گرین بلاگ – تازه‌ترین مطالب وبلاگستان محیط زیست

عرض تسلیت به استاد فرهیخته؛ جناب آقای عبداله اشتری

با سلام و عرض ادب،

متاسفانه با خبر شدیم؛ مدیریت محترم انجمن حفظ محیط کوهستان و مشاور گرامی هیئت کوه نوردی و صعودهای ورزشی استان تهران؛ “جناب آقای عبداله اشتری”، در غم از دست دادن مادر گرامیشان؛ به سوگ نشسته اند.

 گروه کوه نوردی کلکچال، مراتب تسلیت و تاسف عمیق خود را به مناسبت این رویداد تلخ، خدمت این استاد فرهیخته و پیشکسوت کوه نوردی کشور؛ اعلام داشته و از درگاه ایزد یکتا، برای این عزیز درگذشته؛ طلب آمرزش و آرامش الهی دارد.

روح بزرگوارشان، شاد و آرام؛ و نام و یاد نیکشان، تا ابد جاویدان باد.

با سپاس فراوان – گروه کوه نوردی کلکچالwww.kolakchal.irwww.kolakchal.com

Read More →

نکات کاربردی برای تغذیه ورزشکاران روزه دار – بخش 2

نکاتی برای بهبود توان ورزشکاران روزه‌دار در تمرینات:

شدت و طول مدت ورزش باید بر اساس آمادگی فرد، وضعیت ذخایر آب بدن و شرایط محیط تطبیق داده شده و به ورزشکار تصریح شود که بیش از توان خود به تمرین نپردازد.

در شرایط روزه داری، در صورت رعایت یک برنامه غذایی مناسب در وعده افطار و سحری، تمرین صبحگاهی بهتر تحمل می‌شود. البته استراحت پس از این تمرین و عدم افزایش فشار تمرینی می‌تواند راهگشا باشد.

یک برنامه تمرینی در زمان نزدیک به افطار نیز می‌تواند با توجه به مصرف مواد غذایی پس از تمرین در وعده افطار، بازتوانی بهتر و سریعتری را موجب شود.

در فاصله زمانی 3-2 ساعت پس از افطار (بر اساس حجم و ترکیب وعده افطار) نیز می‌توان یک برنامه تمرینی خاص در نظر گرفت که با توجه به امکان مصرف مواد غذایی و مایعات، این بخش تمرین می‌تواند با بازتوانی سریعتر همراه باشد. البته برنامه زمان‌بندی خواب ورزشکار نباید تحت تاثیر این برنامه تمرین، دچار چالش شود.

به گزارش گروه کوه نوردی کلکچال به نقل از فدراسیون پزشکی ورزشی، برنامه تمرینی مقاومتی می‌تواند تعادل منفی ازت در بدن را کاهش دهد. لذا در برنامه تمرینات دوران روزه‌داری، تمرین مقاومتی را فراموش نکنید.

برای کاهش اتلاف آب بدن و دهیدراته شدن ورزشکار، توصیه می‌شود از تمرین در محیط های گرم خودداری کرده و از دوش با آب خُنک غافل نشوند. 

نویسنده: جناب آقای دکتر محمد حضوری – رئیس “کمیته تغذیه” فدراسیون پزشکی ورزشی 

با سپاس فراوان – گروه کوه نوردی کلکچالwww.kolakchal.irwww.kolakchal.com

Read More →

نکات کاربردی برای تغذیه ورزشکاران روزه دار – بخش 1

برنامه تمرینی یک ورزشکار در سطوح حرفه‌ای و نیمه حرفه‌ای؛ شامل یک یا چند مرحله تمرین تخصصی در شبانه‌روز بوده و متعاقب آن، بازتوانی پس از تمرین برای جبران ذخایر انرژی، مواد مغذی و آب از دست رفته ضروری است.

به گزارش گروه کوه نوردی کلکچال به نقل از فدراسیون پزشکی ورزشی، این بازتوانی پس از ورزش، به طور قابل توجه و چشمگیری وابسته به دریافت مواد غذایی پس از هر مرحله تمرین است.

