گرین بلاگ – تازه‌ترین مطالب وبلاگستان محیط زیست

آدرس هاییکه هیچگاه صحیح نبودند !

ساماندهی بهره برداری های جنگل آدرس صحیح حفظ و صیانت از جنگل های کشور است، نباید آدرس های اشتباهی داده شود و راه رسیدن به مقصد دشوار گردد. چرا بار مسئولیت حفاظت و صیانت از جنگل ها را در بیراهه می گذارند. باید به ساماندهی بهره برداری های وابستگان معیشتی جنگل ها توجه کرد.ا

 وقتی اذعان می کنیم جنگل های ناحیه رویشی زاکرس فاقد بهره برداری دولتی است و پس رفت کمی کیفی مرز جنگل ها متأثر از بهره برداری های عرفی، نگران کننده گزارش می شود و یا اینکه مجموع میزان برداشت از جنگل های شمال، توسط روستاییان و بهره برداری رسمی نزدیک به دو برابر ظرفیت رویش و تولید طبیعی در این جنگل ها گزارش می شود، چرا به راه حل این مسئله توجه نمی شود و مسئله جدیدی نوشته می شود، تاساماندهی بهره برداری فراموش 

Read More →

روخانه‌هایی که از بین رفتند، روستاهایی که تخلیه شدند و میراثی که تخریب شد

     خبرنگار روزنامه شهروند – شادی خوشکار – گزارش قابل تحسینی از سدهای پرحاشیه کشور و تبعات زیست‌محیطی آن‌ها تهیه کرده است که نگارنده هم در این گزارش از سدسازی و حال ناخوش کارون بزرگ گفته‌ام. شرح این گزارش که در شماره ۷۲۷ مورخ ۹ آذر ۱۳۹۴ روزنامه شهروند منتشر شده است را می‌توانید در […]

Read More →

ایران و کنفرانس تغییرات اقلیم

بیست و یکمین کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل صبح دوشنبه با حضور بان کی مون، دبیر کل سازمان ملل و دهها تن از رهبران کشورهای مختلف جهان در شهر پاریس آغاز شد. سران و رؤسای جمهور ودیگر شخصیتهای  ۱۴۷ کشور جهان، برای شرکت در کنفرانس تغییرات اقلیمی ، در «بورژه» پاریس حضور دارند.

براساس محاسبات کارشناسان، در صورت ادامه روند کنونی گرمایش هوای کره زمین شماری از شهرهای مهم ساحلی چون نیویورک، توکیو و بانکوک بین سال های ۲۰۵۰ تا آخر قرن حاضر به زیر آب خواهند رفت.

فرانسوا اولاند با گوشزد کردن خطرات قحطی، مهاجرت های عظیم و درگیری‌ها بر‌سر آب در صورت ادامه روند کنونی گرمایش هوا گفت: «اهداف هیچ کنفرانس بین المللی تاکنون به اهمیت این کنفرانس نبوده است.

باراک اوباما که کشورش سهم 12 درصدی در تولید گازهای گلخانه ای دارد گفت: در مقام رهبر بزرگترین اقتصاد جهان و دومین کشور تولید کننده گازهای گلخانه‌ای به اینجا آمده ام که بگویم، ایالات متحده  آمریکا نه تنها به نقش خود در ایجاد این مشکل اذعان می‌کند، بلکه خود را متعهد و مسئول می‌داند که برای حل این مشکل اقدام کند.

رییس جمهور چین به عنوان پرچمدار تولید گازهای گلخانه ای در جهان، گفت که نشست پاریس نقطه شروعی برای مقابله با تغییرات آب و هوایی است.

نخست وزیر هندوستان که کشورش نقش زیادی در انتشار گازهای گلخانه‌ای دارد گفت: «عدالت اقلیمی در این است که هرچند ظرفیت کربنی کمی [در اتمسفر زمین] باقی مانده، کشورهای در حال توسعه فضای کافی برای رشد داشته باشند.»

ایران سهم ناچیزی در تولید گازهای گلخانه‌ای دارد. خانم ابتکار نماینده ایران در این کنفرانس گفت که در صورت برداشته شدن تحریم‌ها، ایران می‌تواند با وارد کردن فناوری‌های جدید، میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای را به شدت کاهش دهد. ایران تا سال ۲۰۳۰ چهار درصد از تولید گازهای گلخانه‌ای را کم می‌کند. با این حال در صورت رفع تحریم‌ها، این مقدار به ۸ درصد هم می‌رسد.

