گرین بلاگ – تازه‌ترین مطالب وبلاگستان محیط زیست

سفر دماوند

سفر دماوند

کوه‌پیمایی و بازدید از شقایق‌های دماوند

شرکت در مراسم جشن تیرگان

  • حرکت: ساعت 10 صبح پنج‌شنبه 13 تیر                    
  •    بازگشت (رسیدن به تهران): ساعت 9 شب جمعه 14 تیر

برنامه و جاذبه‌های سفر

بازدید از رودخانه هراز، کوه‌پیمایی در مسیر قدیمی و زیبای صعود دماوند و بازدید از دشت شقایق‌ها، استفاده اختیاری از آبگرم لاریجان، شرکت در مراسم جشن تیرگان، بازدید از روستای رینه و باغ‌های اطراف آن، پاکسازی طبیعت و آموزش چهره به چهره با گردشگران درباره محیط زیست

 

خدمات

  • بیمه سفر و مسوولیت مدنی
  • آموزش محیط‌زیست و کوه پیمایی
  • یک شب اقامت در خانه محلی روستای رینه
  • سفر با مینی بوس یا میدل باس توریستی
  • دو وعده غذای سالم ( صبحانه و نهار روز دوم)

 

توضیح‌

  • سفر مسوولانه و سازگار با محیط‌زیست را رعایت واز اجزای طبیعی و وحشی محیط‌زیست مراقبت می‌کنیم.
  • داشتن صبر، توجه و همیاری با یکدیگر، همراه با مشارکت و همدلی گروهی لازمه سفر است.
  • به هنجارها، آداب و رسوم و فرهنگ جوامع بومی احترام می‌گذاریم و با آن‌ها با مهربانی و احترام رفتار می‌کنیم.
  • یکی از مولفه های اصلی اکو توریسم کاهش فشار به طبیعت است، در این راستا از ظروف پلاستیکی استفاده نمی کنیم و برنامه های پاکسازی و آموزشی را اجرا می‌کنیم.

      

وسایل همراه

کارت شناسایی و دفترچه بیمه

کلاه و عینک آفتابی

لباس گرم و اضافی

کیسه خواب

وسایل لازم برای استفاده از آبگرم لاریجان (اختیاری)

کوله کوچک همراه

کفش مناسب کوه‌پیمایی و باتوم

بشقاب و لیوان فلزی

دارو و لوازم شخصی

یک وعده نهار و شام برای روز اول و تنقلات

 

  • حداکثر ظرفیت: 20 نفر
  • هزینه: هفتاد هزار تومان
  • هزینه برای اعضای انجمن، همکاران دیده بان کوهستان و کودکان شصت هزار تومان است.
  • برای کسب اطلاعات بیشتر و ثبت نام با شماره سرپرست 09111541488 تماس بگیرید.

 

سرپرست: مریم عطاریه         راهنما: عباس محمدی

Read More →

دومين شماره ماهنامه آغ داغ (نشريه داخلي انجمن كوهنوردان زنجان) منتشر شد

جهت دريافت نسخه الكترونيكي اين نشريه اينجا كليك كنيد.

Read More →

باغ گیاه‌شناسی نوشهر، و پیروزی دوستداران آن

قرار بود طرح غیرقانونی و غیراخلاقی اداره‌ی بندر نوشهر با عنوان “احداث راه دسترسی به بندر”  با حمایت استانداری مازندران، و با تجاوز دوباره به باغ گیاه‌شناسی نوشهر، امروز اجرا شود. گویا آقایان اعتبارهای دریافتی برای “توسعه” را (بی آن که زمین‌های خصوصی داخل طرح را تملک کنند) در چند سال گذشته هزینه کرده‌اند و اینک برای آمار دادن و اظهار این که کاری کرده اند، زورشان به باغی می‌رسد که جزو اموال ملی است، و دولت امانت‌دار آن به شمار می‌رود.

اما تجمع امروز نمایندگان سازمان‌های مردم‌نهاد، جمعی از کارشناسان منابع طبیعی و محیط زیست، و دیگر طبیعت‌دوستان، همچنین کارهای رسانه‌ای و پیگیری‌های دیگر، خوشبختانه به این انجامید که عملیات تخریبی امروز هم نتواند آغاز شود.