در چنین شرایطی، روزه‌داری با کاهش و محدودیت مصرف مواد غذایی و مایعات طی بازه زمانی از اذان صبح تا اذان مغرب، می‌تواند با بروز چالش‌هایی نظیر ناتوانی در رعایت زمان‌بندی دریافت مواد غذایی و مایعات و نیز کاهش دوره زمانی مصرف مواد غذایی و وعده‌های غذایی همراه باشد. لذا در این مجال، سعی خواهیم کرد تا با توضیحاتی کاربردی، ورزشکاران روزه‌دار را در رعایت برنامه غذایی در طول ماه مبارک رمضان یاری کنیم. 

نویسنده: جناب آقای دکتر محمد حضوری – رئیس “کمیته تغذیه” فدراسیون پزشکی ورزشی 

با سپاس فراوان – گروه کوه نوردی کلکچالwww.kolakchal.irwww.kolakchal.com

Read More →

مرگ ناگهانی بازیکن تیم فوتبال “دیناموبخارست”؛ در جریان بازی

به گزارش گروه کوه نوردی کلکچال به نقل از خبرگزاری “ورزش سه”؛ پاتریک اکینگ، هافبک دینامو بخارست، شب گذشته در جریان دیدار تیمش مقابل ویتورول؛ از دنیا رفت.

او در دقیقه 62 به عنوان یار جانشین وارد زمین شده بود، ولی 7 دقیقه بعد از ورودش؛ روی زمین افتاد و سریعا او را به بیمارستان منتقل کردند. از 90 دقیقه قبل از مرگش، کمک‌های اولیه به او انجام شد ولی در نهایت صفحه فیس بوک تیم دینامو بخارست؛ خبر مرگش را تایید کرد.

پس از انتقال او به بیمارستان، بازی انجام شد و به پایان رسید. فدراسیون فوتبال رومانی نیز تایید کرد که بازی‌های جام حذفی این کشور بین دینامو و CFR، به تعویق خواهد افتاد. “اکنگ”، فوتبالش را در “کنان یونده” شروع کرد و در سال 2009  به جمع دینامویی ها پیوست.

با سپاس فراوان – گروه کوه نوردی کلکچالwww.kolakchal.irwww.kolakchal.com

Read More →

دوره آموزشی کنزیوتیپ (دوره آموزشی نوارکشی درمانی)

به گزارش روابط عمومی هیئت پزشکی ورزشی استان تهران، این دوره یک روزه؛ به همت کمیته آموزش، روز  5 خردادماه سال جاری در سالن آمفی تئاتر (مرحوم پزنده) واقع در هیئت پزشکی ورزشی استان تهران، برگزار می‌شود.  

 مدارک لازم جهت ثبت نام:

کپی کارت ملی کپی، آخرین مدرک تحصیلی و پرداخت هزینه 000  500 ریال  به شماره حساب 0106648062001 بانک ملی؛ به نام هیئت پزشکی ورزشی استان تهران

متقاضیان می‌توانند از طریق آدرس ایمیل heyatpezeshki.tehedu@gmail.com  ارسال فرمایند.

علاقمندان جهت کسب اطلاعات بیشتر؛ فقط در روزهای زوج می توانند با کمیته آموزش؛ به شماره ۷۷۵۲۵۸۱۵ داخلی (۱۱3) تماس بگیرند.

با سپاس فراوان – گروه کوه نوردی کلکچالwww.kolakchal.irwww.kolakchal.com

Read More →

مشاوره‌ فنی و فروش لوازم کوه‌نوردی؛ در “انجمن کوه‌نوردان ایران”

پوشاک و تجهیزات طبیعت‌پیمایی و کوه‌نوردی

سه‌شنبه و پنجشنبه هر هفته، از ساعت ۱۵ تا ۲۰

به گزارش گروه کوه نوردی کلکچال به نقل از دیده بان کوهستان؛ شما می توانید پوشاک دست دوم و لوازمی را که استفاده نمی‌کنید، برای فروش به فروشگاه انجمن تحویل بدهید.

• مشاوره برای انتخاب، استفاده، و نگهداری از لوازم • دریافت امانی و عرضه‌ پوشاک و لوازم دست دوم • معرفی و عرضه‌ محصولات ایرانی • تخفیف برای اعضای انجمن

ساعت کار: سه شنبه و پنجشنبه هر هفته، از ساعت ۱۵  تا ۲۰

نشانی: تهران، خیابان انقلاب، جنب خیابان لاله زار، شماره ۵۹۰، واحد ۱۲ ، طبقه چهارم

شماره تماس: ۶۶۷۱۲۲۴۳ و  ۰۹۱۲۵۹۳۷۸۹۲

 

با سپاس فراوان – گروه کوه نوردی کلکچالwww.kolakchal.irwww.kolakchal.com

Read More →

اعلام مراسم تشییع، خاکسپاری و بزرگداشت – درگذشت مادر گرامی “آقای همایون بختیاری”

با سلام و عرض ادب،

همان گونه که قبلا به اطلاع رساندیم؛ متاسفانه مادر گرانقدر نایب رئیس محترم “فدراسیون کوه نوردی و صعودهای ورزشی” ؛ “جناب آقای همایون بختیاری” ، به دیار باقی شتافته اند.

