گرین بلاگ – تازه‌ترین مطالب وبلاگستان محیط زیست

انجمن کوه‌نوردان ایران، پویا و پرکار

انجمن کوه‌نوردان ایران، پویا و پرکار

این عنوان مقاله‌ای است که عباس محمدی در پاسخ به نوشته‌ی کیومرث بابازاده نوشته است، این مطلب بر روی سایت انجمن و نیز سایت کوه‌نیوز منتشر شده است.

کوه نیوز

انجمن

Read More →

انجمن کوه‌نوردان ایران، پویا و پرکار

عباس محمدی- کوه نیوز

بخش 1- نگاهی به سازمان‌های مشابه

یادداشت کیومرث بابازاده با عنوان “آسیب شناسی انجمن کوه‌نوردان ایران” (کوه نیوز، 26 خرداد 1392) قطعا با حسن نیت و از سر دل‌سوزی برای انجمن و جامعه‌ی کوه‌نوردی نوشته شده است. اما در این‌جا هم مانند دیگر جاها، برای شسته رفته درآمدن کار، فقط حسن نیت کافی نبوده است. در میان گفته‌های بابازاده چند نکته‌ی درست می‌توان دید که از ابتدای کار انجمن، و هم‌اکنون نیز، مورد مخالفت هیچ یک از مدیران انجمن نبوده است. از جمله این که انجمن باید پل رابطی باشد میان جامعه‌ی کوه‌نوردی و مدیریت دولتی ورزش؛ انجمن باید بتواند جوانان را جذب کند؛ مدیران انجمن باید از میان کوه‌نوردان و فعالان جامعه‌ی کوه‌نوردی باشند؛ اعضای انجمن، حتی آنان که دور از مرکز هستند، باید بتوانند در مدیریت انجمن مداخله و مشارکت داشته باشند… و مانند این‌ها. اما اشکال این نوشته در این است که قضیه را به گونه‌ای طرح می‌کند که گویا مدیران انجمن مخالف چنین رویکردهایی بوده یا هستند.

ایرادگیری‌ کیومرث بابازاده به انجمن با یک فرض‌ نادرست و غیردقیق آغاز  شده و آن این که انجمن «دچار ریزشی حیرت‌انگیز» شده است. ظاهرا منظور بابازاده، کم شدن شمار اعضا یا مشارکت نکردن آنان در نشست‌ها و کارهای انجمن است. اما، در مورد شمار اعضا یادآور می‌شوم که فقط در فاصله‌ی دو سال و نیم از مجمع آبان 89 تا مجمع اردیبهشت 92 نزدیک به هزار و پانصد نفر با پر کردن برگه‌های درخواست عضویت، به انجمن پیوسته‌اند. به جز این، چند گروه و باشگاه هم خود را “عضو همکار” انجمن اعلام کرده، و شمار در خور اعتنایی از کوه‌نوردان و طرفداران محیط زیست نیز بی آن که برگه‌های رسمی را پر کنند، خود را دوستدار انجمن دانسته و با آن همکاری دارند یا کارهای باکیفیت خود را به نام انجمن اجرا و اعلام می‌کنند.

نمی‌توان کم بودن شمار شرکت کنندگان (گاه، فقط در حدود سی- چهل نفر) در پاره‌ای نشست‌های انجمن را به تعبیر بابازاده نشانه‌ی بدل شدن آن به «محفل گپ و صرف کیک و چای» دانست (گو این که ایجاد و حفظ چنین محفلی هم در شرایط امروز کار ساده‌ای نیست و بلکه گامی است در جهت ایجاد سرمایه‌ی اجتماعی)؛ می‌پرسم: عدد مطلوب شرکت کننده در یک نشست، چند است؟ چه معیاری برای تعیین این عدد وجود دارد؟ صد نفر خوب است یا هزار نفر؟ در یک شهر چند میلیونی یا یک کشور هفتاد و چند میلیون نفری، آیا عدد ده هزارنفر هم چشم‌گیر است؟! اصلا در فضای کوه‌نوردی، تاکید ما باید بر کیفیت باشد یا کمیت؟ من، بی آن که وارد بحث درباره‌ی ارزش رشد کمّی شوم، می‌خواهم بگویم که فعلا هیچ رقمی در دست نداریم که برای یک سازمان کوه‌نوردی، خط مرزی ارزش تلقی شود؛ ممکن است در یک نشست سه چهار نفره، در مورد یک برنامه‌ی بسیار ارزشمند کوه‌نوردی گفتگو یا تصمیم‌گیری شود، و یک نشست چند صد یا چند هزارنفره، فقط اختصاص داشته باشد به یک برنامه‌ی کوه‌گشت، و البته عکس آن هم ممکن است.

