گرین بلاگ – تازه‌ترین مطالب وبلاگستان محیط زیست

همایش کوه‌بان به مناسبت روز کوهستان

به مناسبت یازدهم دسامبر روز جهانی کوهستان، در روز دوشنبه ۲۳ آذرماه از ساعت 16:30 همایشی با مشارکت دفتر محیط زیست وزارت ورزش و جوانان، فدراسیون کوه‌نوردی و صعودهای ورزشی، هیات کوه‌نوردی استان تهران، انجمن حفظ محیط کوهستان، و انجمن کوه‌نوردان ایران در سالن همایش‌های سازمان حفاظت محیط زیست در پارک پردیسان، برگزار خواهد شد.

بخش های اصلی این همایش:

* افتتاحیه‌ی جشنواره‌ی عکس کوه‌بان با موضوع نمایش تخریب درکوه‌های ایران و زیبایی‌های کوه‌های ایران
* تجلیل از مربی پیشکسوت و پیشگام حفظ محیط کوهستان، آقای عبداله اشتری

همچنین علاقمندان به آثار برگزیده‌ی جشنواره می‌توانند از تاریخ ۲۴ آذر تا 1 دی ماه از ساعت۱۰ الی ۱۹ به تالار سرو سازمان محیط زیست در پارک پردیسان مراجعه کنند.

نشانی: تهران- بزرگراه حکیم (مسیر شرق به غرب)، ورودی پارک طبیعت پردیسان، ساختمان سازمان حفاظت محیط زیست

Read More →

به مناسبت روز کوهستان، به طرح جنگلانه بپیوندید

دفترهای نمایندگی انجمن و دیگر دوستان کوه‌نورد را به مشارکت در “طرح جنگلانه” دعوت می‌کنیم. در پوسترهای زیر، اطلاعاتی در این مورد را می‌بینید و برای آگاهی بیشتر هم می‌توانید به این نشانی سر بزنید:

نحوه مشارکت در طرح ملی جنگلانه؛ ۲۷ آذرماه ۹۴

Read More →

صعود به دماوند را محدود کنید (2)

تا چند سال پیش، آرزو داشتیم که مدیران دولتی به موضوع‌هایی مانند تخریب و آلودگی دماوند حساسیت نشان دهند و گامی برای از میان رفتن این معضل‌ها بردارند! امروزه، در نشست‌هایی که برای مثال با بخشدار لاریجان یا شهردار رینه داریم، می‌بینیم که گاه پرشور تر از ما به دفاع از محیط کوهستان می‌پردازند. این فرصتی است که باید قدر آن را دانست و از آن برای مدیریت شایسته‌ی دماوند بهره برد.

از جمع‌بندی آن‌چه که در یک سال گذشته در کارگروه صیانت از دماوند یا در نشست‌های محدودتر، درباره‌ی حفاظت از دماوند گفته شده، به نظر من می‌توان راه حل‌های زیر را برداشت و سفارش کرد. توضیح آن که اجرای شماری از این توصیه‌ها با اراده‌ی فردی و به دست یک شخص هم ممکن است؛ تعدادی را فدراسیون کوه‌نوردی و مقام‌های محلی یا منطقه‌ای می‌توانند جامه‌ی عمل بپوشانند؛ چند تایی را باید تبدیل به مصوبه‌ی دولت یا شورای عالی محیط زیست یا بدل به قانون کرد و اِعمال آن‌ها را باقدرت پیگیر شد؛ و البته موردهای مختلف ممکن است که در کوتاه‌مدت، میان‌مدت یا درازمدت قابل اجرا باشند.

* رفت و آمد به دماوند باید کم‌تر شود: کوه‌نوردان و سازمان‌های کوه‌نوردی می‌توانند داوطلبانه برنامه‌های دماوند خود را کم‌تر و فقط هر چند سال یک بار اقدام به صعود دماوند کنند. اندازه‌ی هر گروه صعود به حدود ده تن محدود شود.