گروه کوه نوردی کلکچال، ضمن اعلام مجدد تسلیت خدمت ایشان، کلیه دوستان، آشنایان و خانواده های داغدار، به اطلاع می رساند؛ مراسم تشییع پیکر، مراسم خاکسپاری و همچنین مراسم بزرگداشت مادر مکرمه “جناب آقای همایون بختیاری”، به شرح زیر می باشد:

 

۱- مراسم تشییع پیکر:

چهارشنبه هجده فروردین 1395 – ساعت ۹ صبح از مقابل منزل آن مرحومه مغفوره به آدرس: تهران، خیابان  هفتم نیروی هوایی، خیابان ۷/۳۰ (شهید سربی)، پلاک ۲۷

۲- مراسم خاکسپاری:

چهارشنبه هجده فروردین 1395 – ساعت ۱۰:۳۰ صبح در بهشت زهرا (س) واقع در قطعه ۸۲؛ برگزار می‌گردد.

 

۳- مراسم بزرگداشت:

جمعه بیست فروردین 1395 – ساعت ۱۶ الی ۱۷/۳۰ در مسجد امیر المومنین (ع) واقع در خیابان وزرا جنب پارک ساعی، برگزار می‌گردد.

 

روحشان شاد و نام و یاد نیکشان؛ تا ابد جاویدان باد.

با سپاس فراوان – گروه کوه نوردی کلکچالwww.kolakchal.irwww.kolakchal.com

Read More →

دروغ در سدسازی، از زمان ناصرالدین شاه تا امروز

این مقاله، در مجله‌ی جهان سبز (ماهنامه‌ی اختصاصی محیط زیست و توسعه‌ی پایدار؛ تلفن: 88505055 -021) شماره‌ی 3و2، آذر و دی 94 چاپ شده است.

 

چندی پیش کتابی به دستم رسید با عنوان بندهای باستانی دره‌ی درودزن(1). این کتاب، در برگیرنده‌ی یک مقاله از دکتر ماری بی. نیکول آمریکایی و چند مقاله و یادداشت دیگر است درباره‌ی یک سد باستانی (به احتمال زیاد مربوط به دوره‌ی هخامنشی) که به “سنگ دختران” معروف است و چند سازه‌ی آبی کهن دیگر. کتاب به دست دکتر محمد جعفر ملک‌زاده ترجمه و گردآوری شده است. در این یادداشت، برداشت‌هایی را که با خواندن این کتاب داشته ام، طرح می‌کنم. در ضمن یادآور می‌شوم که در عنوان یادداشت، “دروغ” را نه فقط به معنای «سخن ناراست» بلکه در معنای گسترده‌تر و کهن آن: «آسیب، زیان، پیامد زیان‌بار رفتاری ارادی، انحراف از نظم طبیعی حاکم بر هستی…»(2) هم به کار برده ام.

 

هنگام ساختن سد نوین درودزن در سال 1345، سازه‌ی سنگ دختران از سوی دانشگاه پهلوی و به دست گروهی به سرپرستی دکتر نیکول، به شکلی کم و بیش شتاب‌زده مورد مطالعه‌ی باستان‌شناسی قرار گرفت و به دست یک گروه از کارشناسان ایتالیایی، باز هم به شکلی شتاب‌زده و با ابزار و وسایلی نه چندان مناسب، به دو هزار متر پایین‌تر منتقل شد تا هنگام آب‌گیری سد، این سازه به زیر آب نرود. مانند این کار، تا آن زمان در ایران انجام نشده بود و به هر حال جای خوشوقتی است که دست‌کم یک اثر از مجموعه اثرهایی که در ساختگاه سد شناخته شده بود و یا غرق شدند و برای همیشه ناشناخته ماندند، به نوعی نجات یافت. هزینه‌ی عملیات نجات‌بخشی را دانشگاه پهلوی و شرکت مهندسین مشاور طالقانی –دفتری (که پس از انقلاب، به “مهاب قدس” تغییر نام یافت) پرداختند (ص 8).