با این حال، برای آن که برخلاف بابازاده در یک حال و هوای تخیلی سیر نکنیم، به نظرم بد نیست که در مورد شمار اعضا و مشارکت کنندگان در فعالیت‌های انجمن کوه‌نوردان، مقایسه‌ای داشته باشیم با سازمان‌های مشابه در ایران و بیرون از ایران. قدیمی‌ترین باشگاه‌های کوه‌نوردی ایران، بیش از چند صد نفر عضو ثبت نام کرده ندارند و عضوهای فعال‌شان بیش از صد نفر نیست، و مجمع عمومی‌هایشان به طور معمول با حضور چند ده نفر برگزار می‌شود. در این مورد، بابازاده دست‌کم با نشست‌های باشگاه کوه‌نوردان آرش که دومین باشگاه قدیمی و هنوز فعال کوه‌نوردی ایران است (و او خود یکی از موسسان آن بوده) آشنایی کامل دارد. هیچ یک از این سازمان‌ها هم دفترهای نمایندگی در شهرهای گوناگون ندارند. همچنین هیچ‌کدام از باشگاه‌ها و گروه‌های کوه‌نوردی، و سازمان‌هایی مانند کانون کوه‌نوردان تهران و انجمن مرکزی کوه‌نوردان و شورای کوه‌نوردان که بابازاده به آن‌ها اشاره کرده، پیوستگی فعالیت و تنوع کاری همچون انجمن کوه‌نوردان ایران نداشته و ندارند.

در میان باشگاه‌های اسم و رسم‌دار خارجی، دو سه تایی را می شناسم و کم و بیش از چگونگی عضوگیری‌ها و برگزاری رویدادهایشان (مانند مجمع عمومی‌ها یا گردهمایی‌های دیگر) خبر دارم. برای مثال، بسیاری از رویدادهای آمریکن آلپاین کلاب که بیش از صد وده سال پیش (در 1902) تاسیس شده، یا نشست‌های سازمان‌های پرسابقه‌ی فرانسوی، به صورت یک جمع ده بیست نفره برگزار می‌شود (عباس ثابتیان رییس پیشین انجمن، ابراهیم نوتاش، و من در یکی دو تا از این همایش‌ها شرکت داشته‌ایم). در بخش “فعالیت‌های باشگاه” در  آمریکن آلپاین جورنال 2011 می‌توان خبر چند همایش‌ “بخش”‌های گوناگون (در واقع: دفترهای نمایندگی) آن باشگاه را دید. مسوول بخش سییرا نوادا (Sierra Nevada Section) که یکی از بخش‌های بزرگ باشگاه است، اعلام کرده که خوشحال است که توانسته‌اند [در سال گذشته] 130 نفر عضو جدید بگیرند و کل اعضای این بخش را به 800 نفر برسانند. یکی دیگر از بخش‌های مهم آمریکن آلپاین کلاب، بخش آپالاچیای جنوبی (Southern Appalachian Section) است؛ در گزارش رییس این بخش، از جمله آمده است که گردهمایی سالانه‌ی کارولینای شمال شرقی، با حضور سی نفر از اعضا در خانه‌ی یکی از اعضا به صرف شام و نوشیدنی برگزار شد. کل اعضای سازمان فرانسوی- بین‌المللی GHM که البته سازمانی نخبه‌گرا است و (دست‌کم تا سال گذشته) فقط کوه‌نوردان برجسته‌ی جهان را به عضویت در می‌آورد، حدود 220 نفر است که نام و نشانی آنان را می‌توان در نشریه‌ی Cimes 2012 دید. مجمع عمومی GHM و مراسم اهدای جایزه‌ی معتبر “کلنگ طلایی” معمولا با حضور سی چهل نفر برگزار می‌شود.

