آنچه باید از خانم ابتکار خواست

سوال اولیه این است که چرا تقریبا تمامی فعالان محیط زیست کشور از انتصاب خانم معصومه ابتکار به ریاست سازمان محیط زیست شادمان و یا حداقل راضی اند؟ پاسخش تا حدودی روشن است: خانم ابتکار متمایل به جریانی است که فعالیتهای مدنی و اصلاح ساختاری و سازمانی در آن جریان از اهمیت ویژه ای برخوردار است. ارتباط پویا با کارشناسان و فعالان این حوزه و "نترسیدن" از رسانه ها از شاخصه های ایشان است که می تواند عملکرد سازمان متبوعش را به سمت شفافیت و کارآمدی بیشتر سوق دهد.

اکنون نوبت فعالان محیط زیست است که برای یک بار هم که شده دور هم بنشینند و سندی جامع، واقع نگر و کاربردی تنظیم و تسلیم خانم ابتکار نمایند و در طول مدیریت ایشان به وقوع پیوستن مفاد آن را پایش نمایند. به عقیده ی نگارنده سند مذکور بایستی موارد کلی زیر را در خود جای دهد.

1-      پیشبرد پروسه های تحقیقاتی، کوشش و همکاری در جهت تکمیل سند آمایش سرزمین، به سرانجام رساندن تحقیقات اقتصادی و حسابداری سبز در ایران، تحقیقات در جهت اصلاح ساختاری سازمان محیط زیست و سایر موضوعات مرتبط.

2-      رشد اشتغال زایی برای فارغ التحصیلان، متخصصان و کارشناسان حوزه های مرتبط با محیط زیست.

3-      ساماندهی و قوام دهی به فعالیتهای مدنی محیط زیستی، ارائه ی مکانیسمهای بهبود و گسترش فعالیت NGO ها و رسانه ها؛ چه از طریق اصلاحات بروکراتیک و چه پشتیبانی های مالی و سیاسی.

4-      ایستادگی بی قید و شرط دربرابر هرگونه تجاوز به مناطق چهارگانه ی حفاظتی و بیرون راندن متجاوزین کنونی.

5-      مقاومت در برابر مصوبه های غیرقانونی و مخربِ مراجع مقنن و عدم باج دهی.

6-      ارتباط پویا با وزارت نیرو، جهاد کشاورزی و سایر نهادهای مرتبط جهت یافتن راه حلی معقول برای بحران آبی کشور.



هر کدام از این موارد را توسط کمیته های تخصصی می توان شرح و بسط داد و همچنین موارد جدیدی را نیز بر آنها افزود. کوتاه سخن آنکه  اکنون که نشانه های بهبود نمایان شده است بایستی فرصت را غنیمت شمرد؛ به عقیده ی نگارنده، محاسبه ی کمی و کیفی این موضوعات بر عهده ی زعمای فعال محیط زیست در کشور می باشد.




نوشته شده در: دسته‌بندی نشده