گردآورنده‌، در ابتدای کتاب می‌گوید که گروه نجات‌بخشی اثر، کار خود را «در تنگنای زمانی و مالی… با ابزارهای ساده و ناکارآمد و در محاصره‌ی ماشین آلات ساختمانی سد درودزن و رفت و آمدهای شبانه‌روزی آن ها» انجام داده است (ص 8). در این شتاب‌زدگی و بی‌قیدی،حریم اثری که به گفته‌ی نیکول در ایران تک است و در هیچ کجای کشور مشابه آن یافت نمی‌شود (ص 27) و بنا به نظر ملک‌زاده یک سازه‌ی هیدرولیکی و مربوط به صنعت سدسازی است که نه‌تنها در ایران بلکه در جهان منحصر به فرد است و همانند آن به این شکل و این قدمت و به این سلامت در هیچ جای جهان یافت نشده (ص 81)  مورد تعرض قرار گرفت. در واقع، اجراکننده‌ی سد که یک شرکت اسراییلی بوده (ص 137) نه تنها هزینه‌ی عملیات را نپرداخت، بلکه بی‌اعتنایی شدیدی هم به کار نجات‌بخشی داشته است. در نهایت هم بخش مهمی از محوطه که “میدان B” نامیده شده بود، در دریاچه ی سد غرق شد.

میدان B یک سد سنگ و ساروجی باستانی (مربوط به دوره‌ی هخامنشی) با دهانه ی آبگیر در ساحل راست رودخانه بوده که در زمان‌های پیشین “بند رامجرد” نامیده می‌شده و در چند سال آخر دوران ناصرالدین شاه “بند ناصری” خوانده می‌شد، زیرا در زمان او تعمیر کلی می‌شود. یک ستون سنگی کتیبه‌دار که در نزدیکی این سد یافت می‌شود، نشان می‌دهد که سد در دوره‌ی اتابکان فارس (قرن ششم هجری قمری) و صفویان هم تعمیر شده بوده است (ص 8).

 

دروغ و چاپلوسی

در متن ستون سنگی کتیبه‌دار ناصرالدین شاهی  درباره‌ی عملیاتی که در سال 1308 هجری قمری روی این سد یا بند انجام شده، به شیوه‌ی بسیاری از کارگزاران دولتی یا پیمانکاران طرف قرارداد با دولت، دروغ‌پردازی‌هایی به قصد بزرگ‌نمایی کار به چشم می‌خورد؛ نخست این که در یک جا آمده است که «همت بر مرمت بند گماشته» اند و چند سطر پایین‌تر آمده که «بندی عظیم در مدتی اندک محکم بربسته [یعنی ساخته اند] و به صورت اولیه بازآورده و موسوم به سدّ ناصری نموده اند». به این ترتیب، دقیق معلوم نیست که کار، اصولا یک مرمت بوده یا ساخت؟ همچنین از لابلای  گزافه‌گویی‌ها در مدح شاه، صدراعظم او میرزا علی اصغر خان امین‌السلطان، و سلطان اویس میرزا حاکم فارس، می‌توان دریافت که سدسازان،  فضا را شلوغ و آغشته به اغراق کرده اند تا حجم دقیق عملیات مشخص نشود و هزینه‌سازی‌هایشان را پوشش دهند. دوم این که به گفته‌ی ملک‌زاده، این که از زمان شکایت کشاورزان رامگرد به اویس میرزا تا اجازه گرفتن او از شاه و تامین پول و بسیج نیروی کار و آماده کردن سنگ و ساروج (که تهیه‌ی آن بسیار وقت‌گیر است) و به پایان رساندن کار و حک سنگ‌نوشته… کلا فقط یک سال به طول انجامیده، ناممکن به نظر می‌رسد و حتما برخلاف آن‌چه که در متن سنگ‌نوشته آمده، بند عظیمی ساخته نشده بلکه فقط یک تعمیر غیراصولی انجام شده است. چنین بوده که بند رامگرد، پس از این مرمت چند ده سال بیشتر دوام نیاورده و از هم پاشیده شده است (ص254).

