گرین بلاگ – تازه‌ترین مطالب وبلاگستان محیط زیست

6(92)- بازهم در باره طرح های جنگلداری شمال کشور

Normal
0

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

    
52 مجری طرح، عهده دار اجرای یک میلیون و هفتادهزار هکتار از طرح های
جنگلداری شمال ایران هستند.

     از این 52 مجری، 10 تای آن دولتی است که 38
درصد سطح و 38 درصد برداشت را به خود اختصاص داده اند(شامل: نکاچوب، چوب فریم،
شفارود، دانشگاه های تهران، مازندران، گلستان و تربیت مدرس، زغال سنگ های البرز
مرکزی و البرز شرقی، و مؤسسه سیدالشهداء)

     17 مجری با 14 درصد سطح و 9 درصد برداشت به
تعاونی ها اختصاص دارد(شامل: ملکرود، لیل، نرماش، آستاراچای، نارون، امیرالمؤمنین،
بنشکی، صفارود، سوردار-انارستان، آذر رود، کارسنگ رود، ولوپی، کولا، نقیب ده-
مزده، المهدی، ایثار و انصار)

     25 مجری طرح با 48 درصد سطح و 53 درصد
برداشت متعلق به بخش خصوصی است(شامل: چوب و کاغذ مازندران، نئوپان فومنات، رویان
چوب، راشستان، شرکت مهندسی آستانه، روکش چوبی ایران، پیوند هراز، طوبی، خلاربن،
آستان قدس یک و دو، سرزمین گل هیرکانیان، اشباع تراورس شیرگاه، چند منظوره های
خلیل محله و الغدیر، ایستا سبز گلستان، ون گستر گلستان، واتاش بالاجاده، ماشلک،
سرخدار، پیک سبز البرز، اندیشان طبیعت گلستان، نئوپان 22 بهمن، بهارمونا و آریا
توسکا گلستان)

توضیح:
این داده ها مربوط به سال 91-1390 و غیر رسمی است.

/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:”Table Normal”;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-parent:””;
mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
mso-para-margin:0cm;
mso-para-margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:10.0pt;
font-family:”Times New Roman”;
mso-ansi-language:#0400;
mso-fareast-language:#0400;
mso-bidi-language:#0400;}

Read More →

کارون خروشان، زاینده رود روان، جانم فدای ایران

کارون خروشان، زاینده رود روان، جانم فدای ایران

کارون خروشان و زاینده رود روان هر دو حق ماست. یکی را بدون دیگری نمی خواهیم. هر دو باید جاری، زنده و روان باشند …

Read More →

توسعه گردشگری آبی تهدید پرورش دهندگان غیرمجاز ماهی را از بین می‌برد

توسعه گردشگری آبی تهدید پرورش دهندگان غیرمجاز ماهی را از بین می‌برد

     گسترش بی‌رویه مزارع مجاز و غیرمجاز پرورش ماهی بر روی سرشاخه‌های کارون بزرگ تهدیدهای نگران‌کننده‌ای را به‌دنبال داشته است که می‌توانید وضعیت آبزی‌پروری، آلودگی منابع آبی و تخریب بستر و حریم سرشاخه‌های کارون را در گزارش مشروح خانم زهرا کشوری در روزنامه ایران مورخه یکم آبان ۱۳۹۲ بخوانید: توسعه گردشگری آبی تهدید پرورش دهندگان […]

Read More →

تصویب نامه مورخ 10/7/1392 موضوع افزوده شدن تبصره به تصویب نامه برنامه جامع کاهش آلودگی هوا

تصویب نامه شماره 125292/ت46320ه مورخ 10/7/1392

وزارت صنعت، معدن و تجارت- وزارت کشور

وزارت جهاد کشاورزی- سازمان حفاظت محیط زیست

هیئت وزیران در جلسه مورخ 3/7/1392 بنا به پیشنهاد شماره 38298/90 مورخ 22/9/1390 سازمان حفاظت محیط زیست و به استناد اصل یکصد و سی و هشتم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران تصویب نمود:

متن زیر به عنوان تبصره به بند(14) تصویب نامه شماره 212326/ت46320ه مورخ 16/12/1390 موضوع برنامه جامع کاهش آلودگی هوا در هشت شهر بزرگ کشور اضافه می شود:

تبصره- استقرار صنایع رده (1) (الف) گروه های چهارده گانه موضوع تصویب نامه شماره 78946/ت39127ه مورخ 15/4/1390 در داخل محدوده شهرهای تبریز، شیراز، مشهد، اهواز و اراک و استقرار صنایع رده های (2) و (3) گروههای چهارده گانه تصویب نامه مذکور در خارج از محدوده شهرهای یاد شده از شمول این ماده مستثنی می باشند.