بیانیه‌ی تجمع کنندگان را در “ادامه‌ی مطلب” بخوانید، و همچنین می توانید نگاه کنید به بازتاب این رویداد در چند رسانه:

 

 

سبزپرس     نوشهر آنلاین (با عکس)     تابناک     میراث خبر     باشگاه خبرنگاران (با عکس)

 

به نام خدا

ما فعالان محیط زیست، نمایندگان سازمانهای مردم نهاد، پژوهشگران منابع طبیعی، و دوستداران طبیعت سرسبز شمال کشور، با تجمع در برابر باغ گیاه شناسی نوشهر خواستار حفظ تمام و کمال این اثر ارزشمند ملی و جلوگیری از تعرض به آن هستیم.

در شرایطی که پس از انتخابات پرشور 24 خرداد نور امیدی در دل همه ایرانیان روشن شده تا علاوه بر کاربست تدبیر برای ارتقای وضع اقتصادی، بهسازی محیط زیست کشور و توجه به حفظ منابع طبیعی کشور هم مورد عنایت دولتمردان قرار گیرد، طرح غیرمنطقی جاده سازی در حریم قدیمی ترین باغ گیاه شناسی خاورمیانه موجی از نگرانی را در میان همه دلسوزان این آب و خاک به راه انداخته است.

ما معتقدیم که این باغ، یک سرمایه گرانقدر برای شهر نوشهر و تمامی کشور است که می تواند علاوه بر خدمت به امر پژوهش و تربیت کارشناسان منابع طبیعی و محیط زیست، کمک موثر و پایداری باشد به افزایش درآمد شهر و منطقه. از این رو، ضمن اعلام مخالفت جدی با کمترین تجاوز به محدوده باغ گیاه شناسی نوشهر، از مقام های مسوول و همچنین از جناب آقای دکتر حسن روحانی، رییس جمهور منتخب و مشاوران ایشان درخواست داریم تا به هرطریقی که صلاح می دانند، طرح جاده سازی در این باغ را برای همیشه متوقف کنند.

مردم ایران، شایستگی حفظ آثار بی مانند ملی شان را دارند!

Read More →

پرسش مهم و فوری امروز!!

با توجه به حادثه پیش‌امده در پاکستان، جنایت وحشیانه و کشته شدن کوه‌نوردان در نزدیکی بیس‌کمپ نانگاپاربات،

آیا ماندن تیم برودپیک در منطقه و ادامه صعود کار درستی است؟

Read More →

کارگاه کاشت و نگهداری گیاهان آپارتمانی

مهارت‌های سبز

کارگاه کاشت و نگهداری گیاهان آپارتمانی

10 تیر 1392

آموزش محیط‌زیست و مهارت‌های زندگی سبز، از جمله برنامه های گروه دیده‌بان کوهستان (دکا) است. در این راستا، کاشت و نگهداری گیاهان آپارتمانی را که در ارتباط روزمره ما با طبیعت و بهسازی محیط زندگی بسیار موثر است، طراحی و برنامه‌ریزی کرده‌ایم.


مفاهیم و محتوای کارگاه

  • اهمیت گیاهان آپارتمانی در زندگی امروزین
  • معرفی چند گونه‌ از گیاهان آپارتمانی سازگار با شرایط ایران
  • آموزش کاشت و نگهداری گیاهان آپارتمانی
  • تبادل تجربه و پیشنهاد برای حفظ گیاهان
  • کاشت و تکثیر عملی چند گیاه

 

آموزشگر: عباس محمدی

کارشناس کشاورزی، کنشگر محیط زیست، مربی کوه‌نوردی، مدیر گروه دیده‌بان کوهستان

  • ظرفیت دوره: حداکثر 20 نفر (اولویت با اعضای انجمن است)
  • محل برگزاری: دفتر انجمن          زمان: دوشنبه 10 تیر از ساعت 18 تا 21 عصر
  • هزینه: ده هزار تومان، که در روز کارگاه قابل پرداخت است.    

