گرین بلاگ – تازه‌ترین مطالب وبلاگستان محیط زیست

نمایشگاه گروهی زیست خانه

نمایشگاه گروهی زیست خانه در گالری شیرین افتتاح می شود.

این نمایشگاه گروهی با مشارکت 10 نفر از هنرجویان دکتر بهنام کامرانی در گالری شیرین جمعه 24 خرداد 1392 افتتاح می شود.مجموعه آثار این نمایشگاه حاصل کار ستاره حسینی، لیلا رفاهی، فاطمه دولت آبادی، زهرا سلیمانی، عصمت علیزاده ، مهروژ محمودی، ژیلا کبودوند، پریسا پور ملک آرا، اشکان زهرایی و فرید امین الاسلام است.

دکتر کامرانی در مقدمه این نمایشگاه می نویسد:«زیست خانه مجموعه ای است که به پرسش و طرح سوال در مورد زیست محیط اختصاص دارد. چرخشی که هنرمندان امروز از چشم انداز به زیست کره داشته اند.آثار حاضر از جنبه های شخصی تا عمومی را شامل می شود که امروزه نه تنها کشور ما بلکه دیگر کشورها به آن دچارند.حیوانات و گیاهان و وضعیت خاک و آب و هوا برای نسل های آینده چشم انداز روشنی را ندارد و سرمایه و جمعیت همواره تحدید کننده وضعیت متعادل طبیعت است.باید اعتراف کرد که اگر نقد های زیست محیطی نباشد همین فکر نیز در جریان روزمره وقایع از یاد می رود.هنر معاصر قدرت این نقد را در خود دارد و بسیاری از هنرمندان بیش از پیش به تخریب محیط زیست واکنش نشان داده اند.هنوز فرصتی هست تا به این سوال جوابی قانع کننده داده شود .»

این نمایشگاه تا پنجم تیرماه برای بازدید عموم باز خواهد بود و جلسه پرسش و پاسخ پیرامون رابطه هنر و نقد مسایل زیست محیطی در روز پنج شنبه 30 خرداد ماه ساعت 6 بعدازظهر در گالری شیرین برگزار خواهد شد.

علاقه مندان به بازدید از این نمایشگاه و شرکت در جلسه پرسش و پاسخ می توانند به گالری شیرین به نشانی خیابان ولنجک کوچه هجدهم شماره 9 مراجعه کنند .

 

Read More →

آخرین خبرها از تیم باشگاه آرش

تیم باشگاه آرش از طریق زمینی خود را به اسکاردو رسانده و روز
یک‌شنبه ۲۶ خرداد ۱۳۹۲ عازم اسکولی واز روزدو شنبه راه پیمایی خود را از
طریق یخچال بالتورو به طرف بیس کمپ برودپیک آغاز می‌کند.
آقای برهمنی همنورد لیلا اسفندیاری در صعود گاشربروم که قصد صعود برودپیک از مسیر نرمال را دارد، همراه تیم است.

با سپاس از آقای کیومرث بابازاده برای ارسال این خبر، منتظر خبرهای تازه‌تر از صعود تیم باشگاه آرش هستیم.

منبع: سایت انجمن کوه‌نوردان ایران

Read More →

11 پیشنهاد عملی برای احترام به روز جهانی محیط زیست

روز جهانی محیط‌زیست پنجم ژوئن یا پانزدهم خرداد بود، روز جهانی محیط زیست رویدادی سالانه است که از سوی سازمان ملل متحد وارد تقویم شده و یکی از مهم‌ترین بهانه‌ها برای افزایش آگاهی مردم برای حفظ محیط‌زیست و تحریک سیاستمداران به گرفتن تصمیم‌هایی برای رویارویی با تخریب محیط‌زیست است.
اراده جهانی برای حفظ محیط زیست در سال ۱۹۷۲ با تشکیل نخستین کنفرانس جهانی سازمان ملل متحد درباره انسان و محیط زیست که به کنوانسیون استکهلم معروف است، جنبه کاربردی پیدا کرد. در این سال مجمع عمومی سازمان ملل متحد با تصویب ماده‌ای، پنجم ژوئن را روز جهانی محیط زیست اعلام کرد. ۱۵ تا ۲۱ خرداد هر سال در ایران به عنوان هفته محیط زیست نامگذاری شده است.