* یک سامانه‌ی ثبت نام برای صعود دماوند ایجاد شود و با تعیین “ظرفیت بُرد” (carrying capacity) منطقه، در هر هفته به شمار مشخصی اجازه‌ی صعود داده شود. برای هر شخص یک مبلغ ورودیه (که نباید ناچیز باشد) در نظر گرفته شود و درآمد حاصل از آن صرف نگاهبانی دماوند گردد. نیازی به گفتن نیست که برای گروه‌های خاص مانند کوه‌نوردان خارجی، تیم‌هایی که برنامه‌ی شاخص دارند، تیم‌های پاک‌سازی، و … می‌توان اولویت‌هایی تدوین کرد.

* شمار مجوزهای صادره باید فقط به اندازه‌ی ظرفیت پناهگاه‌های موجود و چند چادرگاه محدود و مشخص باشد.

* فروش آب بطری‌شده، مواد خوراکی، و ظرف‌های یک‌بارمصرف در پناهگاه جنوبی متوقف شود تا هر فرد و گروه کوه‌نورد فقط به اتکای بار خودش به منطقه بیاید. این کار، تولید پسماند را هم کاهش خواهد داد.

* راه ماشین‌روی جنوب دماوند (جاده‌ی رینه به گوسفندسرای احسان)، جاده‌ی چاک‌اسکندر (غرب دماوند)،  و راه‌های ناندل به پای یال‌های شمالی، با یک برنامه‌ریزی دو سه ساله بسته شود. بدیهی است که در مورد جلب رضایت دام‌داران محلی و دارندگان خودروهای مسافربر این مسیرها باید برنامه‌ریزی کرد.

* با یک برنامه‌ریزی چندساله و ایجاد راه معیشت دیگر برای قاطرداران محلی، به تدریج ورود حیوان بارکش به منطقه ممنوع شود.

* از هرگونه توسعه‌ی راه و ساختمان و پناهگاه و چادرگاه در اطراف دماوند (ارتفاع حدود 2000 متر به بالا) جلوگیری شود، وجاده‌ها و ساختمان‌هایی که خودسرانه ساخته شده اند، تخریب گردند.

* هرگونه برنامه‌ی جمعیتی (صعودهای تبلیغی و مناسبتی و…)، همچنین مسابقه‌های دوی کوهستان (sky running) در دماوند ممنوع شود.

* دماوند و حریم آن به‌عنوان پارک ملی و میراث ملی-جهانی ثبت و سازمان‌های حفاظت محیط زیست و میراث قرهنگی با همکاری جامعه‌های محلی و جامعه‌ی کوه‌نوردی مسوول حراست از آن شوند.

 

با اجرای این کارها، دماوند بهتر حفاظت خواهد شد و هم‌زمان، ارزش‌های کوه‌نوردی این کوه گران‌قدر هم بیشتر خواهد شد.

ممکن است در نگاه نخست اجرای این پیشنهادها ناممکن یا سخت به چشم آید، اما با توان بالایی که کوه‌نوردان مدافع طبیعت دارند، و به شرط پیگیری و مشارکت‌پذیری دستگاه‌های مسوول کوه‌نوردی و منابع طبیعی و محیط زیست، و مدیران شهرها و روستاهای پای دماوند، و البته با جلب همکاری جامعه‌ی محلی و سازمان‌های مردم‌نهاد، می‌توان این کارها را به سرانجام رساند.

عکس از محمدرضا شجاعی، تارنمای انجمن دوستداران دماوندکوه

Read More →

صعود به دماوند را محدود کنید!

تنها چکاد بالای 5000 متر ایران که نماد سرزمینی ما است، گرفتار چندین عامل مخرب است. اگر بخواهیم تمامی مشکلات دماوند را فهرست کنیم، چه بسا که خود را ناتوان از حل آن‌ها بیابیم و در نتیجه به جای تلاش برای بهتر کردن وضع این کوه، کنار بکشیم! اما بهتر است که حواس خود را بر یکی دو نکته متمرکز کنیم تا بتوانیم از پس یکی دو مشکل دماوند برآییم.