مطالب مرتبط در وبلاگ:

تصویب نامه کاهش آلودگی هوا در هشت شهر بزرگ مصوب 16/12/1390

Read More →

از رنجی که به جان می‌خریم

این یادداشت را در پی مرگ غم‌انگیز همایون محبوب، کوه‌نورد جوانی که در تلاش برای گذر زمستانه از ستیغ دوبرار، در ساعت 3 بامداد 21 بهمن 1374 به علت رانش برف جان باخت، نوشتم*.

درد جوانمرگی را گاه می‌شود تا اعماق وجود حس کرد، و تلخ‌ترین شکل آن را به چشم دید؛ همایون محبوب جوان بود، با استعداد بود، و پرکار بود. چشمان گیرای او حکایت از روحی جاذب داشت، و رفتار آرام و متین‌اش نوید آن می‌داد که کوه‌نوردی باحوصله و همنوردی قابل اتکا در شرف شکل گرفتن است. از سبک‌سری جوانی چیزی نداشت، و از ادعا و تظاهر دور بود. جثه‌ی پُر او قالب خوبی بود برای یک بنیه‌ی قوی، و حسن سلوک‌اش نشان جوهره‌ای اصیل بود… و دریغا که این جان پر آرزو در زیر توده‌ای از برف بی‌اعتنا به سردی گرایید. اما این مرگ بی سر و صدا هم با همه‌ی زودرسی‌اش بی‌تناسب با آن روح پر شور نبود؛ همایون از کوه پایین نیامد- با همه‌ی تلاش‌هایی که صورت گرفت- تا در آخرین برنامه ی خود، زمانی هرچه درازتر را در جولانگاه محبوب‌اش بگذراند. بگذار باز هم برف بر برف بنشیند و باد دیوانه زوزه سر دهد، دیگر او را باکی نیست که در عنفوان جوانی به آرامش کهن‌سالان دست یافته است.

و باز این پرسش کهنه که: چرا؟!

چرایی در کار نیست… این ورزش و تفریح نیست… بازی عشق و مرگ است، به مبارزه طلبیدن خود است، و ممزوج شدن با عناصر سهمگین طبیعت است. کسانی که دل به این راه نداده‌اند به چون و چرا بر می‌خیزند، اما آنان با زبان دیگری سخن می‌گویند و با الفبای دیگری مشق زندگی را کتابت می‌کنند. راه‌پویانی که سر به عقل معاش و تدبیر روز نسپرده‌اند، دریادل‌اند و پای به کوه می‌گذارند تا از دریا و کوه فراتر روند. در این مسیر، سلامت جسم که هیچ، تمامی جان هم ملاحظه‌ای است که در مرتبه‌های پایین قرار دارد.

***

در میان کسانی که کم و بیش زبان ما را می‌فهمند- یعنی در طیف گسترده‌ی کوه‌نوردان- نیز هستند افرادی که فراتر نرفتن از حدود مطمئن را شرط اول کار می‌دانند. اما، واقعیت این است که کار جدی و نوی کوه‌نوردی یعنی فراتر رفتن از مرزهای امن. در واقع اجرا کنندگان هر کار کوه‌نوردی که ارزش گفتگو داشته باشد، حداکثر در لبه‌ی “حاشیه‌ی اطمینان” یا به عبارت دیگر در مرز میان امن و خطر حرکت می‌کنند. و کسانی که بهترین کارهای کوه‌نوردی جهان را به انجام می‌رسانند، با گذشتن از دل خطر به این هدف دست می‌یابند. چنین اشخاصی از حداکثر توان خود استفاده می کنند و در حین اجرای برنامه ذخیره‌ی احتیاط کمی برای خود در نظر می‌گیرند، چرا که باید از هر ذره‌ی انرژی در جهت اجرای کار بهره برند. در عین حال هر کسی هم که در یک برنامه‌ی باارزش و دشوار شرکت می‌کند، تقریبا به طور کامل باید متکی به خود باشد. یعنی بداند که دست به چه کاری می‌زند و مسوولیت همه چیز را بپذیرد، چرا که در برنامه‌های سریع و کم‌نفر امروزین، مشکل که کسی بتواند در شرایط مخاطره‌آمیز کمک زیادی به همراه خود بکند.