روش ثبت‌نام: اعلام حضور به ایمیل دکا (iranmountainwatch@gmail.com) یا تماس با مسوول ثبت نام (09190054642)                                                                                   

Read More →

باغ گیاه شناسی نوشهر، و پارک گزی استانبول…

محمد درویش- خبر آنلاین

آیا باغ نوشهر به اندازه پارک استانبول نمی‌ارزد؟

دو روز است که از همه‌ی دوستداران طبیعت در استان‌های مازندران، گیلان و گلستان و دیگر استان‌های همجوار خواسته‌ام تا قبل از ساعت 10 صبح روز چهارشنبه – 5 تیر 1392 – خود را به مقابل باغ گیاه‌شناسی نوشهر رسانده و به لودرسواران اجازه ندهند تا حریم قدیمی‌ترین باغ گیاه‌شناسی کشور مورد تجاوز و آسیب قرار گیرد. نوشتار پیش رو، کوشیده است تا با مقایسه اجمالی واکنش متضاد مردم در دو سوی مرز به رخدادی تقریباً مشابه، نشان دهم که تا چه اندازه هنوز جای آموزش‌های محیط زیستی در بین مردم خالی است …
 
نزدیک به یک ماه از آغاز بی‌سابقه‌ترین شورش‌های خیابانی در ترکیه می‌گذرد؛ شورش‌هایی که نخست با اعتراض محدود چند صد فعال محیط زیست آغاز شد که نسبت به تغییر کاربری پارک گزی استانبول و تبدیل آن به یک مرکز تجاری اعتراض داشتند. اما آن تظاهرات آرام با پژواکی بس خشونت‌آمیز و تند از سوی پلیس استانبول روبرو شد، به نحوی که اینک دامنه‌ی اعتراض‌ها به 31 شهر ترکیه سرایت کرده و حتا عذرخواهی سیاستمداران ارشد ترکیه و عقب نشینی آشکار آنها هم نتوانست تا از شدت خشم معترضان بکاهد. پیش‌تر هم نظیر چنین ماجرایی در اشتوتگارت رخ داد و آنجا هم مردم اجازه ندادند تا به بهانه احداث ایستگاه مرکزی مترو، 300 اصله درخت قطع شود و البته در ماجرای جانمایی فرودگاه جدید نانت در فرانسه هم، باز یک تجربه مشابه تکرار شد. منتها این شاید برای نخستین بار بود که در یک کشور اسلامی، شورش‌ها و اعتراض‌هایی چنین گسترده در مقابله با اقدام‌های طبیعت‌ستیزانه دولت رخ می‌داد.

نگارنده نمی‌تواند حسرت و افسوس خود را پنهان سازد که چرا در همسایگی ما، مردم ترکیه حاضرند خطر مواجهه با پلیس و گاز اشک آور و بازداشت و ضرب و جرح را به جان بخرند، اما از قطع چند اصله درخت در پارک گزی ممانعت کنند. در حالی که در کشور عزیز ما، چنین حساسیتی متأسفانه در مواجهه با قطع درختان و تخریب قدیمی‌ترین باغ گیاه‌شناسی ایران و خاورمیانه در نوشهر دیده نمی‌شود.حقیقت داستان آن است که ارزش‌های بوم‌شناختی و زیگونگی موجود در باغ گیاه‌شناسی نوشهر، شاید ده‌ها و صدها برابر پارک گزی باشد؛ ما در باغ نوشهر، پایه‌هایی از درختان ممرز، توسکا، بلندمازو و نمدار داریم که دست‌کم 200 سال از عمرشان می‌گذرد. علاوه بر این، ما تنها پایه بلوط چوب‌پنبه در ایران، قدیمی‌ترین پایه‌های دارتالاب و ژینکو در کشور، 25گونه کاج و حدود 30گونه اکالیپتوس هم در این عرصه 35 هکتاری داریم؛ عرصه‌ای که به دلیل حساسیت بی‌مانند و ارزش والایش به عنوان یک اثر ملی به شماره 17795 در سازمان میراث فرهنگی و گردشگری کشور ثبت شده است.