 

 

روز جهانی محیط‌زیست 2013
شعار امسال؛ «بیاندیش، بخور، صرفه‌جویی بکن» اعلام و بر پایه آن از همگان خواسته شده تا برای محیط‌زیست به این اصول احترام بگذارند و مصرف بیهوده خود را پایین بیاورند. هدف؛ ترغیب مردم است به کمتر دور ریختن مواد غذایی و تشویق آنان به کمتر کردن «ردپای اکولوژیک.»
روز جهانی محیط زیست امسال به نگرانی‌های افزایش زباله مواد غذایی و پیامدهای بشردوستانه، اقتصادی و زیست محیطی آن پرداخت. با یاری یکدیگر آگاهی را بالا برده و به اقدام فوری برای کاهش پسماند مواد غذایی و از دست رفتن زنجیره تامین مواد غذایی دست می‌زنیم. همگی باید با یکدیگر همکاری کنیم. تولید کنندگان مواد غذایی، سوپر مارکت‌ها، مصرف‌کنندگان، رستوران‌ها و هتل‌های زنجیره‌ای، مدارس، باشگاه‌های ورزشی و باشگاه‌های دیگر اجتماعی، مدیران اجرایی شرکت‌ها، شهرداران، رهبران ملی و جهانی.
کشور مغولستان که در اهمیت دادن به اقتصاد سبز در بخش‌های اقتصادی بزرگ و ارتقای آگاهی‌های زیست‌محیطی در میان جوانان در رتبه اول قرار دارد، کشور میزبان جشن روز جهانی محیط زیست امسال است.
غذای انسان چه ارتباطی به محیط‌زیست دارد؟
باید بگویم که پیرامون غذای انسان و محیط‌زیست رابطه مهمی وجود دارد، افزون بر اینکه ما محدودیت آب داریم، محیط‌زیست برای تامین غذا و تجزیه پسماند موادغذایی انسان تحت فشار است.  افزایش گازهای گلخانه‌ای و به دنبال آن گرم‌شدن اتمسفر فقط به دلیل سوزاندن سوخت‌های فسیلی  و وسایل نقلیه نیست. از عوامل مهم در تخریب محیط‌زیست و افزایش گازهای گلخانه‌ای در جو نباید تبدیل مراتع و جنگل‌ها به زمین کشاورزی، مزارع برنج، دامداری و سیستم حیوانات نشخوارگر به ویژه گاو، زمین‌های دفع زباله، کودهای ازتی و سم‌های کشاورزی و بسته‌بندی و توزیع موادغذایی را فراموش کنیم.  
به این ترتیب، صرفه‌جویی، می‌تواند افزون بر کمک به محیط‌زیست، به مردم فقیر دنیا کمک کند، تعداد ساکنان زمین که از کمبود آب و موادغذایی در رنج هستند در حال افزایش است. منابع زمین برای تامین غذای همه انسان‌ها کافی است، اما برای تامین ریخت و پاش و طمع انسان پاسخگو نیست.
چند پیشنهاد ایرانی برای شعار «بیاندیش، بخور، صرفه‌جویی بکن»
• ما در ایران دانش و ایده‌های سنتی خوبی برای نگهداری غذا داریم؛ خشک کردن، شورکاری موادغذایی و رب، ترشی و مرباگیری.
• به این تجربه رسیدم که خریدهای عمده از فروشگاه‌های بزرگ یا مراکز میوه و تره‌بار باعث افزایش خرید و مصرف و تولید پسماند غذایی می‌شود و پیشنهاد می‌کنم که تعداد دفعاتی را که خرید می‌کنید بیشتر کنید و به میزان ضرورت و موادغذایی تازه تهیه کنید.