واقعیت این است که آلودگی‌ها و تخریب‌های دماوند از ارتفاع حدود 3800 متر به بالا، تقریبا به‌کلی ناشی از فعالیت‌های کوه‌نوردی است. بر فدراسیون و دیگر سازمان‌های کوه‌نوردی است که با پذیرش مسوولیت خود در مقام بهره‌برداران دماوند، فکری برای حل مشکلات دماوند در این محدوده کنند و به جای به رخ کشیدن تخریب‌های بزرگ‌تری که ناشی از دام‌داری و معدن‌کاری و ساخت و ساز (در محدوده‌های دیگر) است، سهم خویش را در حراست از این میراث ملی ادا کنند.

در پی چند دهه اظهار نگرانی کوه‌نوردان طبیعت‌دوست درمورد آلودگی‌های ناشی از رفت و آمد کوه‌نوردان، ده دوازده سال پس از اعلام روز ملی دماوند، و پس از حدود یک سال که از تشکیل “گارگروه صیانت از دماوند” متشکل از مسوولان میراث فرهنگی و محیط زیست و منابع طبیعی مازندران، بخشداری لاریجان، شهرداری و شورای شهر لاریجان، فدراسیون کوه‌نوردی، انجمن کوه‌نوردان، انجمن دوستداران دماوند، و… می‌گذرد، به نظر می‌رسد که همه‌ به ضرورت حفظ دماوند از گزند فعالیت‌های انسانی پی برده اند. مساله اما این است که آن همکاری و مشارکت که لازمه‌ی انجام اقدام‌های ضروری است، شکل نگرفته و پس از چندین نشست که کارگروه صیانت یا افراد موثر آن از نیمه‌ی دوم سال 93 تا همین دو سه هفته پیش داشته اند، اختلاف نظرها خودنمایی کرده و در عمل کار زیادی صورت نگرفته است.  اختلاف نظر به‌ویژه میان فدراسیون و شهرداری رینه زیاد است که اولی خود را “متولی” کوه‌نوردی و توسعه‌ی آن می‌داند، و دومی طبق توافق‌هایی که در کارگروه صیانت صورت گرفته و برپایه‌ی اختیاراتی که از سوی بخشداری لاریجان به آن داده شده، مسوول نوعی کنترل ورود به ارتفاعات جنوبی دماوند شده است.

از امروز تا آغاز اوج‌گیری کوه‌نوردی در دماوند، 8-7 ماه مانده است؛ این فاصله فرصت مناسبی است تا همه‌ی ذینفعان دماوند باز هم دور هم بنشینند (که جز گفتگو، راهی برای رسیدن به تفاهم نیست) و با هم‌اندیشی، راه‌های موثر برای حفاظت از دماوند را بیابند تا در فصل صعود آینده اجرایی کنند.

در یادداشت بعدی، به راه حل‌ها اشاره خواهم کرد.

Read More →

در تدارک روز جهانی کوهستان

 11 دسامبر/ 20 آذر، روز جهانی کوهستان است؛ دفترهای نمایندگی انجمن کوه‌نوردان ایران، و دیگر سازمان‌های کوه‌نوردی و طرفدار طبیعت را به برگزاری همایش، خبررسانی، کار آموزشی، و اجرای صعود به این مناسبت، در یکی دو هفته‌ی نزدیک به بیستم آذر دعوت می‌کنیم.

متن زیر، ترجمه ی یادداشتی است که در تارنمای فائو (سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد؛ هماهنگ‌کننده‌ی مراسم روز کوهستان) آمده است. دوستان خواننده توجه دارند که تعریف از “جهانی‌سازی” در این یادداشت، هماهنگ است با سیاست‌های کلی جهان سرمایه‌داری که سازمان ملل هم پیرو آن است. واقعیت اما این است که جهانی‌سازی و سیاست‌های “سازمان تجارت جهانی” اساسا هم‌سو با منافع موسسه‌های بزرگ مالی است و کم‌تر به منافع طبقه‌های فرودست جهان توجه دارد.

