در دهه ی ششم عمر، رفتن به منطقه ی علم کوه – اگرچه برای چهل و چندمین بار- شور انگیزی ویژه ی خود را دارد. این آیین تقریبا هر ساله، نه آن که تنها یک کوه نوردی باشد بلکه “صله ی ارحامی” است نخست به روان خودمان و سپس به دوستانی که آنان را دیری است ندیده ایم… و ادای احترامی است به کوهی سترگ که در پای او و بر سینه اش بارها آرمیده ایم.
امرداد، ماه بازبینی دیدار آشنایان است در کناره های سردابرود خنیاگر، در چمنزارهای گل نشان کنگلک، در سربالایی نفس گیر لیزونک، در نظرگاه شکوهمند سرچال، و در سرد و گرم برف و آفتاب علم چال؛ خجسته بود این دیدار بر ما… و آرزومندیم مانند آن را برای هر آن که “دوست” اش می خوانیم.
بالا: عباس محمدی (نفر وسط) روی دیواره ی علم کوه، مرداد 1361
پایین: عباس محمدی- گردنه ی شانه کوه- مرداد 1391