• موادغذایی تولید ایران یا منطقه اطراف خود را مصرف بکنید، چند روز پیش بود که خانم معصومه ابتکار گفت «برنج وارداتی آلوده به آرسنیک است و از آنجا که برنج آلوده به آرسنیک در ردیف اول علت‌های سرطان کودک قرار گرفته بهتر است به کودکان برنج ندهیم». با اینکه همه محصولات تولید ایران ارگانیک یا طبیعی نیست، اما میزان سم و آلودگی برنج، چای، زیتون و دیگر محصولات تولید ایران از نمونه خارجی بی‌کیفیت و درجه‌ سه خارجی که وارد می‌شود کمتر است. مصرف مواد غذایی محلی افزون بر سلامت بیشتر برای شما، با سم کمتری که به محیط‌زیست وارد می‌کند و حمل‌و‌نقل کمتری که برای آن شده است، یک رفتار سبز و سازگار با محیط‌زیست است.
• در خرید میوه و سبزیجات، تاکید بر مجلسی بودن، درشت بودن و داشتن ظاهر زیباتر یک مشکل اساسی برای محیط‌زیست است. مقدار زیادی میوه و سبزیجات در فروشگاه‌ها دور ریخته می‌شود و البته هزینه آن به ما و محیط زیست تحمیل شده است و فروشنده یا توزیع کننده ضرر نمی‌کنند. اگر این 30 درصد موادغذایی در فرآیند حمل‌و‌نقل و نگهداری و بسته‌بندی و خرید مشتری از بین نرود، مشکل تعداد زیادی از انسان‌هایی که از گرسنگی در رنج هستند را می‌توان برطرف کرد.
• برای کاهش مشکل پسماند موادغذایی نخستین گام عملی ساده تفکیک زباله‌ خشک و تر است، در گام بعد اگر بتوانید پسماند مواد غذایی خود را در خاک باغچه خود دفن کنید عالی است.
• اگر آهسته غذا بخوریم و خوب بجویم، موادمغذی بهتر جذب می‌شود. کمتر می‌خوریم و سالم‌تر می‌مانیم.
• دانش تغذیه خود را بیشتر بکنید؛ همه انسان‌ها باید بدانند که چه چیز را چه زمانی و همراه چه چیزی بخورند تا سالم‌تر باشند، این نکته باعث سلامت و کاهش مصرف می‌‌شود.
• داشتن یک برنامه منظم غذایی کمک می‌کند که بدانیم هر روز چقدر مواد غذایی نیاز داریم، در نتیجه با داشتن یک برنامه منظم می‌توانیم در هر روز مقداری مشخص از مواد غذایی استفاده کنیم.
• در مصرف روزانه محصولاتی که حاوی پروتئین حیوانی هستند، تجدید نظر کرده و به تدریج آن را با پروتئین گیاهی جایگزین سازیم؛ روندی که در نهایت سبب خواهد شد تا حجم قابل توجهی از انتشار گازهای گلخانه‌ای به نیوار (اتمسفر) کاهش یافته و در مصرف اندوخته‌های آبی هم صرفه‌جویی قابل توجهی رخ دهد.
• یک لیست تهیه کنید؛ زمانی که برای خرید به یک فروشگاه مراجعه می کنید یک لیست به همراه داشته باشید. زمانی که شما یک لیست در اختیار دارید می‌دانید که به چه مواد غذایی نیاز دارید و آن مواد و وسایل را تهیه می کنید و از خرید مواد اضافی جلوگیری کرده و صرفه‌جویی می‌کنید.
• از دستور غذایی استفاده نکنید و در آشپزی ابتکار داشته باشید؛ زمانی که شما خود را مقید به استفاده از دستورهای پخت خاص کنید در صورت اتمام یا کمبود بخشی از موارد لازم برای آشپزی توانایی پخت و پز ندارید، پس سعی کنید تا با انواع مواد غذایی آشپزی کنید.
چند پیشنهاد فردی
کارهایی مانند پاک‌سازی محله یا مناطق طبیعی، خودداری از به کاربردن کیسه نایلون، کم کردن پسماندها، تفکیک زباله، جلوگیری از  دورریز خوراک‌ها، پیاده‌روی یا استفاده از دوچرخه برای رفتن تا محل کار، و تشویق دیگران به این گونه کارها، از دیگر فعالیت‌هایی است که می‌توان انجام داد.

