"با تداوم روند فعلی و توقف پروژه حفاظت از یوز ایرانی، نسل این گونه نایاب طی 10 سال آینده کاملاً منقرض خواهد شد. به گزارش خبرگزاری محیط زیست ایران اسماعیل کهرم جانور شناس و استاد دانشگاه با بیان این مطلب به جنگلهای میرزابایلوی گلستان و بیابان خارتوران به عنوان مکانهایی که یور در آن از بین رفته‌اند اشاره کرده و گفت : در حال حاضر نیز این جانور در نایبند خراسان جنوبی، بهادران، بافق، یزد و دره انجیل و همچنین در منطقه کویر سمنان و دامغان به دلیل مشاهده عینی وجود دارد. کهرم عملکرد سازمان محیط زیست فعلی را نامناسب قلمداد کرد و افزود در شرایط فعلی با ساختار و بی اطلاعی و عملکرد فیر تخصصی این سازمان در بقای یوزپلنگ ایرانی باید تردید کرد در حالی که با روی کار آمدن افراد متخصصی علاقمند، متعهد و کارشناس می‌توانیم تا 50 سال آینده بقای این حیوان نادر در حال انقراض را تضمین کنیم .

وی در گفت و گو با ایرن با ابراز تاسف اظهار داشت: با متوقف شدن پروژه حمایت از یوز هیچگونه امیدی به بقای این حیوان وجود ندارد. باید مسئولان سازمان محیط زیست درک لازم را از این فاجعه زیست محیطی داشته باشند و هر چه سریعتر اقدامات لازم را جهت جلوگیری از انقراض این گونه نایب انجام دهند. در غیر اینصورت تا 10 سال آینده یوزپلنگ ایران به طور قطع منقرض خواهد شد."

1- در رابطه با از بین رفتن یوز در جنگل های میرزابایلو باید گفت یوز ایرانی در اراضی جنگلی وجود نداشته و ندارد و در جنگل های میرزابایلو!! که مصاحبه شونده عزیز، آقای کهرم،  اشاره فرموده اند اساساً یک درخت هم وجود ندارد چه برسد به جنگل.

2- در خصوص از بین رفتن یوزپلنگ در خارتوران نیز گفتنی است،‌ زیباترین عکسی که در ایران از یوز داریم در آبان ماه 1387 توسط آقای نادر کرمی محیط بان سخت کوش و زحمت کش این منطقه و با یک دوربین معمولی در خارتوران گرفته شده که در زیر مشاهده می شود.

3- اظهارات ایشان درباره توقف پروژه حفاظت از یوزپلنگ آسیایی نیز بسیار جای تامل و تاسف دارد، چرا که این پروژه از سال 1380 فعالیت های خود را در 5 زیستگاه آغاز و علی رغم رکود نسبی فعالیت های حفاظتی آن در سال های 85 و 86، هیچگاه توقفی نداشته و بالعکس در سال جاری اقدامات حفاظتی و مطالعاتی خود را در سطح 9 زیستگاه گسترش داده و این مطلب در گزارش ارزیابان بین المللی و ملی این پروژه که طی چند ماه گذشته با سرپرستی آقای دکتر اورس برایتنموزر، رئیس گروه گربه سانان IUCN به ارزیابی آن پرداخته اند با صراحت ذکر شده و این پروژه را به عنوان الگوی پروژه های حفاظتی در خاورمیانه برای نجات گونه های در خطر انقراض مطرح و تلاش های اخیر سازمان را در بازسازی این پروژه ستوده اند.

        جناب آقای دکتر کهرم، اگر جنابعالی بواقع دلسوز میراث طبیعی نیاکانمان هستید!! چگونه با اینگونه اظهار نظرات کذب و غیر واقع روح و روان محیط‌بانان و اقشار مختلف زحمت کش این سازمان را که با همه ناملایمات و کاستی ها مشغول حفظ و حراست از طبیعت هستند می آزارید. مگر نه آنست که متخصصین مورد نظر شما جمعیت یوز را در دهه 1370 کمتر از 15 قلاده اعلام کردند و در اوایل سال جاری جمعیت یوز را در حضور خود حضرتعالی بالغ بر یکصد قلاده و بطور رسمی اعلام نموده اند؟ واقعا شما به چه چیز معتقدید؟؟وای به حال قومی که دانایانش شمائید !  