 مجمع عمومی سازمان ملل متحد، 11 دسامبر را به عنوان “روز جهانی کوهستان” معرفی کرده است. از سال 2003 به این روز به عنوان رویدادی برای ایجاد آگاهی نسبت به اهمیت کوه‌ها در زندگی، روشن ساختن فرصت‌ها و محدودیت‌های توسعه در کوهستان، و پدید آوردن یک همبستگی برای ایجاد تغییرهای مثبت در زندگی کوه‌نشینان و محیط اطراف‌شان در سراسر جهان نگاه شده است.

ترویج محصولات کوهستانی موضوعی است که امسال برای بزرگداشت روز جهانی کوهستان برگزیده شده است. جهانی‌سازی (globalization) برای تولیدکنندگان کوه‌نشین فرصت بازاریابی محصولات کوهی باکیفیت همچون قهوه، کاکائو، عسل، گیاهان دارویی، ادویه، و صنایع دستی در سطح ملی، منطقه‌ای و جهانی فراهم می‌سازد. گرچه کشاورزی کوهستانی نمی‌تواند از نظر حجم و قیمت با محصولات دشت رقابت کند، اما می‌تواند برای پیشبرد اقتصادهای محلی، بر ارزش و کیفیت بالا متمرکز گردد.  

خدمات مرتبط با گردشگری، مانند اسکی، کوه‌نوردی، میراث فرهنگی، یا مسیرهای پیاده‌روی که بازدیدکنندگان را به سوی میراث‌های طبیعی هدایت و با زیگونگی (تنوع زیستی) یکتای کوهستان آشنا می‌سازد، از دیگر چیزهایی است که کوه‌ها و جامعه‌های کوهستانی می‌توانند ارایه دهند. گردشگری اگر به شیوه‌ی پایدار مدیریت شود، می‌تواند فرصتی برای توسعه در منطقه‌های کوهستانی فراهم سازد.

روز جهانی کوهستان 2015 فرصتی است برای روشن ساختن این نکته که جامعه‌های کوهستانی چگونه با تولید انواع گوناگون محصولات شاخص و ارایه‌ی کالا و خدمات به همه‌ی ما، زیگونگی را پاس می‌دارند.

در عین این که ترویج محصولات کوهستانی به عنوان موضوع امسال برگزیده شده، از این که کشورها، جامعه‌ها، و سازمان‌ها با گزینش موضوع دیگری که به آنان مربوط شود به بزرگداشت روز جهانی کوهستان بپردازند، استقبال می‌شود.

برای آن که برنامه‌های شما در نقشه‌ی کارها درج شود، لطفا خبر مراسمی را که در نظر دارید، به این نشانی رایانامه کنید: sara.manuelli@fao.org

Read More →

اشاره‌ای به مشکلات محیط زیستی لواسان

نادر ضرابیان*همشهری

منطقه‌ای که در شمال تهران و در شهرستان شمیران قرار دارد و امروزه لواسان نامیده می‌شود، در گویش قدیمی منطقه و گویش محاوره‌ای امروز، “لواسون” خوانده می‌شده است و به احتمال زیاد از نظر واژگانی به معنای “محل طلوع خورشید” است، زیرا برای مردم ری و تهران خورشید از این سو خود را نشان می‌داده است.