محمود بهادری، مدیر آموزش گروه دیده بان کوهستان

لینک این مطلب را می توانید در روزنامه اقتصاد ببینید.

 

Read More →

تا هفته‌ی آینده…

به دلیل سفر، من تا یکشنبه ی آینده یادداشتی در اینجا نخواهم داشت. البته، دوستان دیگر حتما کارهایی خواهند کرد… .

به امید دیدار

عباس محمدی

Read More →

تا هفته‌ی آینده…

به دلیل سفر، من تا یکشنبه ی آینده یادداشتی در اینجا نخواهم داشت. البته، دوستان دیگر حتما کارهایی خواهند کرد… .

به امید دیدار

عباس محمدی

Read More →

تا هفته‌ی آینده…

به دلیل سفر، من تا یکشنبه ی آینده یادداشتی در اینجا نخواهم داشت. البته، دوستان دیگر حتما کارهایی خواهند کرد… .

به امید دیدار

عباس محمدی

Read More →

تا هفته‌ی آینده…

به دلیل سفر، من تا یکشنبه ی آینده یادداشتی در اینجا نخواهم داشت. البته، دوستان دیگر حتما کارهایی خواهند کرد… .

به امید دیدار

عباس محمدی

Read More →

این محیط ‌زیستی‌های احساساتی؟!

عباس محمدی- سبزپرس

در بیشتر نشست‌هایی که طرفداران محیط زیست با مدیران بخش‌های عمران دارند، یکی از ترجیع‌بندهای گفتار ساخت و سازگرایان این است که «شما طرفداران محیط زیست، با موضوع‌های اجتماعی احساساتی برخورد می‌کنید!» از آن‌جا که این گونه سخنان بسیار تکرار و “احساسات” بیچاره(!) بدل به دشنام شده است، بسیاری اوقات افرادی از درون طیف مدافع حفظ هوا و آب و خاک هم به دوستان خود سفارش می‌کنند که «مراقب باشید، احساس بر عقل‌تان چیره نشود!»

گویا، این اصالت قائل شدن به “عقل” یکی از دستاوردهای مدرنیزاسیوندر ایران است؛ مدرنیسمی که فن‌سالاری، ریاضیات، فیزیک، علم توپخانه، و ماشین را در فرهنگ غرب دید، اما مدرنیته را که سبب‌ساز توسعه‌ی فنی و در واقع بن‌مایه‌ی پیشرفت مادی غرب بود، ندید(1). مدرنیته، شیوه‌ی نگریستن منتقدانه، چالش‌برانگیز، شکاکانه، و نوجویانه به جامعه و محیط اطراف بوده است. این صفت‌ها، بیشتر با دنیای حسی انسان – و نه عقل “دو دو تا چهار تا” – سر و کار دارد، چرا که مرزشکن است و در خود جوهر ماجراجویی، شور، و عشق را دارد.

در فرهنگ کهن ایران، به‌ویژه در عرفان ایرانی، عقل در برابر عشق ارجی ندارد و فرهنگ ما سرشار از مضمون‌هایی مانند این است که عطار می گوید: خرد گنجشگ دام ناتوانی است/ ولیکن عشق سیمرغ معانی است، یا مانند این که حافظ می‌سراید: قیاس کردم و تدبیر عقل در ره عشق/ چو شبنمی است که بر موج می‌کشد رقمی، و نیز این که: خصلت از عشق جوی، نی ز عقل/ تا که خالص شوی چو زر خِلاص. در غرب هم چنین نبوده که عقل یا واقعیت‌های عینی همیشه راهنمای جامعه به سوی سعادت فرض شود. در دوران مدرن، مثلا در اواخر سده‌ی نوزدهم، نظریات فراوانی در کشورهای اروپایی پدید آمدند که سیاست عقل را، در مقابل احساس، در زندگی انسانی به مبارزه خواندند. حتی جامعه شناسی چون ماکس وبر که عقلانیت را نیروی عمده‌ در زندگی اجتماعی می‌دید، از نتایج آن در گسترش بی‌رحمانه‌ی بوروکراسی و «افسون زدایی» از جهان نگران بود. متفکر معاصر او، پاره‌تو، معتقد بود که عقل در جامعه نقش کوچکی بازی می‌کند و جامعه به طور عمده از سوی احساس‌های درونی هدایت می‌شود(2). متفکرانی مانند ریچارد رورتی نیز  دو سنت عقل‌گرایی و احساس‌گرایی در فلسفه‌ی غرب را متضاد ندانسته و آشتی این دو را در اجتماعی دموکراتیک و انسانی ممکن دانسته‌اند(3).