یک برنامه‌ی باارزش، برنامه‌ای است که سریع، سبک‌بار، با تعداد کم و در دشوارترین شرایط محیطی انجام شود (نگاه کنید به آیین‌نامه‌ی “کمیته‌ی صعودهای برگزیده”‌ی فدراسیون کوه‌نوردی) و چنین کاری – کم بردن وسایل و آذوقه، کم داشتن همراه، درگیر شدن با یک منطقه‌ی پرخطر در شرایط جوی نامناسب- یعنی به پشت کشیدن کوله‌باری از خطر. کسی که مداوما کوه‌نوردی می‌کند، با هر برنامه بر این کوله‌بار می‌افزاید و به روز حادثه نزدیک‌تر می‌شود. بررسی‌های آماری زیادی در تایید این نکته وجود دارد که ارایه‌ی آن‌ها را به بعد موکول می‌کنیم.

اما، داشتن تمرین کافی، کسب حس تشخیص درست و دید مناسب، فراگیری شیوه‌های حفاظت خود، و آشنایی با کمک های اولیه، می‌تواند حادثه را بسیار به تعویق اندازد یا درجه‌ی خطر آن را پایین آورد. اکنون که روی دیواره‌های خارج از کشور مسیر نو باز می‌شود (دیواره‌ی دمیرکازیک ترکیه- مرداد 74)، صعود قله‌های بالای هفت هزار متر در دستور کار قرار می‌گیرد (کمونیسم- شهریور 74) و به صعودهای تکی بدون طناب «به خاطر جسارت در کار» جایزه می‌دهند (نخستین جشنواره‌ی صعودهای برگزیده‌ی سال- 7 بهمن 74) لزوم فراگیری اصول کوه‌نوردی جدید بیشتر احساس می‌شود.

در هر صورت باید خط روشنی میان کوه‌نوردی جدی (alpinism)  از یک سو و گلگشت و دیگر اشکال مفرح کوه‌پیمایی از سوی دیگر کشید. مسلما مخاطب پیام فدراسیون کوه‌نوردی که در بهمن 74 چندین بار از رسانه‌های گروهی پخش شد و مردم را از رفتن به ارتفاعات منع می‌کرد، نمی‌تواند کوه‌نوردان باشد. کسانی که قصد انجام یک ورزش سبک و هواخوری ساده را دارند، می‌توانند به پیاده‌روی در مسیرهای شناخته شده بسنده کنند و مطمئن باشند که به شرط رعایت اصول گردش در خارج از شهر، خطری برایشان پیش نخواهد آمد. اما آن کس که مثلا مجله‌های Alpine Journal ، High و Climbing را می‌خواند و کوه‌نوردان مطرح در آن نشریه‌ها را الگو قرار می‌دهد، بی‌تعارف باید بداند که برای دستیابی به هدف‌های خود، حدی از خطر را پذیرفته و بخت خود را به داو گذاشته است.

و هنر و لذت کوه‌نوردی در همین پذیرش خطر و گذشتن از ورطه‌های آن است. با آگاهی به این نکته است که می‌توانیم آمادگی بیشتر برای تحمل درد و رنج روزهایی که با پای خود از کوه پایین نمی‌آییم، و یا همنوردمان را پایین می‌آوریم، داشته باشیم.

 *  گاهنامه‌ی آرش، شماره‌ی 11، خرداد 1375

 

Read More →

فراخوان مقاله اولین همایش و جشنواره تغییر اقلیم

فراخوان مقاله اولین همایش و جشنواره تغییر اقلیم

“فراخوان مقاله اولین همایش و جشنواره تغییر اقلیم و راهی به سوی آینده پایدار”

Read More →

مناطق حفاظت شده دریائی ایران کجا هاست؟!