هدف این کنفرانس ، رسیدن به توافق بین‌المللی بلندمدتی برای کاهش گازهای گلخانه ای در جو کره زمین است. اگر کنفرانس پاریس شکست بخورد و نتیجه‌ای حاصل نشود، جهان در مسیر رسیدن به سرنوشتی شوم قرار خواهد گرفت. مسیری که نتیجه‌اش متوسط بالاتر دمای جهانی، طوفان‌های سهمگین‌تر، خشکسالی‌های بیشتر، ذوب شدن یخ‌های قطبی، افزایش سطح آب اقیانوس‌ّها و در نتیجه تهدید زندگی زمین خواهد بود.

مدیران دو کشور چین و ایالات متحده که جمعا 40 درصد از  گازهای گلخانه ای را تولید میکنند اذعان به کارکرد ناصحیح خود داشته وحال باید منتظر ماند تا بازخورد این نوع همکاری را بصورت اجرائی در اجتناب از گرم شدن زمین دید.کاری که در بلند مدت نیزبعید بنظر میرسد.چرا که منافع کنونی و مال اندوزی قدرتهای بزرگ اقتصادی با توسعه پایدار محیط زیست همخوانی ندارد.

 مطالب مرتبط:

با این نشست زمین باز گرمتر میشود ولی آبی گرم نخواهد شد!!!

Read More →

شاید کرم ها کاری کنند!

در سال ۲۰۱۳ میزان ۲۷۱ میلیون تن پلاستیک توسط افراد در سراسر کره زمین مصرف شده که ۲۰ میلیون از آن پلاستیک غیر قابل تجزیه به‌شمار می‌رود.

به گزارش موسسه حفاظت محیط زیست دانشگاه استنفورد آمریکا، تیمی از دانشمندان آمریکایی و چینی کشف کرده‌اند که نوعی لارو -که به نام لارو کرم زرد شناخته می‌شود- نه تنها قابلیت گوارش و هضم پلاستیک‌های معمولی را دارد بلکه پلاستیک‌های «غیرقابل تجزیه‌ای» مانند یونولیت را هم گوارش می‌کند.

میکرواورگانسیم‌های این لاروها، پلاستیک را تبدیل به دی اکسید کربن و سپس ماده غذایی مورد نیاز بدن این موجود کوچک می‌کند.

 دکتر وی مین وو، یکی از محققان این طرح در دانشگاه استفورد می‌گوید که نتایج این تحقیق می‌تواند درهای تازه‌ای برای برای مبارزه جهانی علیه آلودگی پلاستیکی باز کند.

در این تحقیق چیزی نزدیک به چهل میلی گرم از نوعی فوم پلاستیکی غیرقابل تجزیه به صد لاور کرم زرد خورانده شد. این کرم‌ها نیمی از این پلاستیک‌ها را مانند غذای معمولی‌شان خوردند و هضم کردند. پروفسور ینگ جون از دانشگاه پکن می‌گوید که سالانه ۴۰۰ میلیون تن زباله پلاستیکی در سراسر کره زمین رها می‌شود و از آنجا که تجزیه پلاستیک قرن‌ها طول می‌کشد، این میزان زباله تهدید بزرگی برای سلامت بشر است.

Read More →

صعود به دماوند را محدود کنید (2)

تا چند سال پیش، آرزو داشتیم که مدیران دولتی به موضوع‌هایی مانند تخریب و آلودگی دماوند حساسیت نشان دهند و گامی برای از میان رفتن این معضل‌ها بردارند! امروزه، در نشست‌هایی که برای مثال با بخشدار لاریجان یا شهردار رینه داریم، می‌بینیم که گاه پرشور تر از ما به دفاع از محیط کوهستان می‌پردازند. این فرصتی است که باید قدر آن را دانست و از آن برای مدیریت شایسته‌ی دماوند بهره برد.