رجزخوانی سدسازان و پرعظمت دانستن سدهایی که با توجیه «تامین آب»(3) یا تولید برق بنا می‌شوند، و دروغ‌پردازی‌ها و مدیحه‌سرایی‌هایی که ماهیت کار را پنهان می‌سازد، پس از دوره‌ی ناصرالدین شاه هم ادامه یافته و برای مثال در زمان پهلوی دوم، ساخت یک سد بزرگ مانند سد دز آن‌قدر اسباب تفاخر می‌شود که نام محمدرضا شاه را بر آن می‌گذارند و به مدیران ساخت آن نشانِ مخصوص اهدا می‌کنند. این سد «با هدف، آبیاری هشتاد هزار هکتار به سود کشاورزان کوچک ساخته شد. [اما] درست نزدیک به پایان ساخت سد در اوایل دهه‌ی 1960، شاه و مشاورانش بر آن شدند که آب به شرکت‌های کشت و تجارت خارجی برای تولید محصولات کشاورزی صادراتی به کار گرفته شود. نزدیک به هفده هزار کشاورز از زمین‌های خود رانده شدند تا زمین آنان به شرکت‌های میتسویی، چیس منهتان، بانک آمریکا، شل، کمپانی جان دیر، و شرکت توسعه‌ی سرتاسری جهان واگذار شود»(4). به بیان دیگر، دروغی بزرگ گفته شد و با سرمایه‌ی ملی، کاری به نفع بزرگ‌سرمایه‌داران انجام پذیرفت.

دروغ‌پردازی (به معنای ناراست‌گویی به اضافه‌ی رفتار زیان‌بار اداری و انحراف از نظم طبیعت) در برنامه‌های سدسازی همچنان ادامه یافته است. می‌توان از سد گتوند نام برد که بنا به اطلاعیه‌ی سازمان حفاظت محیط زیست، کارفرمای آن (شرکت آب نیرو) «در زمان ارایه‌ی اطلاعات پروژه‌ی سد گتوند در بخش اطلاعات زمین‌شناسی هیچ‌گونه اشاره‌ای به وجود گنبد نمکی در محدوده‌ی سد نکرده»(5)  و بنا به گفته‌ی مدیر مطالعات آن سد، ظاهرا (و در کمال شگفتی) یکی از کارکردهایش «تنظیم شوری آب» رودخانه‌ی کارون است(6) که هر دوی این موردها، دال بر انحراف از نظام طبیعت، پنهان کردن واقعیت به قصد بهره‌برداری اقتصادی، و رفتار زیانمند برای کشور است.

در خور توجه این که سد گتوند که پرهزینه‌ترین سد کشور بوده است و بنا به گفته‌ی معاون اول رییس جمهور روحانی به یکی از عامل‌های آلوده‌سازی کارون بدل شده و آبگیری آن بنا به گفته‌ی وزارت نیروی همین دولت، کار اشتباهی بوده(7)، همچنان از سوی دست اندر کاران ساخت آن مایه‌ی «افتخار مهندسی کشور» قلمداد می‌شود(8). این گونه نان قرض دادن‌ها به مهندسان همکار خود، شبیه به همان مدیحه‌سرایی‌ها و چاپلوسی‌هایی است که کتیبه‌نویسان ناصرالدین شاهی برای بزرگ جلوه دادن کار ناقص خود در مرمت بند رامگرد انجام داده اند.

 