بخش لواسانات که شامل دو دهستان “لواسون بزرگ” به مرکزیت روستای لواسون بزرگ، و “لواسون کوچک” به مرکزیت روستای افجه و شهر لواسان می شود، چهار ویژگی مهم دارد که آن را بسیار متمایز کرده است: حدود 80 درصد از پارک ملی لار، حدود 50 درصد از منطقه‌ی حفاظت شده‌ی ورجین، دریاچه‌ی سد لتیان، وکوه “خله‌نو” بلندترین قله‌ی استان تهران به ارتفاع 4387 متر، در این بخش قرار دارد.
شهر لواسان که در دشتی بزرگ و سر سبز در شرق شهرستان شمیران قرار دارد، به خاطر آب و هوای مطلوب، آرامش، طبیعت غنی، و داشتن راه های دسترسی مناسب و نزدیکی به تهران در سال های اخیر بسیار مورد توجه قشرهای گوناگون، از گردشگر و مهاجر تا زمین‌خوار و سرمایه‌گذار بخش زمین…  قرار گرفته است. ضعف در مدیریت منطقه سبب شده آب رودخانه‌ی جاجرود (شاهرگ منطقه) از سرچشمه آلوده شود، باغ‌ها و کشتزارها به ساختمان و راه بدل شود، زیستگاه‌های حیات وحش تخریب شود، گردشگری غیرمسوولانه و آسیب‌رسان شدت بگیرد، و حتی هوای منطقه به علت رفت و آمد سنگین خودروها و عوامل دیگر آلوده شود.

 

اهالی بومی منطقه به سرعت در حال از دست دادن زمین و باغ خود هستند، و در مقابل جمعیت غیربومی افزایش می‌یابد. در میان جمعیت غیربومی، آنان که اقامت دایم در منطقه ندارند و فقط به قصد سرمایه‌گذاری در بخش زمین وارد منطقه شده اند، نوعا هیچ تلاشی در جهت جلوگیری از تخریب و آلودگی محیط زیست منطقه ندارند.

اداره‌ی محیط زیست لواسان که با توجه به وسعت منطقه‌های حفاظت شده، باید قدرت زیادی داشته باشد، متاسفانه بسیار ضعیف است و در برابر سازمان‌ها و افراد و نهادهای دیگر که مرتبا به عرصه‌های ملی تجاوز می‌کنند، قدرت ناچیزی دارد.

تا سال 1386، هیچ‌گونه فعالیت مردمی برای حفظ محیط زیست در منطقه‌ی لواسان وجود نداشت، اما از این سال کوه‌نوردان لواسانی که مانند بسیاری از کوه‌نوردان دیگر دلبسته‌ی طبیعت هستند، با تشکیل “گروه کوه‌نوردی لواسان” و همکاری با “گروه دیده‌بان کوهستان” به یک نیروی موثر در پایش منطقه، آموزش کلیات محیط زیست به مردم، حمایت از حیات وحش، و جلوگیری از اجرای چند طرح مخرب بدل شده اند.

امید آن که مدیران دولتی و دیگر مسوولان منطقه، همکاری شایسته‌ای با کنشگران غیردولتی محیط زیست داشته باشند و با استفاده از این سرمایه‌ی اجتماعی، کمر همت به حفظ طبیعت لواسان ببندند.

 * از موسسان گروه کوه‌نوردی لواسان، عضو انجمن کوه نوردان ایران

Read More →

درباره‌ی برنامه‌ی دریا به دماوند

متن سخنرانی کیومرث بابازاده در برنامه‌ی گزارش‌خوانی “دریا به دماوند”

برنامه‌ای که چهار کوه‌نورد پرتلاش کشور: اصغر پاشا، بهرام ارم، عباس صحرانورد و اکبر هاشمی‌نژاد با عنوان «از دریا تا دماوند» در مرداد 94 اجرا و طی آن 120 قله‌ی بالای 4000 متر را در 12 روز صعود کردند، هم نشان‌دهنده‌ی توان بالای کوه‌نوردان ایران، و هم بیانگر پتانسیل در خور توجه و کمتر شناخته شده‌ی کوهستان‌های کشور است.