از جمع‌بندی آن‌چه که در یک سال گذشته در کارگروه صیانت از دماوند یا در نشست‌های محدودتر، درباره‌ی حفاظت از دماوند گفته شده، به نظر من می‌توان راه حل‌های زیر را برداشت و سفارش کرد. توضیح آن که اجرای شماری از این توصیه‌ها با اراده‌ی فردی و به دست یک شخص هم ممکن است؛ تعدادی را فدراسیون کوه‌نوردی و مقام‌های محلی یا منطقه‌ای می‌توانند جامه‌ی عمل بپوشانند؛ چند تایی را باید تبدیل به مصوبه‌ی دولت یا شورای عالی محیط زیست یا بدل به قانون کرد و اِعمال آن‌ها را باقدرت پیگیر شد؛ و البته موردهای مختلف ممکن است که در کوتاه‌مدت، میان‌مدت یا درازمدت قابل اجرا باشند.

* رفت و آمد به دماوند باید کم‌تر شود: کوه‌نوردان و سازمان‌های کوه‌نوردی می‌توانند داوطلبانه برنامه‌های دماوند خود را کم‌تر و فقط هر چند سال یک بار اقدام به صعود دماوند کنند. اندازه‌ی هر گروه صعود به حدود ده تن محدود شود.

* یک سامانه‌ی ثبت نام برای صعود دماوند ایجاد شود و با تعیین “ظرفیت بُرد” (carrying capacity) منطقه، در هر هفته به شمار مشخصی اجازه‌ی صعود داده شود. برای هر شخص یک مبلغ ورودیه (که نباید ناچیز باشد) در نظر گرفته شود و درآمد حاصل از آن صرف نگاهبانی دماوند گردد. نیازی به گفتن نیست که برای گروه‌های خاص مانند کوه‌نوردان خارجی، تیم‌هایی که برنامه‌ی شاخص دارند، تیم‌های پاک‌سازی، و … می‌توان اولویت‌هایی تدوین کرد.

* شمار مجوزهای صادره باید فقط به اندازه‌ی ظرفیت پناهگاه‌های موجود و چند چادرگاه محدود و مشخص باشد.

* فروش آب بطری‌شده، مواد خوراکی، و ظرف‌های یک‌بارمصرف در پناهگاه جنوبی متوقف شود تا هر فرد و گروه کوه‌نورد فقط به اتکای بار خودش به منطقه بیاید. این کار، تولید پسماند را هم کاهش خواهد داد.

* راه ماشین‌روی جنوب دماوند (جاده‌ی رینه به گوسفندسرای احسان)، جاده‌ی چاک‌اسکندر (غرب دماوند)،  و راه‌های ناندل به پای یال‌های شمالی، با یک برنامه‌ریزی دو سه ساله بسته شود. بدیهی است که در مورد جلب رضایت دام‌داران محلی و دارندگان خودروهای مسافربر این مسیرها باید برنامه‌ریزی کرد.

* با یک برنامه‌ریزی چندساله و ایجاد راه معیشت دیگر برای قاطرداران محلی، به تدریج ورود حیوان بارکش به منطقه ممنوع شود.

* از هرگونه توسعه‌ی راه و ساختمان و پناهگاه و چادرگاه در اطراف دماوند (ارتفاع حدود 2000 متر به بالا) جلوگیری شود، وجاده‌ها و ساختمان‌هایی که خودسرانه ساخته شده اند، تخریب گردند.

* هرگونه برنامه‌ی جمعیتی (صعودهای تبلیغی و مناسبتی و…)، همچنین مسابقه‌های دوی کوهستان (sky running) در دماوند ممنوع شود.

* دماوند و حریم آن به‌عنوان پارک ملی و میراث ملی-جهانی ثبت و سازمان‌های حفاظت محیط زیست و میراث قرهنگی با همکاری جامعه‌های محلی و جامعه‌ی کوه‌نوردی مسوول حراست از آن شوند.

 

با اجرای این کارها، دماوند بهتر حفاظت خواهد شد و هم‌زمان، ارزش‌های کوه‌نوردی این کوه گران‌قدر هم بیشتر خواهد شد.

ممکن است در نگاه نخست اجرای این پیشنهادها ناممکن یا سخت به چشم آید، اما با توان بالایی که کوه‌نوردان مدافع طبیعت دارند، و به شرط پیگیری و مشارکت‌پذیری دستگاه‌های مسوول کوه‌نوردی و منابع طبیعی و محیط زیست، و مدیران شهرها و روستاهای پای دماوند، و البته با جلب همکاری جامعه‌ی محلی و سازمان‌های مردم‌نهاد، می‌توان این کارها را به سرانجام رساند.

عکس از محمدرضا شجاعی، تارنمای انجمن دوستداران دماوندکوه

Read More →

با این نشست زمین باز گرمتر میشود ولی آبی گرم نخواهد شد!!!