باز هم درباره‌ی بند رامگرد و سد درودزن

اشاره شد که نجات‌بخشی آثار تاریخی دره‌ی درودزن، در هنگام ساخت سد درودزن (داریوش کبیر) به شکلی ناقص و شتابزده صورت گرفت. در جای‌جای کتاب مورد بحث به این نکته اشاره شده و برای مثال گفته شده که پول و وقت کافی برای کاوش آن محوطه‌ی باستانی، برش و جابجایی اصولی “سنگ دختران”، و نصب درست و بهنگام آن اختصاص داده نشد (صص 79 و 137 و 139 و 141 و…). این بی‌توجهی‌ها  یادآور بلاهایی است که سدهای دیگر هم چند دهه پس از ساخت سد درودزن بر سر میراث‌های باارزش ملی آوردند (سدهای سیوند، کارون 3، گتوند، سیمره، و…). همچنین می‌توان از توضیح‌هایی که مولف درباره‌ی وضع کنونی آثار تاریخیِ به‌جامانده داده است، دریافت که ماجرای بی‌اعتنایی به میراث فرهنگی از سوی مسوولان ساخت و نگهداری سد درودزن همچنان ادامه دارد و اصلا موضوعی مربوط به گذشته نیست. از جمله در صفحه‌ی 80 آمده که “میدان C” شامل چندین آبراهه که در پایین‌دست دریاچه‌ی سد بوده و غرق نشده است «در دوره‌ی ساخت سد و بعد از آن در معرض تخریب یا آسیب قرار داشته است. همچنان که ساختمان‌های مسکونی کارکنان احداث سد که تا هم‌اکنون [1391]  پابرجاست تا چند متری آن گسترش داشته و سازه از آسیب ماشین‌آلات ساختمانی و فعالیت‌های محوطه‌سازی در امان نبوده است» (ص 80). ناقص ماندن کاوش‌ها، محدود به شناسایی و نجات آثار تاریخی نبوده بلکه شناسایی گیاهان منطقه هم نیمه‌کاره رها شد (ص 89) و چه بسا که گونه‌هایی بر اثر آبگیری سد منقرض شده باشند.

در کتاب، به غرق شدن 12 روستا و زمین‌های کشاورزی و مراتع آن بر اثر آبگیری سد اشاره شده (ص 212) و می‌توان حدس زد که چه تبعات اجتماعی و زیست‌محیطی سنگینی بر اثر این ماجرا بر منطقه تحمیل شده است. جابجا شدن روستاییان، سبب از میان رفتن خاطره‌های جمعی، آسیب‌ روانی شدید، بیکاری، و فشار بر محیط زیست منطقه‌های دیگر می‌شود.

در جریان بازدیدهایی که ملک‌زاده در اواخر دهه‌ی 80 و اوایل دهه‌ی 90 از منطقه داشته، پیوسته شاهد تخریب آثار تاریخی منطقه بر اثر گسترش بی‌رویه‌ی کشاورزی، و تسطیح محوطه‌های باستانی با بولدوزر بوده است (صص 104، 107، 108، 110، 113، 214، 272، و…). یکی از اثرهای منفی سدسازی، ایجاد توهم فراوانی آب، و در نتیجه‌ی آن توسعه‌ی کشاورزی بی‌توجه به لزوم صرفه‌جویی آب است؛ در پایین‌دست سد درودزن، حتی کشت برنج که محصولی بسیار آب‌بر است بیشتر شده که هم موجب تخریب بقایای آثار باستانی گردیده (ص 224) و هم موجب افزایش مصرف آب.

چنین بوده که رود کُر و تالاب بختگان بر اثر ساخت سد درودزن به شدت آسیب دیدند، و در پی آن روستاهای دور و بر دریاچه‌های بختگان و طشک گرفتار عوارض شدید ناشی از خشک شدن این پهنه‌های آبی شدند(9). مدیران سد درودزن و دیگر مسوولان آب منطقه، برخلاف آن‌چه که در طرح اولیه‌ی سد گفته شده بود، از تخصیص دست‌کم 15 درصد آورد رودخانه برای حفظ پایداری آن خودداری می‌کنند(10) (دروغی دیگر از سدسازان) و بدتر این که سد سیوند هم که با توجیه “مهار سیلاب ها” ساخته شد، خود به عاملی برای افزایش مصرف آب در جاهای دیگر و کم‌تر شدن آب ورودی به دریاچه‌ی بختگان بدل شد(10) (باز هم دروغ و دروغ!).

 

 پی‌نوشت

1) نیکول، ماری بی. بندهای باستانی دره‌ی درودزن، ترجمه: محمد جعفر ملک‌زاده، شیراز، انتشارات نوید شیراز، 1393

2) وکیلی، شروین. «درباره‌ی مفهوم دروغ در ایران باستان»، تارنمای سوشیانس، 24/7/1392 

3) در واقع هیچ سدی نمی‌تواند آب “تامین” کند، و فقط ممکن است آب یک منطقه را به منطقه‌ای دیگر برساند. در ادبیات سدسازان، به “تنظیم آب” هم اشاره می‌شود که منظور ذخیره کردن بارش‌ها و سیلاب‌ها برای استفاده در فصل خشک است. اما، مدافعان سد نمی‌گویند که بخش بزرگی از بارش‌های زمستانی و بهاری یا سیلاب‌ها، به طور طبیعی در آبخوان‌ها (سفره‌های زیرزمینی) ذخیره می‌شود که برای سرزمین خشکی مانند ایران، بهتر از ذخیره‌سازی آب بر روی زمین است. همچنین نمی‌گویند که سیل‌ها تامین‌کننده‌ی آب تالاب‌ها و مصب‌ها هستند که خود نقش بزرگی در تامین زندگی کشاورزان و ماهی‌گیران و دامپروران دارد.