با این وجود، خبر رسیده است که با هماهنگی استانداری و بندرگاه نوشهر و به درخواست نماینده شهر! می‌خواهند رأس ساعت 10 صبح فردا – 5 تیر 1392 – به بهانه احداث یک جاده کمربندی برای بندرگاه نوشهر، بخشی از این موزه منحصر به فرد طبیعی را در نوشهر نابود کنند! چرا؟ و چرای بزرگ‌تر آن است که چرا اغلب مردم نوشهر که باید خود بیشتر از هر شهروند ایرانی دیگری، پاسدار این امتیاز فاخر شهرشان باشند، در برابر چنین جنایتی سکوت کرده‌اند؟ اگر مردم نانت، اشتوتگارت و استانبول می‌توانند، چرا نوشهری‌ها نتوانند؟

نگارنده امیدوار است در چنین شرایطی، دست کم کلیددار کابینه تدبیر و امید – دکتر حسن روحانی – به درخواست 18 تشکل مردم‌نهاد در حوزه محیط زیست و منابع طبیعی پاسخی مثبت داده و اجازه ندهد تا نفرینی ابدی از سوی دوستداران محیط زیست برای برخی از مدیران سیاسی منطقه در این آخرین روزهای عمر دولت دهم خریداری شود!

Read More →

انجمن کوه‌نوردان ایران، پویا و پرکار

این عنوان مقاله‌ای است که عباس محمدی در پاسخ به نوشته‌ی کیومرث بابازاده با عنوان آسیب شناسی انجمن نوشته است، بخش دوم این نوشتار بر روی سایت انجمن و نیز سایت کوه‌نیوز منتشر شده است.

کوه نیوز

انجمن

Read More →

باغ گیاه شناسی نوشهر را دریابیم!

از دوستان عزیزم درخواست دارم که نامه‌ی زیر را با دقت بخوانند، مضمون آن را به آگاهی دست اندر کاران رسانه‌ها برسانند، و سعی کنند که در ساعت 9 صبح روز چهارشنبه 5 تیر در جلوی باغ گیاه‌شناسی نوشهر (روبروی اداره‌ی بندر) حضور یابند تا جلوی اقدام غیرقانونی و غیراخلاقی تخریب قدیمی‌ترین باغ گیاه‌شناسی کشور گرفته شود.

اطلاعات بیشتر درباره ی این باغ تاریخی و ارزشمند را می توانید در اینجا و اینجا بخوانید.

 

به نام خدا

 جناب آقای دکتر حسن روحانی

 رییس جمهور منتخب و محبوب ایران

 موضوع: جلوگیری از تخریب باغ گیاه شناسی نوشهر

 

  با سلام و احترام؛

  باغ گیاه‌شناسی نوشهر مجدداً در آستانه تخریب و تغییر کاربری به دلیل احداث جاده کمربندی و توسعه بندر نوشهر قرار گرفته است. خطری که 11سال است موجودیت این باغ را تهدید می‌کند، اما تاکنون هربار که تصمیم بر تخریب آن بسیار جدی شده است، با مقاومت فعالان محیط‌زیست، منابع طبیعی، پژوهشگران، کارشناسان و اغلب مدیران این بخش توانسته از خطر برهد و همچنان نفس تازه کند تا نوبتی دیگر و نبردی دیگر.

  این‌بار ولی ظاهرا می‌خواهند با هماهنگی استانداری مازندران و چراغ سبز سطوح عالی دولت در روز چهارشنبه – 5 تیرماه 1392 – اقدام‌های لازم را برای انجام تصمیمی که بیش از یک دهه برای عملی کردن آن روزشماری می‌کردند، عینیت بخشند.