کنفرانس تغییرات اقلیمی پاریس موسوم به (UN Climate Change Conference in Paris or COP21) در حالی برگزار می‌شود که اعتراضات طرفداران محیط‌زیست در سرتاسر جهان از انگلستان گرفته تا فرانسه و نیوزلند نسبت به عملکرد انتقادآمیز برخی از دولت‌ها و عدم پایبندی‌شان به کاهش میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای شدت گرفته است. مباحثات بر سر هزینه‌ها و بالاخص کمک هزینه‌های پیشنهادی که کشورهای گوناگون طلب کرده‌اند، کماکان ادامه دارد. عدم تعهد جدی برخی از کشورها همچنان به قوت خود پابرجاست، پاریس روز دوشنبه ۹ آذر ماه، محل گردهمایی سران جهان است که برای تصمیم‌گیری در مورد یکی از مهم‌ترین چالش‌های پیش روی بشر گفت‌وگو کنند.
تغییرات آب‌وهوایی و نتایج مستقیم و غیرمستقیم آن بر زندگی میلیاردها انسان، از زیر
آب رفتن شهرها تا جنگ‌ها بزرگ و کوچکی که ممکن است پایه‌های تمدن بشری را سست کند. چالش‌هایی که نگرانی‌های بسیاری را به وجود آورده است.


اقلیم بار دیگر در حال تغییر و زمین در حال گرم شدن است. واقعیت مسلم این است که میزان این تغییر به حدی ملموس و ردپای فعالیت‌های انسانی در آن به قدری مشخص است که بدون‌اغراق می‌توان گفت در 1300 سال گذشته چنین رکوردی در اقلیم جهان ثبت نشده و لذا گرمایش کنونی را می‌توان در نوع خود بی‌سابقه عنوان کرد
بسیاری از سازمان‌های غیر دولتی و نیز سازمان‌های بزرگ بین‌المللی مثل سازمان ملل متحد، تغییرات اقلیمی را ریشه اصلی عمده مشکلات، نارسایی‌ها، بحران‌ها و تنش‌های مرگبار انسانی می‌دانند.
هدف سران جهان رسیدن به نتیجه‌ای فراگیر برای مقابله با تولید گازهای گلخانه‌ای و در نتیجه کاهش حرارت کره زمین طی بازه‌ای از زمان است.
سران جهان در ژوئن سال 1992 و در شهر ریودوژانیرو برزیل با یک هدف مشخص گردهم آمدند. هدف این بود که غلظت گازهای گلخانه‌ای را در جو زمین کاهش داده و در یک حد متعادل نگه دارند. نتیجه‌ی آن تنظیم معاهده‌ی موسوم به چهارچوب پیمان سازمان ملل در زمینه تغییرات اقلیمی (United Nations Framework Convention on Climate Change or UNFCCC) بود. این چهارچوب در اصل یک معاهده‌ی زیست‌محیطی بین‌المللی است که در مجامع غیررسمی از آن بعنوان مجمع زمین (Earth Summit) یاد می‌شود. این معاهده از نظر قانونی برای کشورهای عضو الزام‌آور نیست و بجای آن صرفاً یک چهارچوبی را برای مذاکره در زمینه معاهدات بین‌المللی خاص که از آنها تحت عنوان پروتکل یاد می‌شود، ایجاد می‌کند و این پروتکل‌ها هستند که جنبه‌ی الزام‌آور قانونی دارند. این معاهده علیرغم نقاط قوت با مشکلاتی نیز دست به گریبان است بعنوان مثال برخی از منتقدان سفت و سخت این چهارچوب بین‌المللی از جمله ایالات متحده آمریکا که بعد از چین مقام دوم را در انتشار گازهای گلخانه‌ای دارد، کماکان از تصویب این معاهده شانه خالی می‌کنند و علت این امر را نیز ناکارآمدی چهارچوب در کاهش موثر گازهای گلخانه‌ای در ظرف بیش از 18 سال گذشته و عدم پوشش کشورهای درحال توسعه بعنوان تولیدکنندگان بخش عمده‌ی گازهای گلخانه‌ای عنوان کرده‌اند.مردم از سراسر جهان طی روزها و ساعت‌های گذشته در خیابان‌های جمع شده و به اعتراض پرداخته‌اند؛ اعتراضی که حرف اصلی آنها این است : «زمین ما را نجات دهید».