در مورد توان بالای این کوه‌نوردان همین بس که تاکنون هیچ کس در ایران چنین مجموعه‌ای از دشواری‌ها شامل: اختلاف ارتفاع 5600 متر، طول مسافت در حدود 400 کیلومتر، 120 قله، شیب‌های دشوار و پرخطر…، را در زمانی چنین کوتاه نپیموده است. این نمایش چشم‌گیر از توانایی، حاصل آمیختن تجربه با  قدرت بدنی، و دستاورد ترکیب  دانسته‌های فراوان کوه‌نوردی با تمرین‌های مناسب (برای آماده‌سازی جسم و روان) بوده است. همچنین باید گفت که تفکر و قدرت طراحی زیادی پشتوانه‌ی این برنامه بوده است. در مورد پتانسیل کوه‌های کشور، این نکته در خور یادآوری است که مجموع ارتفاع پیمایش شده در آن برنامه، چند برابر ارتفاع چادرگاه اورست تا قله‌ی این کوه بوده و از آن‌جا که تمامی کارهای برنامه هم بر دوش خود صعودکنندگان بوده، به جرات می‌توان گفت که ارزش فنی این صعود بیش از صعود تکراری قله‌های بلند هیمالیا در برنامه‌های تجاری است.

شاخصه‌ی مهم این پیمایش بزرگ، برنامه‌ریزی دقیق و محاسبه‌گری است که مسوولیت آن بیش از همه بر دوش اکبر هاشمی‌نژاد بوده است. برنامه‌ریزی و محاسبه‌ به‌ویژه از آن جهت اهمیت دارد که این برنامه، یک “صعود خود اتکا” بوده یعنی در آن از هیچ نیروی انسانی خارج از نیروی تیم صعودکننده، و همچنین از نیروی حیوان بارکش استفاده نشده است. زمان‌بندی کلی و روزانه‌ی برنامه، تعیین مقدار و نوع مواد خوراکی، مشخص ساختن وسایل لازم به گونه‌ای که وزن کوله‌بار قابل تحمل باشد، در نظر گرفتن نکته‌های بهداشتی لازم، و دیگر مسایل، تماما نیازمند محاسبه‌ی دقیق بوده که به نظر می‌رسد در این برنامه به بهترین شکلی صورت پذیرفته است.

دقت اکبر هاشمی‌نژاد در برنامه‌ریزی را آن‌گاه می‌توان دریافت که به گزارش‌های “مسیرشناسی” که در فصل‌نامه‌ی کوه منتشر کرده است (مانند مسیرشناسی الراس قبله به خلنو در فصل‌نامه‌ی 70، و مسیرشناسی خط‌الراس هرزه‌کوه‌ها در فصل‌نامه ی 74) توجه کنیم. این گزارش‌های کم‌مانند، شامل اطلاعات دقیق و دسته‌بندی شده از وضعیت جغرافیایی، ساختار توپوگرافیک، مسیرهای گوناگون دسترسی، تحلیل توپوگرافیک منطقه، تحلیل شرایط زمستانی مسیرهای صعود، عکس‌های زیبا و گویا، کروکی‌های مفید و کاربردی، و اطلاعات ارزشمند دیگر است. شایسته است که این نوع گزارش‌نویسی، طی دوره‌های آموزشی، به دیگر کوه‌نوردان جدی یاد داده شود.

اکبر هاشمی‌نزاد، عکاسی توانا و باذوق است که کوه‌ها را از دریچه‌ی دوربین چنان می‌بیند و می‌نمایاند که بیننده را به حد اعلا با شکوهمندی و ارزش‌های کوهستان آشنا می‌سازد. او همچنین یک کارشناس زبده در کار با جی پی اس است که این مهارت‌ را نیز در کنار توانایی برنامه‌ریزی و قدرت فوق‌العاده‌ی بدنی و روانی، در خدمت کوه‌نوردی باکیفیت قرار داده است.

 دست آخر این که از تعهد اکبر و همراهانش به کار تشکیلاتی، ارج‌گذاری‌شان به نهادهای جامعه‌ی کوه‌نوردی، و تعهد در به اشترک‌گذاری دانسته‌ها (که سنتی ارزشمند و پرسابقه در کوه‌نوردی است) هم می‌توان به عنوان دیگر ویژگی‌های ارزنده‌ی این دوستان یاد کرد؛ همین ویژگی‌ها است که آنان را واداشته امروز در نشست انجمن کوه‌نوردان ایران گزارش کار بزرگ خود را ارایه دهند.