اگر این اتفاق رخ دهد، بی‌شک یک فاجعه بزرگ در بخش تاریخ پژوهشی منابع طبیعی ایران رقم خواهد خورد، چرا که در بخش منابع طبیعی، هیچ‌ عرصه پژوهشی دیگری در ایران وجود ندارد که قدمت تأسیسش به سال 1310 برسد و در آن درختانی وجود داشته باشد که تا 200 سال از عمرشان بگذرد. افزون بر کارکرد موزه‌ای باغ و داشتن پایه‌هایی کهنسال از بلند مازو، نمدار، توسکا و ممرز؛ تنها پایه بلوط چوب‌پنبه در ایران،  قدیمی‌ترین پایه‌های دارتالاب و ژینکو در کشور، 25 گونه کاج و حدود 30 گونه اکالیپتوس هم در این عرصه 35 هکتاری وجود دارند؛ عرصه‌ای که به دلیل حساسیت بی‌مانند و ارزش والایش به عنوان یک اثر ملی به شماره 17795 در سازمان میراث فرهنگی و گردشگری کشور ثبت شده است. همچنین تنها مکانی در جهان که دو گونه جدید و منحصر به فرد، یعنی اسپیره نوشهری و افرای مازندرانی به‌طور همزمان در آن زیست می‌کنند، باغ گیاهشناسی نوشهر است.

 همان طور که ملاحظه می‌فرمایید در ایران و برای ما فعالان، پژوهشگران و کارشناسان حوزه منابع طبیعی و محیط زیست، باغ گیاه‌شناسی نوشهر سمبل هویت، استقلال، اهمیت و شخصیت اجتماعی‌مان است. آن عرصه 35 هکتاری باید حفظ شود تا مشخص شود که در ایران، منابع طبیعی، محیط زیست، پژوهشگران و دوستدارانش حرمت دارند و هرگز منافع معنوی آنها در پای احداث یک جاده کمربندی که می‌توان به راحتی و با احداث یک پل هوایی یا مسیری در جنب باغ، جایگزینش کرد، قابل معاوضه نیست. باغ نوشهر باید بماند تا جهانیان و فرزندان این آب و خاک بدانند که وجود اصل 50 قانون اساسی ما، صرفا یک ژست محیط‌زیستی نبوده و نخواهد بود.

 اینک از شما برادر بزرگوار که می‌دانیم به سرمایه‌های پژوهشی/ طبیعی کشور اهمیتی درخور و سزاوارانه می‌دهید، می‌خواهیم تا به عنوان نخستین اقدام دولت تدبیر و امید، مانع این تخریب شده و قفل این بحران و تهدید را با کلید خردمندانه خود بگشایید. انشاالله

 

3 تیر 1392    

 

انجمن اعضای هیأت علمی مؤسسه تحقیقات جنگل‌ها و مراتع

انجمن پایشگران محیط زیست ایران

انجمن محیط زیستی تسنیم

انجمن دیده بان کوهستان

انجمن کوه نوردان ایران

انجمن دوستداران دماوند

بنیاد توسعهی پایدار کلاردشت

جمعیت زنان مبارزه با آلودگی محیط زیست

کانون عالی گسترش فضای سبز و حفظ محیط زیست

انجمن حمایت از حیوانات

انجمن ارزیابی محیط زیست ایران

Read More →

اولویت محیط‌زیستی دولت آینده

عباس محمدی- دنیای اقتصاد

نخستین کاری که دولت بعدی باید در زمینه‌ی محیط‌زیست به انجام رساند، صدور دستور ارزیابی دوباره‌ی تمام پروژه‌های بزرگ عمران و توسعه است. همزمان با این کار، البته باید سامانه‌ی ارزیابی زیست‌محیطی از پایه دگرگون شود؛ به این معنا که ارزیابی‌های زیست‌محیطی که اکنون خود بخشی از اجرای پروژه هستند و با هزینه‌ی پیمانکار پروژه و به دستور او توسط یک شرکت تجاری انجام می‌شوند، مستقل از طرحی که باید ارزیابی شود، صورت گیرند. واقعیت این است که تا کنون هیچ طرح اکتشاف نفت و گاز یا کانی‌هایی مانند مس و آهن، یا طرح سدسازی و انتقال آب و انتقال نیرو، یا جاده‌سازی و شهرک‌سازی… و خلاصه هیچ یک از طرح‌های بزرگ (که شاید مسوول نود درصد مشکلات “دولت‌ساخته” ی زیست‌محیطی باشند) به خاطر مغایرت با استانداردهای زیست‌محیطی لغو نشده است. به نظر می‌رسد که این‌گونه طرح‌ها، به صورت پیش‌فرض، لازم و درست تلقی می‌گردند و بعد با یک آرایه‌ی خالی از محتوا با عنوان “رعایت ضوابط زیست‌محیطی” بودجه می‌گیرند و کلنگ می‌خورند.