از نشست ریو تا کنون از این نشست ها آبی گرم نشده است.این زمین است که همچنان گرم میشود.

Read More →

چراغ سبز محیط‌زیست به مافیای شکار/سرشماری به پروانه شکار بدل نشود

      به بهانه صدور پروانه شکار پرندگان وحشی در ۲۱ استان کشور در روزهای پایانی هفته یک دوره ۲ ماهه، نگارنده در گفتگویی با خبرنگار خبرگزاری مهر شرکت کرده که شرح آن در زیر به اشتراک گذاشته می‌شود:      سازمان محیط زیست پس از سه سال ممنوعیت شکار، نظرسنجی را مبنای صدور پروانه شکار پرندگان […]

Read More →

صعود به دماوند را محدود کنید!

تنها چکاد بالای 5000 متر ایران که نماد سرزمینی ما است، گرفتار چندین عامل مخرب است. اگر بخواهیم تمامی مشکلات دماوند را فهرست کنیم، چه بسا که خود را ناتوان از حل آن‌ها بیابیم و در نتیجه به جای تلاش برای بهتر کردن وضع این کوه، کنار بکشیم! اما بهتر است که حواس خود را بر یکی دو نکته متمرکز کنیم تا بتوانیم از پس یکی دو مشکل دماوند برآییم.

واقعیت این است که آلودگی‌ها و تخریب‌های دماوند از ارتفاع حدود 3800 متر به بالا، تقریبا به‌کلی ناشی از فعالیت‌های کوه‌نوردی است. بر فدراسیون و دیگر سازمان‌های کوه‌نوردی است که با پذیرش مسوولیت خود در مقام بهره‌برداران دماوند، فکری برای حل مشکلات دماوند در این محدوده کنند و به جای به رخ کشیدن تخریب‌های بزرگ‌تری که ناشی از دام‌داری و معدن‌کاری و ساخت و ساز (در محدوده‌های دیگر) است، سهم خویش را در حراست از این میراث ملی ادا کنند.

در پی چند دهه اظهار نگرانی کوه‌نوردان طبیعت‌دوست درمورد آلودگی‌های ناشی از رفت و آمد کوه‌نوردان، ده دوازده سال پس از اعلام روز ملی دماوند، و پس از حدود یک سال که از تشکیل “گارگروه صیانت از دماوند” متشکل از مسوولان میراث فرهنگی و محیط زیست و منابع طبیعی مازندران، بخشداری لاریجان، شهرداری و شورای شهر لاریجان، فدراسیون کوه‌نوردی، انجمن کوه‌نوردان، انجمن دوستداران دماوند، و… می‌گذرد، به نظر می‌رسد که همه‌ به ضرورت حفظ دماوند از گزند فعالیت‌های انسانی پی برده اند. مساله اما این است که آن همکاری و مشارکت که لازمه‌ی انجام اقدام‌های ضروری است، شکل نگرفته و پس از چندین نشست که کارگروه صیانت یا افراد موثر آن از نیمه‌ی دوم سال 93 تا همین دو سه هفته پیش داشته اند، اختلاف نظرها خودنمایی کرده و در عمل کار زیادی صورت نگرفته است.  اختلاف نظر به‌ویژه میان فدراسیون و شهرداری رینه زیاد است که اولی خود را “متولی” کوه‌نوردی و توسعه‌ی آن می‌داند، و دومی طبق توافق‌هایی که در کارگروه صیانت صورت گرفته و برپایه‌ی اختیاراتی که از سوی بخشداری لاریجان به آن داده شده، مسوول نوعی کنترل ورود به ارتفاعات جنوبی دماوند شده است.

از امروز تا آغاز اوج‌گیری کوه‌نوردی در دماوند، 8-7 ماه مانده است؛ این فاصله فرصت مناسبی است تا همه‌ی ذینفعان دماوند باز هم دور هم بنشینند (که جز گفتگو، راهی برای رسیدن به تفاهم نیست) و با هم‌اندیشی، راه‌های موثر برای حفاظت از دماوند را بیابند تا در فصل صعود آینده اجرایی کنند.

در یادداشت بعدی، به راه حل‌ها اشاره خواهم کرد.