نکته‌ی دیگری که می‌توان به قول بابازاده به عنوان یکی از «آسیب»ها در پیکره‌ی انجمن یافت، مرکزگرایی هیات مدیره و بی اعتنایی به شهرستان‌ها است. این نیز مانند طرح موضوع «ریزش حیرت انگیز» اعضا، ناشی از دوری بابازاده از کار تشکیلاتی انجمن، و همچنین ناشی از بی‌توجهی او به شیوه‌ی اداره‌ی انجمن است. در واقع، اساسنامه‌ی انجمن هیچ محدودیتی برای رای دادن اعضای شهرستانی در مجمع عمومی‌ها و مداخله‌ی‌ آنان در هر امری از امور انجمن، و نیز هیچ مانعی برای عضو شدن شهرستانی‌ها در هیات مدیره قایل نشده است. برعکس، برای آن که امکان رای دادن شمار هرچه بیشتری از اعضای دفترهای نمایندگی در مجمع عمومی فراهم گردد، رای دادن وکالتی را (که بابازاده، «زشت و غیردمکراتیک» خوانده!) نیز پیش‌بینی کرده تا همه‌ی اعضا مجبور نباشند که از شهرهای گوناگون عازم محل برگزاری مجمع شوند. و دیگر این که در هیچ کجای اساسنامه گفته نشده که دفتر مرکزی انجمن حتما و برای همیشه باید در تهران باشد. به بیان دیگر، این خود اعضا هستند که می‌توانند تصمیم بگیرند که «مرکز»شان کجا باشد. از این‌ها گذشته، شیوه‌ی اداره‌ی انجمن، در عمل به گونه‌ای است که من آن را “روش اداره‌ی نامتمرکز” نامیده‌ام و آن، چنین است که نمایندگی‌ها عملا به صوررت مستقل از مرکز (و البته با در نظر داشتن هدف‌های اساسنامه‌ای انجمن) عضوگیری می‌کنند، حق‌عضویت جمع می‌کنند، درآمدها را هزینه می‌کنند، برنامه اجرا می‌کنند… و فقط هر جا که لازم باشد، با هیات مدیره‌ی مرکزی هماهنگی‌هایی می‌کنند. این روش، شبیه به روش‌های کاری آلپاین کلاب‌های آمریکا و فرانسه و… است که تمرکزگرایی آن‌ها بسیار کم است و می‌توان گفت که به شکل فدرالی کار می‌کنند.

انجمن کوه‌نوردان ایران، قطعا آن چیزی نیست که آرزوی موسسان، اعضا، و فعالان جامعه‌ی کوه‌نوردی کشور است. انجمن، به‌ویژه در مقایسه با سازمان‌های کوه‌نوردی کشورهای پیشرفته، از لحاظ کیفیت برنامه‌ها بسیار دور از معیارهای جهانی به نظر می‌آید. اما، طرح قضیه در یادداشت بابازاده، از زاویه‌ی غیردقیقی صورت گرفته و راه حل‌های پیشنهادی او هم کمکی به ارتقای وضع انجمن نخواهد کرد. چرا که بخشی از پیشنهادهای او، مثلا آن‌چه که مربوط به دخالت دادن شهرستان‌ها در ادراه‌ی انجمن است، هم اینک نیز با مانعی روبرو نیست، و بخشی دیگر، مثلا ضرورت تغییر دادن اساسنامه به شکلی که او گفته، حتی می‌تواند کار اداره‌ی انجمن را حوصله‌بر و پیچیده‌تر کند.