سامانه‌ی ارزیابی زیست‌محیطی باید به این صورت اصلاح شود که کمیته‌ی مسوول تصویب آن، در برگیرنده‌ی افرادی از سه نهاد مجریه، قضاییه، مقننه، به اضافه‌ی افرادی از نهادهای دانشگاهی و سازمان‌های مردم‌نهاد، و رای آن مستقل از نظر دولت باشد. طرح عمرانی باید پیش از آن که به دست پیمانکار سپرده شود، ارزیابی گردد و تامین‌کننده‌ی بودجه‌ی ارزیابی هم پیمانکار نباشد تا هیچ رابطه‌ی مادی میان شرکت ارزیابی‌کننده و ذینفع اصلی طرح وجود نداشته باشد. بودجه‌ی ارزیابی و پایشگری‌های محیط‌زیستی که رقم‌های کوچکی (در مقایسه با رقم اعتبار‌های عمرانی) هستند، می‌تواند مستقیما از سوی دولت تامین شود. در عین حال، دولت می‌تواند با وضع “مالیات بر کربن”‌ و دیگر مالیات‌های زیست‌محیطی، و اختصاص دادن بخشی از آن به کار ارزیابی و پایشگری، منابع این کار را تامین کند.

در این‌جا، یک مثال می‌تواند مشخص کند که چگونه بخش بزرگی از درآمد ملی که خود به بهای صرف سرمایه‌های جبران ناشدنی طبیعی مانند نفت و گاز به دست می‌آید، به علت “ارزیابی‌های تزیینی” نه تنها به هدر می‌رود، بلکه صرف تخریب محیط زیست کشور می‌شود! بازده (راندمان) انرژی در نیروگاه‌های کشور، برپایه ی اظهار مقام‌های گوناگون، بین 30 تا 36 درصد است. این بازده، در نیروگاه‌های متوسط (نه خوب و عالی) جهان در حدود 45 درصد است. همچنین بازده محصولات کشاورزی ایران به ازای آب مصرفی در حدود سی درصد میانگین جهانی است، و میانگین تولید کشاورزی در ایران به ازای هر مترمکعب آب مصرفی، بیست سنت، اما در جهان، یک دلار است. معنای این ارقام این است که اگر ما بازده آب مصرفی در کشاورزی ، و برق تولیدی در نیروگاه‌ها  را فقط حدود ده درصد بالا ببریم (امکان صرفه‌جویی برق در شبکه‌ی توزیع و واحدهای مصرف کننده به کنار)، با توجه به سهم پایین برق تولیدی و آب تنظیم شده توسط سدها که در هر دو مورد زیر ده درصد مصرف کل است، خواهیم توانست بیش از تمام آب و برق حاصل از سدها صرفه‌جویی کنیم. این، در حالی است که سدها، عامل تخریب آبخیزها، خشک شدن تالاب‌ها، افزایش تبخیر آب، افزایش تولید گاز متان، کم شدن حقابه‌ی جوامع پایین دست، زیر آب رفتن مراتع و جنگل‌های بالادست، غرق شدن میراث‌های فرهنگی، و عامل عوارض ناخواسته‌ی دیگر هستند.