4) مک کالی، پاتریک. رودهای خاموش، برگردان: فاطمه ظفرنژاد، انتشارات دانشگاه تهران، 1386، ص 225 

5) خبرآنلاین 29/3/1394

6) داریوش محجوب مدیر وقت مطالعات سد گتوند، در گفتگو با مجله‌ی زندگی سبز (شماره‌ی 1، اسفند 93، ص 19) به طور ضمنی اعتراف کرده است که شوری آب کارون در محل سد مسجد سلیمان و شهر گتوند، پیش از آبگیری سد گتوند در مقاطع زمانی گوناگون بین 500 تا بیشینه‌ی 1000 بوده اما پس از آبگیری گتوند به 1200 تا 1500 واحد رسیده است. سپس افزوده است که: «ما با امکاناتی که در این سد تعبیه کرده ایم، می‌توانیم شوری آب را با توجه به نیازهای پایین‌دست تنظیم کنیم». از این کارشناس ارجمند باید پرسید که از کی پایین دست رودخانه‌ی کارون (یا هر رودخانه‌ی دیگر جهان) به آب شور نیاز پیدا کرده که این بزرگواران زحمت تنظیم شوری مورد نیاز آن‌ را تقبل کرده اند؟!

7) نظرنیوز، 6/7/1394

8) برای مثال، داریوش محجوب در “همایش علمی بررسی تبعات زیست محیطی- اجتماعی سد گتوند و راهکارهای مقابله با آن” در عین این که گفته است « ما مشکل و سهم خود را در کارون و مشکلاتی که برای کیفیت آب ایجاد می شود، می‌پذیریم» همچنین اظهار داشته که سد گتوند یک افتخار مهندسی کشور است (خدمت نیوز، 31/2/1394)

9) نگاه کنید به: حامد خیراندیش و ایمان دمیری، ۱۳۹۲، ارزیابی اثرات زیست محیطی احداث سد درودزن بر خشک شدن تالاب‌های بختگان و طشک در استان فارس، اولین همایش ملی الکترونیکی کشاورزی و منابع طبیعی پایدار، تهران، موسسه‌ی آموزش عالی مهر اروند، گروه ترویجی دوستداران محیط زیست، http://www.civilica.com/Paper-NACONF01-NACONF01_0797.html

10) خبرگزاری مهر 18/8/1394

Read More →

خیریه‌ی محیط زیستی، ممکن است!

در این یکی دو هفته که با دوستان درباره‌ی فعال کردن “گنجه‌ی پشتیبان زیستبوم” که صندوقی است برای کمک به فعالان محیط زیست گفتگو داشته ایم، چند تایی از آنان را بر این عقیده یافتیم که این کار بسیار سخت است و از عهده‌ی ما خارج. اما، هربار گفته ایم که گذشته از تجربه‌های موفق جهانی، مگر در همین ایران نیست که شمار مدرسه‌هایی که به دست نیکوکاران مدرسه ساز ساخته می‌شود، از شمار مدرسه‌هایی که دولت می‌سازد، بیشتر است؟! مگر نه آن که بیشتر بیمارستان‌های شهری مانند دزفول را نیکوکاران ساخته اند؟! و مگر نه آن که مجهزترین و بزرگ ترین بیمارستان خاورمیانه برای کودکان سرطانی به همت یک زن در همین تهران ساخته شد؟!

البته که کار سختی است! آیا جز این است که جلوگیری از تخریب و آلوده سازی محیط زیست هم کار بسیار سختی است؟ اما آیا باید ناامید شد؟!

می‌توانیم ده‌ها هزار تن شویم که هر یک، کمک‌های کوچک منظمی به این گنجه داشته باشیم تا از رهگذر آن، مرهمی بر زخم یک محیط‌بان بگذاریم؛ گوشه‌ای از طبیعت را نجات دهیم؛ یا از یک طرح محیط زیستی پشتیبانی کنیم.