Read More →

چهارشنبه؛ گزارش یک کوه‌نوردی عالی

موضوع اصلی یکصد و نوزدهمین نشست همگانی انجمن کوه‌نوردان ایران، گزارش برنامه‌ی ارزشمند “دریا به دماوند” است که اکبر هاشمی (سرپرست)، بهرام ارم، عباس صحرانورد از خانه‌ی کوه‌نوردان تهران، و اصغر پاشا از گروه کوه‌نوردی همت شمیران در مرداد ماه گذشته اجرا کردند.

این کوه‌نوردان در این برنامه 120 قله‌ی البرز با متوسط ارتفاع 4200 متر را صعود کردند و حدود 400 کیلومتر مسافت را از کناره‌ی دریای خزر (تنکابن) و قله‌های منطقه‌ی علم کوه تا قله‌ی دماوند پیمودند. در برنامه همچنین روش‌های صعودی با عنوان “صعود شبانه”، “صعود حلقه‌ای”، و “صعود شاخه‌ای” ابداع و اجرا و گزارش کلی کار با دقت بسیار و با اطلاعات دقیق تهیه شده است که می‌تواند برای همه‌ی کوه‌نوردان جدی درس‌آموز باشد.

چهارشنبه ۲۷ آبان ماه ۱۳۹۴ ساعت ۱۷:۳۰ تا ۲۰
تهران- سالن اسوه، خیابان انقلاب نبش بهار، مرکز همایش‌های فرهنگی اسوه

 

 

 

Read More →

پدیده‌ی خطرناک کوه‌فروشی در «خور» و…

عباس محمدی- همشهری

چنین نیست که اشخاصی اراده به “کوه‌خواری” کنند و پیروز شوند؛ مدیرانی هستند که “کوه‌فروشی” می‌کنند و دارایی‌های ملی را با توجیه‌های بلاموضوعی مانند استناد به اصل 44 قانون اساسی (که مطلقا تناسبی با این کار مخرب ندارد) در اختیار کوه‌خواران می‌گذارند.

در دی ماه 93 سازمان خصوصی سازی «به استناد تکالیف مقرر در قانون اجرای سیاست های اصل ۴۴ قانون اساسی و مصوبات هیئت واگذاری» آگهی مزایده‌ی پیست اسکی روستای خور (در کیلومتر 22 جاده‌ی کرج- چالوس) را منتشر ساخت. خوشبختانه، برخورد فعالانه‌ی روستاییان طبیعت‌دوست منطقه و شورای این روستا سبب شد که اداره‌های منابع طبیعی و محیط زیست وارد موضوع شوند و اخیرا نیز خبر رسید که دادستان عمومی و انقلاب استان البرز کار سازمان خصوصی سازی را غیرقانونی خوانده و بر علیه آن اعلام جرم کرده است.

تجربه اما نشان داده است که اگر پیگیری مردمی و فشار اجتماعی موثر در کار نباشد، کسانی که برای تصرف زمین‌های ملی طرحی را با توجیه گردشگری و اشتغال‌زایی و توسعه‌ی ورزش و مانند این‌ها آماده کرده‌ اند، اگر از در رانده شوند، از پنجره وارد می‌شوند. پدیده‌ی کوه‌خواری یا زمین‌خواری در ارتفاعات، مانند بسیاری از دیگر انواع تجاوز به ثروت‌های همگانی، از تهران الگو گرفته است؛ ساخت و ساز گسترده در  سرتاسر کوه‌پایه‌های شمال شهر، احداث و گسترش تله‌کابین و تاسیسات کناری آن، شهری‌سازی محیط کوهستان با پارک‌سازی و درخت‌کاری ناسازگار با طبیعت، دست‌اندازی به روستاها و باغ‌ها و مراتع نزدیک به شهر مانند منطقه‌های لواسان و رودبار قصران و کن و سولقان که دامنه‌اش اینک به ده‌ها کیلومتر دورتر (طالقان،  رودهن، دشت مشا، دماوند…) هم رسیده، و مماشات مدیران شهری و روستایی در برابر متجاوزان (و بلکه استقبال از این کارها و اکتفا کردن به گرفتن جریمه) در واقع از این پدیده “جرم‌زدایی” کرده است.