Read More →

اولویت محیط‌زیستی دولت آینده

عباس محمدی- دنیای اقتصاد

نخستین کاری که دولت بعدی باید در زمینه‌ی محیط‌زیست به انجام رساند، صدور دستور ارزیابی دوباره‌ی تمام پروژه‌های بزرگ عمران و توسعه است. همزمان با این کار، البته باید سامانه‌ی ارزیابی زیست‌محیطی از پایه دگرگون شود؛ به این معنا که ارزیابی‌های زیست‌محیطی که اکنون خود بخشی از اجرای پروژه هستند و با هزینه‌ی پیمانکار پروژه و به دستور او توسط یک شرکت تجاری انجام می‌شوند، مستقل از طرحی که باید ارزیابی شود، صورت گیرند. واقعیت این است که تا کنون هیچ طرح اکتشاف نفت و گاز یا کانی‌هایی مانند مس و آهن، یا طرح سدسازی و انتقال آب و انتقال نیرو، یا جاده‌سازی و شهرک‌سازی… و خلاصه هیچ یک از طرح‌های بزرگ (که شاید مسوول نود درصد مشکلات “دولت‌ساخته” ی زیست‌محیطی باشند) به خاطر مغایرت با استانداردهای زیست‌محیطی لغو نشده است. به نظر می‌رسد که این‌گونه طرح‌ها، به صورت پیش‌فرض، لازم و درست تلقی می‌گردند و بعد با یک آرایه‌ی خالی از محتوا با عنوان “رعایت ضوابط زیست‌محیطی” بودجه می‌گیرند و کلنگ می‌خورند.

سامانه‌ی ارزیابی زیست‌محیطی باید به این صورت اصلاح شود که کمیته‌ی مسوول تصویب آن، در برگیرنده‌ی افرادی از سه نهاد مجریه، قضاییه، مقننه، به اضافه‌ی افرادی از نهادهای دانشگاهی و سازمان‌های مردم‌نهاد، و رای آن مستقل از نظر دولت باشد. طرح عمرانی باید پیش از آن که به دست پیمانکار سپرده شود، ارزیابی گردد و تامین‌کننده‌ی بودجه‌ی ارزیابی هم پیمانکار نباشد تا هیچ رابطه‌ی مادی میان شرکت ارزیابی‌کننده و ذینفع اصلی طرح وجود نداشته باشد. بودجه‌ی ارزیابی و پایشگری‌های محیط‌زیستی که رقم‌های کوچکی (در مقایسه با رقم اعتبار‌های عمرانی) هستند، می‌تواند مستقیما از سوی دولت تامین شود. در عین حال، دولت می‌تواند با وضع “مالیات بر کربن”‌ و دیگر مالیات‌های زیست‌محیطی، و اختصاص دادن بخشی از آن به کار ارزیابی و پایشگری، منابع این کار را تامین کند.

در این‌جا، یک مثال می‌تواند مشخص کند که چگونه بخش بزرگی از درآمد ملی که خود به بهای صرف سرمایه‌های جبران ناشدنی طبیعی مانند نفت و گاز به دست می‌آید، به علت “ارزیابی‌های تزیینی” نه تنها به هدر می‌رود، بلکه صرف تخریب محیط زیست کشور می‌شود! بازده (راندمان) انرژی در نیروگاه‌های کشور، برپایه ی اظهار مقام‌های گوناگون، بین 30 تا 36 درصد است. این بازده، در نیروگاه‌های متوسط (نه خوب و عالی) جهان در حدود 45 درصد است. همچنین بازده محصولات کشاورزی ایران به ازای آب مصرفی در حدود سی درصد میانگین جهانی است، و میانگین تولید کشاورزی در ایران به ازای هر مترمکعب آب مصرفی، بیست سنت، اما در جهان، یک دلار است. معنای این ارقام این است که اگر ما بازده آب مصرفی در کشاورزی ، و برق تولیدی در نیروگاه‌ها  را فقط حدود ده درصد بالا ببریم (امکان صرفه‌جویی برق در شبکه‌ی توزیع و واحدهای مصرف کننده به کنار)، با توجه به سهم پایین برق تولیدی و آب تنظیم شده توسط سدها که در هر دو مورد زیر ده درصد مصرف کل است، خواهیم توانست بیش از تمام آب و برق حاصل از سدها صرفه‌جویی کنیم. این، در حالی است که سدها، عامل تخریب آبخیزها، خشک شدن تالاب‌ها، افزایش تبخیر آب، افزایش تولید گاز متان، کم شدن حقابه‌ی جوامع پایین دست، زیر آب رفتن مراتع و جنگل‌های بالادست، غرق شدن میراث‌های فرهنگی، و عامل عوارض ناخواسته‌ی دیگر هستند.

Read More →

Page 30 of 113« First...1020...2829303132...405060...Last »