نه‌تنها در طول تاریخ گذشته‌ی بشر، احساساتی همچون غریزه‌ی بقا، حرص، و لذت برتری جویی، بخش عمده‌ی رویدادهای بزرگ مانند تشکیل طبقه‌های اجتماعی، قانون‌گزاری، شکل‌گیری خاندان‌های حکومتگر، و جنگ‌ها را پدید آورده، بلکه حتی در امروزی‌ترین جامعه‌ها، بیشتر جلوه‌های فرهنگ جاری، ریشه در احساس دارند. در مبارزه‌های انتخاباتی که جایگزین نبردهای خونین گذشته شده، در مسابقه‌های ورزشی، در تفریح‌ها، در کارهای خیریه، در هنر، در کامجویی جنسی، و بسیاری از دیگر جنبه‌های زندگی روزانه، موتور محرک انسان همانا شور و حسی درونی است که با عقل و عدد و رقم قابل ارزیابی نیست. خواندن سرودهای میهنی، برافراشتن و تکان دادن پرچم، هلهله کردن‌ها، فریادهای شادمانه، غرق شدن در جذبه‌ی سخن‌رانی سخنوران زبردست، و بیخود شدن به گاه شنیدن موسیقی دریا و جنگل و سالن کنسرت، یا سرمستی در خلوت شبانه که در این رویدادها و رفتارها به چشم می‌خورد و کلیت زندگی را شکل می‌دهد، همانا با عالم حس سر و کار دارد. تا جایی که می‌توان گفت در واقع، هر آن‌چه که محاسباتی است، در خدمت ارضای احساسات است!

ترجمان تراژیکومیک عقل‌گرایی در میان متخصصان و فن‌سالاران ایرانی، اعتقاد بی چون و چرا به کارایی علم ابزاری است در سعادتمند ساختن جامعه، بی اعتنا به مردم و دانش مردمی و سرزندگی جامعه و محیط زیست. این اعتقاد، آن‌گاه که با حیله‌گری‌های پول‌پرستانه و زمینه‌چینی برای برداشتن سهم هرچه بزرگ‌تری از کیک درآمدهای ملی توام شود، حاصل همانا به کار گرفتن مشتی محفوظات فرموله خواهد شد برای “ساختن” کل کشور… ، و تبدیل سرزمین به کارگاه ساختمانی، و قالب کردن جاده و شهرک و سد به عنوان نشانگان پیشرفت. در این سپهر اندیشگی، مهم نیست که جاده، کجا را به کجا وصل می کند و چه منطقه‌ای را از چه منطقه‌ای جدا می‌کند؛ مهم نیست که چگونه زندگی‌ای در آن شهرک جاری است؛ و اهمیتی ندارد که آن سد، خروش سرزنده‌ی رودی را خاموش می‌سازد. مهم این است که متخصصان “عاقل”، ساخت آن‌ها را تایید کرده‌اند.

طنز تلخ قضیه آن جا است که این عقل‌گرایان، همیشه با شور و ذوق فراوان از دستاوردهای خود سخن می‌گویند، و هنگام زدن کلنگ پروژه، یا در مراسم آیینی افتتاح، با احساسات فراوان لاف “پیروزی بر طبیعت” و غرورآفرین بودن کار را می‌زنند، و از تمام امکانات رسانه‌ای برای تهییج احساسات مقام‌های رسمی و توده‌ی مردم سود می‌جویند. در واقع، آنان نیز با عمل خود نشان می‌دهند که احساسات اگر نیروی برتر پیش‌برنده‌ی جامعه هم نباشد، دست‌کم هم‌تراز عقل، در شکل‌دهی اجتماع و فرهنگ نقش دارد.