در شرایطی که کمبود آب به یک بحران عمیق ملی بدل شده و دامنه‌ی آن روز به روز گسترده‌تر می‌شود، مسوولان باید توجه داشته باشند که دستکاری در نظام کوهستان از یک سو موجب فرسایش خاک و جلوگیری از جذب و ذخیره شدن آب می‌شود، و از سوی دیگر سبب مصرف آب و آلوده‌سازی منابع آن بر اثر ساخت و سازهای بیشتر می‌شود که این‌ها کشور را بیش از پیش درگیر فاجعه‌ی کم‌آبی خواهد کرد.

حتی اگر پیست اسکی قدیمی خور، بدل به عرصه‌ای برای ویلاسازی نشود، منطقه ممکن است با گسترش خط‌های تله‌کابین و احداث رستوران و مانند این‌ها، سامانه‌ی عرفی استفاده از مراتع، و همچنین زنبورداری و باغ‌داری سنتی خود را از دست بدهد و طبق معمول، معدودی سرمایه‌دار غیربومی به ثروت بسیار دست یابند و اکثریت مردم محل، شغل و هویت بومی خود را از دست بدهند. جا دارد که اهالی خور و دیگر طبیعت‌دوستان، اوضاع منطقه را زیر نظر داشته باشند تا جاذبه‌های اصیل و پایدار این روستای زیبا قربانی سودجویی‌های کوته‌بینانه نگردد.

Read More →

گزارش بذرکاری در ارتفاعات روستای کوهستانی سیجان

به‌نام حضرت دوست

گزارش بذرکاری در ارتفاعات روستای کوهستانی سیجان

سرکار خانم زهرا اویسی، از اعضای انجمن کوهنوردان ایران و عضو انجمن کارکنان دانشگاه تهران، مدتی است با همراهی خانواده و اهالی روستای کوهستانی سیجان، برای حفاظت و احیای طبیعت این منطقه کوهستانی دلسوزی و فعالیت می کنند. در این جا گزارشی از یکی از این فعالیت ها را می خوانید.

اعضای انجمن کوهنوردان ایران در روستای سیجان، به اهتمام اداره کل منابع طبیعی و
آبخیزداری استان البرز و هماهنگی و همکاری شورای روستا، جمعه 15 آبان ماه اقدام به بذرکاری در ارتفاعات این روستا کرد.

در این برنامه چهار گونه‌ی گیاهی تنگرس(بادام کوهی)، برموس، جاشیر و آگروپایرون که از جمله گیاهان ارزشمند منطقه البرز محسوب می‌شوند در محدوه‌هایی از ارتفاعات که در معرض فرسایش خاک قرار داشت، کشت شد. در این برنامه تعدادی از همیاران طبیعت و تعدادی از اعضای بسیج روستا حضور داشتند.

فرسایش شدید خاک در روستای سیجان یکی از عوامل مهم در حادثه سیل اخیر ذکر شده که به‌دنبال خشکسالی و کم آبی به ویژه در ارتفاعات، بارش‌های ناگهانی و رگباری، چرای بی‌رویه دام، و برداشت غیر اصولی از سبزی‌ها و گیاهان کوهی به وسیله افراد غیر بومی رخ داده است.

با توجه به اهمیت حفظ خاک و پیشگیری از فرسایش بیشتر آن بذکاری در ارتفاعات این
روستا، جمعه 22 آبان ماه نیز انجام خواهد شد.

امید که در راستای توقف و ممنوعیت هر چه سریع‌تر برداشت‌های غیراصولی از گونه‌های ارزشمند گیاهی در ارتفاعات که به وسیله افراد سودجو انجام می‌شود، اقدامی شایسته و قانونی به عمل آید.

Read More →

Page 10 of 78« First...89101112...203040...Last »