Read More →

جشنواره‌ی گشایش مسیر در خرم‌آباد – یافته

معرفی
دیواره‌های بلند کشور یکی از برنامه‌های
انجمن کوه‌نوردان بود و شاید هنوز هم
باشد
!

اولین بار
پس از برگزاری دوره آموزش دیواره‌نوردی
در پل خواب در سال ۱۳۸۶

بود
که معرفی دیگر جاذبه‌های سنگ‌نوردی
و دیواره‌نوردی کشور در دستور کار
انجمن قرار گرفت
.

«هر
سال، یک دیواره
»

در آن زمان
فراخوانی بر روی سایت انجمن قرار داده
شد و از همگان درخواست کردیم تا سایت‌های
سنگ‌نوردی و دیواره‌نوردی شهر و دیار
خود و یا محل‌هایی را که در جای‌جای
کشور شناسایی کرده‌اند، به انجمن معرفی
کنند تا برنامه‌ی اجرایی برای شناسایی
آن‌ها تدوین شود
.
در
همان زمان برنامه‌ای با عنوان
«هر
سال، یک دیواره
»
در
دستور کار اجرایی هیأت مدیره انجمن
قرار گرفت با این هدف که هر سال یکی از
دیواره‌های کشور موضوع کار، شناسایی
و گشایش مسیر قرار گیرد
.

جشنواره گشایش مسیر –  دیواره سنگسرسل

پس از آن
در سال ۱۳۸۷

و
براساس تفاهم نامه‌ی همکاری سه‌سویه
(انجمن
کوه‌نوردان ایران،
GHM
و
بخش فرهنگی سفارت فرانسه
)
موضوع
«هر
سال، یک دیواره
»
پیگیری
و جشنواره‌ی گشایش مسیر در سنگسر
(سمنان)
با حضور تعدادی از بهترین دیواره‌نوردان کشور و هم‌چنین فرانسوا برنار و آنتوان کیرول از کشور فرانسه (و از اعضای GHM) به
اجرا در آمد
.

دیواره یافته

پس از
جشنواره‌ی بیستون یک، کار بر روی دیواره‌ی
یافته جذاب تر از بقیه خودنمایی می‌کرد،
در حین برگزاری جشنواره‌ی بیستون یک، دو نفر
از اعضای دفتر نمایندگی انجمن در
خرم‌‌آباد به بیستون آمدند و در
کاروانسرا مذاکره‌ای داشتیم و از
علاقه‌ی آن ها به برگزاری رویدادی مشابه
در پای دیواره‌ی یافته نیز آگاه شدیم
.

پیگیری
کار جشنواره‌ی یافته از یک سو با اعضای
انجمن در لرستان و از سوی دیگر با ابراهیم
نوتاش ادامه یافت
.

در اردیبهشت ۱۳۹۱، من
و عباس محمدی که مشترکاً پی‌گیر برگزاری
این جشنواره بودیم به خرم‌آباد و یافته
سفر کردیم، صحبت کردیم، قول و قرار
گذاشتیم و هفته دوم یا سوم ارد‌ی‌بهشت
سال ۱۳۹۲

را
برای برگزاری تعیین کردیم
.

با تاسف، به دلیل
تعلیق انجمن، تا بهمن ماه سال ۹۱

نتوانستیم
پیگیر جدی برگزاری این رویداد باشیم
.
از
نظر زمانی در مضیقه بودیم اما با توجه
به شرایط آب و هوایی در خرم‌آباد، امکان
به عقب انداختن رویداد، وجود نداشت
.
یا
باید در اردی‌بهشت ۹۲

اجرا
می شد و یا به سال دیگری موکول می شد
.

رای‌زنی و تدارک رویداد

پس از رفع تعلیق انجمن و با توجه به تاکید مسئولان فدراسیون کوه‌نوردی مبنی بر امکان هم‌کاری مشترک، اولین بار
در یک صحبت کوتاه در جریان برگزاری
همایش هیمالیا نوردی فدراسیون کوه‌نوردی (اسفند ۱۳۹۱) ،
عباس محمدی با محمود شعاعی در این مورد
صحبت کرد و قول مساعد برای همکاری گرفت
.