برای آن که مثالی در ارتباط با تحقیر نامیمون احساسات دوستداران طبیعت و میراث فرهنگی از سوی “عقل‌گرایان” وطنی (و تسلیم نسبی این گروه به آن تلقی مزورانه) به دست دهم، اشاره می‌کنم به دو نشست منتقدان سد سازی در دانشگاه صنعتی شریف در اول خرداد 91 و 29 اردیبهشت 92 (هر دو به مناسبت روز ملی حمایت از رودخانه‌ها)؛ به یاد دارم که در نشست سال 91 علیرضا دائمی و هدایت فهمی از مدیران و مشاوران بخش آب در وزارت نیرو، و در سال 92 عبدالرحیم صلوی تبار مشاور مدیر عامل شرکت سدسازی مهاب قدس، سخنانی با این مضمون داشتند که «نباید به پیامدهای سدسازی با دید احساسی برخورد کرد». در هر دو مورد، من (شاید کمی برافرخته و احساسی!) اعتراض کردم که چگونه می‌توان بی‌خانمان شدن صدها هزار نفر، نابودی صدها هزار درخت قدیمی، به زیر آب رفتن صدها هزار هکتار مرتع، غرق شدن ده‌ها محوطه‌ی تاریخی، خشک شدن تالاب‌ها، و دیگر فاجعه‌های ناشی از سدسازی را دید و احساساتی نشد؟!

یک نمود دیگر احساسات در هر دو برنامه‌ی یادشده، این بود که بسیاری از حاضران در سالن همایش با شنیدن پاره‌ای سخنان منتقدان سدسازی، به نشانه‌ی همدلی کف می‌زدند.  دکتر علم الهدی از استادان دانشگاه شریف، که دل با دوستداران محیط زیست هم دارد، در هر دو سال تذکر داد که بهتر است «در این محیط علمی احساساتی نشویم و به جای دست زدن یا انتقاد تند، صحبت علمی کتیم و راه حل نشان دهیم». در این‌جا، از آن استاد گرامی اجازه می‌خواهم که بگویم اشکال در احساسی بودن (و یا علمی بودن) عملکردها نیست؛ اشکال در وارونه کردن بعضی واقعیت‌ها، در نادیده گرفتن بعضی دیگر، در پایمال ساختن حقوق گروه‌های بزرگی از مردم و بخش‌هایی گسترده از سرزمین، و در سوء استفاده از عقل و حس برای سودجویی‌های غیرمشروع و “محیط زیست بر باد ده” است. حساس بودن به تخریب‌های طبیعت، و احساساتی شدن در برابر شکوه و زیبایی طبیعی، نه یک ایراد بلکه حسنی است که باید در تشویق و ارتقای آن کوشید.

 

پی‌نوشت

1) در مورد فروکاستن مدرنیته به مدرنیزاسیون در ایران، نگاه کنید به: فصل ششم از کتاب علی میرسپاسی با عنوان دموکراسی یا حقیقت.

2) نگاه کنید به: فصل هشتم کتاب منتقدان جامعه، نوشته ی تام باتامور، ترجمه‌ی محمد جواهر کلام.

3) میرسپاسی، همان، فصل دوم

Read More →

نمایش فیلم تاب آب و گفتگو پیرامون شعار روز جهانی محیط زیست 2013 را در تاریخ 20 خ

گروه دیده بان کوهستان به مناسبت روز جهانی محیط زیست نشستی در روز 20 خرداد 1392 از ساعت 18 تا 20 برگزار می‌کند.

در این نشست ابتدا فیلم تاب آب ساخته مانی میر صادقی با موضوع اکوسیستم و تنوع زیستی تالاب‌ها به نمایش درمی‌آید و پیرامون آن گفتگو می‌کنیم. در بخش دوم شعار روز جهانی محیط‌زیست 2013 یعنی “بیاندیش، بخور، صرفه جویی بکن” معرفی می‌شود و درباره آن پیشنهاد می‌دهیم.

حضور برای علاقه مندان آزاد است، لطفا وقت شناس باشید.