Read More →

ظرفیت تلگرام “گروه پارک های طبیعی”

مرتضی شریفی, [26.11.15 01:24]
🌹🌹🌹توجه 🌹🌹🌹توجه 🌹🌹توجه🌹🌹🌹
ظرفیت تلگرام “گروه پارک های طبیعی” از 200 به 1000 نفر ارتقاء یافت عزیزان علاقمند می توانند از طریق لینک زیر به گروه اصلی در تلگرام ملحق شوند
https://telegram.me/joinchat/BX5aHzwvctyOkF9lTz2Yig
“گروه پارک های طبیعی”

Read More →

در تدارک روز جهانی کوهستان

 11 دسامبر/ 20 آذر، روز جهانی کوهستان است؛ دفترهای نمایندگی انجمن کوه‌نوردان ایران، و دیگر سازمان‌های کوه‌نوردی و طرفدار طبیعت را به برگزاری همایش، خبررسانی، کار آموزشی، و اجرای صعود به این مناسبت، در یکی دو هفته‌ی نزدیک به بیستم آذر دعوت می‌کنیم.

متن زیر، ترجمه ی یادداشتی است که در تارنمای فائو (سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد؛ هماهنگ‌کننده‌ی مراسم روز کوهستان) آمده است. دوستان خواننده توجه دارند که تعریف از “جهانی‌سازی” در این یادداشت، هماهنگ است با سیاست‌های کلی جهان سرمایه‌داری که سازمان ملل هم پیرو آن است. واقعیت اما این است که جهانی‌سازی و سیاست‌های “سازمان تجارت جهانی” اساسا هم‌سو با منافع موسسه‌های بزرگ مالی است و کم‌تر به منافع طبقه‌های فرودست جهان توجه دارد.

 مجمع عمومی سازمان ملل متحد، 11 دسامبر را به عنوان “روز جهانی کوهستان” معرفی کرده است. از سال 2003 به این روز به عنوان رویدادی برای ایجاد آگاهی نسبت به اهمیت کوه‌ها در زندگی، روشن ساختن فرصت‌ها و محدودیت‌های توسعه در کوهستان، و پدید آوردن یک همبستگی برای ایجاد تغییرهای مثبت در زندگی کوه‌نشینان و محیط اطراف‌شان در سراسر جهان نگاه شده است.

ترویج محصولات کوهستانی موضوعی است که امسال برای بزرگداشت روز جهانی کوهستان برگزیده شده است. جهانی‌سازی (globalization) برای تولیدکنندگان کوه‌نشین فرصت بازاریابی محصولات کوهی باکیفیت همچون قهوه، کاکائو، عسل، گیاهان دارویی، ادویه، و صنایع دستی در سطح ملی، منطقه‌ای و جهانی فراهم می‌سازد. گرچه کشاورزی کوهستانی نمی‌تواند از نظر حجم و قیمت با محصولات دشت رقابت کند، اما می‌تواند برای پیشبرد اقتصادهای محلی، بر ارزش و کیفیت بالا متمرکز گردد.  

خدمات مرتبط با گردشگری، مانند اسکی، کوه‌نوردی، میراث فرهنگی، یا مسیرهای پیاده‌روی که بازدیدکنندگان را به سوی میراث‌های طبیعی هدایت و با زیگونگی (تنوع زیستی) یکتای کوهستان آشنا می‌سازد، از دیگر چیزهایی است که کوه‌ها و جامعه‌های کوهستانی می‌توانند ارایه دهند. گردشگری اگر به شیوه‌ی پایدار مدیریت شود، می‌تواند فرصتی برای توسعه در منطقه‌های کوهستانی فراهم سازد.

روز جهانی کوهستان 2015 فرصتی است برای روشن ساختن این نکته که جامعه‌های کوهستانی چگونه با تولید انواع گوناگون محصولات شاخص و ارایه‌ی کالا و خدمات به همه‌ی ما، زیگونگی را پاس می‌دارند.

در عین این که ترویج محصولات کوهستانی به عنوان موضوع امسال برگزیده شده، از این که کشورها، جامعه‌ها، و سازمان‌ها با گزینش موضوع دیگری که به آنان مربوط شود به بزرگداشت روز جهانی کوهستان بپردازند، استقبال می‌شود.

برای آن که برنامه‌های شما در نقشه‌ی کارها درج شود، لطفا خبر مراسمی را که در نظر دارید، به این نشانی رایانامه کنید: sara.manuelli@fao.org

Read More →

Page 40 of 805« First...102030...3839404142...506070...Last »