پیش
از آن در دی و بهمن ۹۱

و
برای برگزاری ششمین جشنواره‌ی زمستانی خور
توانستیم همکاری بسیار موثری با هیأت
کوه‌نوردی استان البرز و اداره ورزش
کرج انجام دهیم و کمک ها و هم‌فکری
آن‌ها در اجرای کم‌نظیر این جشنواره،
بسیار تاثیرگذار بود
و
بنابراین منطقی بود که این هم‌کاری دوباره شکل بگیرد.

در جلسه‌ی مشترکی در فدراسیون
کوه‌نوردی، من و عباس محمدی از انجمن و
مهدی داورپور و هادی صابری از فدراسیون
نشستیم و در مورد چگونه برگزار کردن
این رویداد هم‌فکری کردیم و فدراسیون
قول همکاری و مساعدت داد
.

کارهای
اجرایی از جمله تدارک محل اسکان، خورد
و خوراک و جابه‌جایی، در کنار طراحی
برنامه‌های جانبی مانند بازدید از
جاذبه‌های گردش‌گری منطقه و معرفی
جلوه‌های فرهنگی استان لرستان به خوبی
پیش می‌رفت
.
دعوت
از خارجیان هم به کمک ابراهیم نوتاش و
از طریق
GHM
و
فدراسیون باشگاه‌های کوه‌نوردی فرانسه 
و همین‌طور ارتباط‌‌های شخصی ما در
جریان بود
.

در سفر بعدی با عباس و محمد تقی بهره‌ور به خرم‌آباد و یافته – فروردین ۱۳۹۲ – آخرین نکته‌ها بررسی شد، زمان مورد نیاز برای جابجایی از محل خواب‌گاه بسیار مناسبی که تدارک شده بود تا پای دیواره و برعکس اندازه‌گیری شد، غذا، آب، امنیت و هر چیز دیگری که می‌توانست در اجرای این برنامه نقش داشته باشد بررسی کردیم و امیدوارانه به تهران بازگشتیم. در جلسه‌ای که در این سفر در پای دیوار یافته داشتیم آرش قیاسیان، سرپرست هیات کوه‌نوردی استان لرستان هم حضور داشت و این البته همان چیزی بود که ما می‌خواستیم؛ که برنامه با مشارکت انجمن و فدراسیون کوه‌نوردی انجام گیرد. آرش قیاسیان یکی از دو مسئول کمیته‌ی فنی این جشنواره بود و اعلام آمادگی او و هیات لرستان امکان مشارکت دیگر کوه‌نوردان و دیواره‌نوردان  استان لرستان را هم فراهم می‌ساخت.

لغو رویداد


در
حالی که ظاهراً همه چیز به خوبی پیش می
رفت، جز آن‌که تعداد خارجیان کم‌تر از
آنی باشد که انتظار داریم، در هفته سوم
فروردین ۹۲، 
اعضای
انجمن در خرم‌آباد پیامی از اداره‌ی ورزش و جوانان خرم‌آباد دریافت کردند مبنی بر لزوم دریافت مجوز شورای برون‌مرزی برای خارحیان شرکت کننده در جشنواره، عجیب و غیرعادی بود چون تا به‌حال این مجوز را تنها ورزش‌کاران ایرانی برای سفرهای خارجی خود درخواست می‌کردند. به آنها گفتیم که اشتباهی پیش آمده است و به سرعت با هادی صابری صحبت کردیم و او هم نظر مارا تاببد کرد، چند روزی پس از آن، دوستان ما در خرم‌آباد هشداری از یکی از نهادها دریافت کردند که توصیه به لغو رویداد
می‌کرد. رای‌زنی‌های ما و نامه‌نگاری فدراسیون
کوه‌نوردی هم کاری برای بی اثر کردن
این هشدار از پیش نبرد و سرانجام تصمیم
گرفتیم که رویداد را لغو کنیم.
در هیچ‌یک
از سفرهایی که به یافته داشتیم و همین طور
براساس گفته‌های دوستان دیگر، هرگز فضای
امنیتی در کوه یافته حاکم نبوده است و
بنابراین دریافت چنین هشداری کمی نامنتظر
بود، تنها دغدغه‌ی ما تعیین محل لانه‌گذاری
پرندگان و غیرقابل صعود خواندن آن مسیرها
و نیز چگونه آب و غذا رساندن به آن‌هایی
بود که می‌خواستند شب را روی دیوار بمانند
.