 

نشانی: تهران، خیابان انقلاب، جنب لاله زارنو، شماره590، طبقه4، واحد12

Email: iranmountainwatch@gmail.com

Join us to protect Mountains

Iran Mountain Watch

Read More →

بیاندیش، بخور، صرفه‌جویی کن

” بیاندیش، بخور، صرفه‌جویی کن” موضوع امسال جشن­ های روز جهانی محیط زیست است. ” بیاندیش، بخور، صرفه‌جویی کن” کمپینی است برضد زباله ­های مواد غذایی و کمبود غذا، که شما را به کاهش اثرات خود بر طبیعت و محیط ­زیست تشویق می­­ کند.

مطابق با آمارهای سازمان غذا و کشاورزی سازمان ملل متحد (FAO)، هر سال 1.3 بیلیون تن مواد غذایی تبدیل به زباله می­شوند. این مقدار برابر با (معادل) همان مقدار تولید شده در کل کشورهای جنوب صحرای آفریقا است. در همان زمان از هر 7 نفر 1 نفر در جهان گرسنه به رختخواب می روند و هر روز بیش از 20000 کودک زیر 5 سال از گرسنگی می میرند.   

با توجه به این عدم توازن عظیم در شیوه زندگی و اثرات مخرب حاصل بر محیط زیست، موضوع امسال ” بیاندیش، بخور، صرفه‌جویی کن” شما را تشویق می کند که نسبت به اثرات محیط زیستی انتخاب غذایی تان آگاه تر شوید و به شما قدرت و اختیار می دهد که تصمیمات آگاهانه تری بگیرید.

در حالی که سیاره زمین در حال تلاش است برای ما، تا منابع کافی برای حفظ و بقای 7 بیلیون نفر فراهم کند ( در حال رشد تا 9 بیلیون نفر در سال 2050)، FAO تخمین می زند که یک سوم تولیدات غذایی جهانی به زباله (پسماند) تبدیل شده یا از بین می رود. پسماند غذایی منابع طبیعی را میزان عظیمی تخلیه می کند و موجب ایجاد اثرات محیط زیستی منفی می شود.

کمپین امسال شما را به اقدام از خانه خود تشویق می کند و سپس شاهدی است بر قدرت تصمیم گیری های جمعی شما و دیگران، که موجب کاهش پسماندهای مواد غذایی، صرفه جویی پول، به حداقل رساندن اثرات محیط زیستی تولید مواد غذایی و مؤثرتر شدن فرآیند تولید مواد غذایی می شود.

اگر غذا تبدیل به زباله (پسماند) شود، این به آن معنا است که هم چنین تمامی منابع و هزینه های به کار رفته در تولید تمامی مواد غذایی از بین رفته اند. به عنوان مثال، برای تولید 1 لیتر شیر حدود 1000 لیتر آب و حدود 16000 لیتر آب برای تأمین مواد غذایی یک گاو به منظور تهیه همبرگر مصرف می شود. تأثیر انتشار گازهای گلخانه ای از خود گاوها، و در سراسر زنجیره تأمین مواد غذایی، همه در نهایت ناچیز و جزیی هستند، وقتی ما غذا را هدر داده و به زباله تبدیل می کنیم.

در حقیقت، تولید جهانی غذا 25%  تمامی زمین­ های قابل سکونت، 70% مصرف آب شیرین، 80% جنگل زدایی و 30% انتشار گازهای گلخانه ای  را در بر می گیرد. آن بزرگترین عامل از بین برنده تنوع زیستی و تغییر کاربری زمین است.

بنابراین تصمیم گیری آگاهانه، به این معنی است که به عنوان نمونه شما بصورت هدفمند غذاهایی را انتخاب می کنید که کمترین اثرات محیط زیستی را دارند، مثل غذاهای ارگانیک که در فرآیند تولیدشان از مواد شیمیایی استفاده نمی شود.

بنابراین بیاندیشید پیش از آن که بخورید و به حفظ محیط زیستمان کمک کنید.

منبع: www.unep.org

ترجمه: مریم عطاریه

Read More →

Page 32 of 113« First...1020...3031323334...405060...Last »