شماره حساب 7- 2092253- 800 بانک پارسیان، شعبه‌ی بیمارستان پارسیان (تهران- کد: 1070)

شماره‌ی شبا: IR330540107080002092253007 

کارت عابر بانک: 6221061104822269 

Read More →

جای خالی اینانلو…

نه! ما مردمی مرده پرست نیستیم؛ ملت ما انسان‌هایی هستند اهل مصالحه، مدارا، و بخشش که به‌ویژه مرگ را که حقیقتی است تامل‌برانگیز، فرصتی می‌دانند برای یادکرد از نیکویی‌های شخص از دست رفته، و خطاپوشی. درست هم همین است، چرا که همه‌ی ما کوتاهی‌ها و لغزش‌هایی داشته و داریم و اگر قرار باشد که بر این چیزها انگشت بگذاریم، در شهر باید هر آن که هست، گیرند.

چند تن را می‌شناسید که میلیون‌ها ایرانی با شنیدن نام او، طبیعت و طبیعت‌گردی را فرایاد آورند؟! چند تن را می‌شناسید که توانسته باشند با صدایی گیرا (که طنینی سخت مردانه و دلنشین داشت) توجه هزاران بیننده و شنونده را به محیط زیست جلب کنند؟! چند تن را می‌شناسید که توانسته باشند در زمانی به درازای چهل سال، به کم و بیش، از ارزش‌های طبیعت و زیستمندان گفته و نوشته باشند و این ارزش‌ها را مستند کرده باشند؟! من که در ایران از این گونه انسان‌ها، کم‌تر از انگشتان دست می‌شناسم… و اینانلو یکی از آنان بود.

ما، در ایران بحران شخصیت محیط‌زیستی داریم؛ کمیاب اند شخصیت‌هایی که به نوعی مرجع و معروف، یا برجسته و مورد اعتنا، یا اثرگذار و مردم‌پسند باشد. ممکن است که ما پژوهشگر، یا متخصص، یا کارشناس رسمی و مدرک‌دار محیط زیستی به تعداد زیاد داشته باشیم، اما از انسان‌هایی که در حرکت اجتماعی به سود محیط زیست موثر بوده باشند، بس کم داریم… و اینانلو یکی از این شخصیت‌ها بود.

ما، در ایران بحران جسارت محیط زیستی داریم؛ یعنی کم داریم کارشناسان و استادانی که نترسند با مردم عادی و در نشست‌های همگانی (نه در سمینارها و کنفرانس‌های علمی) رفت و آمد کنند و بی سخن‌پردازی‌های پیچیده، از ستمی که بر محیط زیست می‌رود بگویند، و نهراسند که با نوآمدگان دهان به دهان شوند. ما، کم داریم آدم‌هایی که از میهن خود (شاید به گزاف، اما عاشقانه) با عنوان «جهانی در یک مرز» سخن گفته باشند و خاک‌خورده‌ی بیابان و جنگل آن باشند، نه تماشاگرانی با کت و شلوارهای شهری و کفش‌های ورنی. کم داشته ایم انسان های بزرگی که نه با طمطراق بلکه به هیات آدم‌های کوچه و بازار و به زبان ایشان، شکوه طبیعت را به تصویر کشیده باشد… و اینانلو یکی از این گونه بود.

 نمی‌دانم چه کسی جای خالی اینانلو را پر خواهد کرد؟!

این‌ها را گفتم نه برای آن که موافق چشم‌پوشی از هر اشتباهی باشم که فرد از جهان‌رفته داشته است، بلکه در این روز خاص که چشمان آن مرد به روی ماهتاب بسته شده است، از این‌رو به این نکته اشاره دارم که کارنامه‌ی محمدعلی اینانلو در مجموع سودمند به حال محیط زیست کشورمان بوده و بی‌تردید می‌توان او را در زمره‌ی سرمایه‌های میهنی‌مان در امر محیط زیست دانست. در عین حال، این مرگ نامنتظر را تلنگر دیگری می دانم یادآور این که باید در نقدها و سرزنش‌ کردن‌هایمان منصف‌تر باشیم، و انسان‌ها را “یک‌جا” داوری نکنیم، و گاه قانون هستی را به سخن فردوسی بزرگ به خویش یادآور شویم که: یکایک به نوبت همه بگذریم / سزد گر جهان را به بد نسپریم.

Read More →

Page 10 of 113« First...89101112...203040...Last »