پس از اعلام
خبر لغو رویداد، عده‌ای به گمانه‌زنی
پرداختند و حتی با اطمینان گفتند که
فدراسیون کوه‌نوردی مانع برگزاری این
رویداد شده است، این موضوع در یکی از
وبلاگ‌های کوه‌نوردی هم با لحنی طنزآلود
مطرح شد، باید اعلام کنم که به عنوان
مسئول انجمن و یکی از مسئولان برگزاری
رویداد، در جلسه‌های حضوری و در تماس‌های
تلفنی و در نامه‌نگاری‌هایی که فدراسیون
به درخواست ما انجام داد، کوچک‌ترین
نشانه‌ای از عدم تمایل به همکاری و یا
کارشکنی ندیدیم.

در پایان این مقاله جا دارد تا از همه‌ی کسانی که برای اجرای این رویداد تلاش کردند سپاس‌گزاری کنیم، از دوستان و اعضای انجمن در خرم‌آباد، از اعضای هیات مدیره انجمن و مسئول فنی، محمد بهره‌ور، از ابراهیم نوتاش، از عباس محمدی و از مسئولان فدراسیون کوه‌نوردی.

بخش بعدی این گزارش، پلان ۲ یا برنامه‌ی جای‌گزین در همین وبلاگ.

Read More →

کافه کوه آخر بهار

جاتون خالی، چای نوشیدیم، گیلاس و هندوانه و البته هوای تازه و خنک خوردیم، گپ زدیم و خوش بودیم!

گزارش آخرین کافه کوه بهار را در نشاط کوهستان بخوانید

Read More →

خواسته ها از دولت آینده

بیانیه ی تشکل های زیست محیطی خطاب به رییس جمهور آینده

مطالبات محیط زیستی در حوزۀ آب از رئیس جمهور آینده

مطالبات سازمان‌های مدنی از دولت آینده

Read More →

نمایشگاه گروهی زیست خانه

نمایشگاه گروهی زیست خانه در گالری شیرین افتتاح می شود.

این نمایشگاه گروهی با مشارکت
۱۰  نفر از هنرجویان دکتر بهنام کامرانی در گالری شیرین جمعه ۲۴ خرداد ۱۳۹۲
افتتاح می شود.مجموعه آثار این نمایشگاه حاصل کار ستاره حسینی، لیلا
رفاهی، فاطمه دولت آبادی، زهرا سلیمانی، عصمت علیزاده ، مهروژ محمودی،
ژیلا کبودوند، پریسا پور ملک آرا، اشکان زهرایی و فرید امین الاسلام است.

دکتر کامرانی در مقدمه این
نمایشگاه می نویسد:«زیست خانه مجموعه ای است که به پرسش و طرح سوال در مورد
زیست محیط اختصاص دارد. چرخشی که هنرمندان امروز از چشم انداز به زیست
کره داشته اند.آثار حاضر از جنبه های شخصی تا عمومی را شامل می شود که
امروزه نه تنها کشور ما بلکه دیگر کشورها به آن دچارند.حیوانات و گیاهان و
وضعیت خاک و آب و هوا برای نسل های آینده چشم انداز روشنی را ندارد و
سرمایه و جمعیت همواره تحدید کننده وضعیت متعادل طبیعت است.باید اعتراف
کرد که اگر نقد های زیست محیطی نباشد همین فکر نیز در جریان روزمره وقایع
از یاد می رود.هنر معاصر قدرت این نقد را در خود دارد و بسیاری از
هنرمندان بیش از پیش به تخریب محیط زیست واکنش نشان داده اند.هنوز فرصتی
هست تا به این سوال جوابی قانع کننده داده شود .»