محدودیت صدور پروانه های شکار در سالجاری باعث گردید که سروصدای خیلی ها در بیاید خصوصاً شرکتهائی که بنا بود مهمان خارجی بیاورند و پولهای قلمبه به جیب بزنند . به همه جا هم مراجعه کردند و شکایت کردند و سفارش آوردند وتهدید و تطمیع و بالاخره از هیچ زحمتی فروگذاری نکردند. اما این کار شدنی نبود نه اینکه خدای ناکرده قصد آزار و اذیت آقایان را داشته باشیم . صدور پروانه شکار دارای یک منطق علمی است که متاسفانه تا کنون رعایت نشده است و اینکه اعلام شود ۵ درصد جمعیت حیات وحش کشور قابل شکار است دارای مبنای علمی و منطقی نیست . تعیین تعداد حیات وحش قابل شکار متضمن رعایت نکات و توجه به عواملی است که از مهمترین آن می توان به ظرفیت برد منطقه ،  جمعیت مسن گونه ، وضعیت زیستگاهی (زیستگاهها گونه های در معرض انقراض مثل یوزپلنگ ایرانی نبا شد) جمعیت صیادان طبیعی و همچنین توجه به ژن غالب اشاره کرد. در سالهای آتی جمعیت قابل شکار هر گونه با توجه به عوامل فوق و محاسبه دقیق آنها انجام خواهد گرفت و اگر مجموعه عوامل فوق اجازه صدور پروانه شکار را ندهد قطعاً هیچ پروانه ای صادر نخواهد شد.

حکایت ما در سازمان حفاظت محیط زیست اغلب شبیه حکایت ملانصرالدین و خرش است! سوار بشوی عده ای فریادشان در می آید، پیاده بشوی عده ای دیگر!

نمونه اش همین پالایشگاه مازندران است . از یک طرف فریاد برخی درآمده است که چرا مجوز پالایشگاه داده‌اید، دارد همه چز نابود می شود ! و از طرف دیگر آقای استاندار محترم اعتراض نموده است که چرا مجوز پالایشگاه نمی دهید! یا حکایت کارخانه کاوه سودا و آلودگی دریاچه ارومیه که تا کنون پساب آن وارد دریاچه نشده است اما در برخی سایتها حتی عکس آن را هم چاپ کرده اند حالا کجاست خدا می داند!

اما ما با این وضعیت کنار آمده ایم هم گوشهایمان پر از جیغ های بنفش است و هم دنده مان پهن از سروکله زدن با دستگاههای دولتی . به عبارتی یعنی کار خودمان را می کنیم ! و باز هم اما جهت استحضار : موضوع احداث پالایشگاه در مجاورت تالاب میانکاله بکلی منتفی است و هیچ وقت هم صادر نخواهد شد و اگر بناست حکم حکومتی هم در کار باشد قطعاً با شناختی که از دیدگاههای رهبری معظم انقلاب داریم ، حکم به عدم احداث خواهند داد . ولی موضوع احداث پالایشگاه در استان مازندران و در مرز استان سمنان در دست بررسی و احتمالاً مجوز آن صادر بشود و در مورد پساب صنعتی شرکت کاوه سودا هم تا کنون حتی یک قطره آن به دریاچه ارومیه نریخته است و اگر تصفیه خانه نداشته باشد هم هیچ وقت نخواهد ریخت و این پساب فعلاً در حوضچه هائی نگهداری می شود که پدر مردم کشاورز بدبخت را در آورده است!

حالا شما قضاوت کنید که چگونه باید پاسخ داد به مجوز صادر نشده و پساب نریخته ! البته یکبار شدنش و یکبار نشدنش را ! آن هم همزمان!

اوصیکم بالانصاف