این نمایشگاه تا پنجم تیرماه
برای بازدید عموم باز خواهد بود و جلسه پرسش و پاسخ پیرامون رابطه هنر و
نقد مسایل زیست محیطی در روز پنج شنبه ۳۰ خرداد ماه ساعت ۶ بعدازظهر در
گالری شیرین برگزار خواهد شد.

علاقه مندان به بازدید از این
نمایشگاه و شرکت در جلسه پرسش و پاسخ می توانند به گالری شیرین به نشانی
خیابان ولنجک کوچه هجدهم شماره ۹ مراجعه کنند .

منبع: سایت انجمن کوه‌نوردان ایران

Read More →

ما و این همه خوشی؟

اول که نتیجه انتخابات برای‌مان معلوم کردند و رییس جمهور محبوب و روحانی ما معلوم شد و ما از شدت شادی ریختیم توی خیابون و هی خوشی کردیم.

بعدش‌هم که فوتبال‌مون یک‌دفعه‌ای و مستقیم و در صدر گروه رفت جام جهانی و دیشب، هم مجبور شدیم شادی کنیم، هم دیر بریم خونه! هی توی راه‌‌بندون بمونیم و هی بزنیم و برقصیم، فیلم‌ش هم داریم.

حالا لابد تیم والیبال هم روز جمعه قراره برنده بشه! سه تا خوشی زیاد در یک هفته والا با مزاج ما سازگار نیست.

مسئولان نظام اگر کاری نمی‌کنن، مسئولان ورزش به فکر باشن، ما تحمل این همه خوشی رو نداریم! 

عکس‌ها از کوه‌نوشت

Read More →

جشنواره‌ی گشایش مسیر در خرم‌آباد – یافته

از شکل‌گیری تا لغو رویداد؛

نقشه۲، برنامه‌ی جای‌گزین


در همین وبلاگ

Read More →

سیاست و محیط زیست

اگر در حدود هفت- هشت سال پیش، به نامزدان شوراهای شهر و ریاست جمهوری می گفتیم: “لطفا شعار محیط زیستی هم بدهید!” اما در رقابت های انتخابات ریاست جمهوری این دوره، از دفتر نامزدان به ما کنشگران محیط زیست زنگ می زدند یا برایمان پیامک می فرستادند که در نشست هایشان شرکت کنیم و خواسته های زیست محیطی مان را طرح کنیم!

خوشبختانه چهار نفر از نامزدان، برنامه های محیط زیستی هم اعلام کردند و حتی سه نفر دیگر نیز در گفتارهایی، به اهمیت حفظ محیط زیست اشاره کردند. محمد درویش، در یادداشتی که ده روز پیش در تابناک منتشر کرده بود، به خوبی به موضوع پرداخته است:

وقتی که محیط زیست به داد دیپلماسی می‌رسد!

 

امید آن که با مستقر شدن دولت جدید، شاهد تغییر رفتار جدی مسوولان در ارتباط با محیط زیست کشور باشیم… .

 

 

Read More →

«کافه‌کوه»؛ ته کوچه‌ی «بهار»!

«کافه‌کوه»؛ ته کوچه‌ی «بهار»!

نشست صمیمانه و گپ و گفت دوستان در  «کافه کوه»، در آخرین پنج‌شنبه‌ی «بهار» !

پنج‌شنبه ۳۰ خرداد ساعت ۱۵ در محل کافه‌ی «محمد تهرانی» ، دربند، پس از ایستگاه تله سیژ 

به نقل از کوه نوشت

Read More →

Page 31 of 113« First...1020...2930313233...405060...Last »