حسب اعلام  اتحادیه جهانی حفاظت از طبیعت مناطق حفاظت شده دریایی در حال حاضر  2.8٪ از اقیانوس های جهان را پوشش
   می دهد.  که در مجموع یک منطقه بزرگتر از اروپا را شامل  می شود. ا
http://ow.ly/qa1kQ
 موقعیت مکانی آخرین وضعیت را در نقشه  ارائه  شده توسط   IUCN و UNEP-WCMC
  و بانک اطلاعاتی جهانی تدوین شده در اکتبر 2013   
  (WDPA)

 مناطق حفاظت شده دریائی را در سایت   
www.protectedplanet.net
ملاحظه کنید.
من نتوانستم در جستجوئی خود منطقه ای ثبت شده ای  از ایران  پیدا کنم، البته تا آنجا اطلاع دارم بخش مربوطه در محیط زیست چندین سال قبل (دور اول ابتکار) تلاشی را در این ارتباط شروع کرده بودند امید است پس از هشت سال استراحت دوباره تلاش خود را شروع کنند

Read More →

مناطق حفاظت شده دریائی ایران کجا هاست؟!

مناطق حفاظت شده دریائی ایران کجا هاست؟!

حسب اعلام  اتحادیه جهانی حفاظت از طبیعت مناطق حفاظت شده دریایی در حال حاضر  2.8٪ از اقیانوس های جهان را پوشش
   می دهد.  که در مجموع یک منطقه بزرگتر از اروپا را شامل  می شود. ا
http://ow.ly/qa1kQ
 موقعیت مکانی آخرین وضعیت را در نقشه  ارائه  شده توسط   IUCN و UNEP-WCMC
  و بانک اطلاعاتی جهانی تدوین شده در اکتبر 2013   
  (WDPA)

 مناطق حفاظت شده دریائی را در سایت   
www.protectedplanet.net
ملاحظه کنید.
من نتوانستم در جستجوئی خود منطقه ای ثبت شده ای  از ایران  پیدا کنم، البته تا آنجا اطلاع دارم بخش مربوطه در محیط زیست چندین سال قبل (دور اول ابتکار) تلاشی را در این ارتباط شروع کرده بودند امید است پس از هشت سال استراحت دوباره تلاش خود را شروع کنند

Read More →

آب زاینده رود در خانه است، گرد جهان نگردیم!

آب زاینده رود در خانه است، گرد جهان نگردیم!

هدر دادن آب توسط شهرداری برای آبیاری چمن- عکس از وبلاگ زمین ما
 

این روزها بحث انتقال آب از کارون به زاینده رود خبرساز شده است. زاینده رود همواره در این سالها خبرساز بوده است، خشک شدن زاینده رود، ورود نفت به زاینده رود، بلند مرتبه سازی و تجاوز به حریم رودخانه، آسیب دیدن پل های تاریخی زاینده رود، عبور مترو از سی و سه پل، ورود پساب شهری و صنعتی به زاینده رود و … هر کدام در مقطعی از زمان خبرساز بوده اند.

هدر دادن آب توسط شهرداری- عکس از وبلاگ زمین ما

زاینده رود مادر تمدن اصفهان است. کیست که ایران را دوست داشته باشد و اصفهان و زاینده رود را دوست نداشته باشد. به شهادت آرشیو این وبلاگ، در این سالها مساله زاینده رود یکی از دغدغه های اصلی ام بوده است. در آرشیو این وبلاگ بیش از 80 مطلب در خصوص زاینده رود وجود دارد که هر کدام روایتگر روزگار نه چندان خوش زاینده رود در سالهای گذشته بوده است.
در روزهای انتخابات ریاست جمهوری در مطلبی نوشته بودم که این دوره شاید آخرین فرصت برای نجات زاینده رود باشد و اگر تلاشی در جهت نجات زنده رود صورت نگیرد شاید برای همیشه شاهد خاموشی این رودخانه باشیم.
اما برگردم به اصل ماجرا. این روزها در شبکه های اجتماعی شاهد بحث و جدل هموطنانمان در استانهای اصفهان، چهارمحال بختیاری و خوزستان بر سر انتقال آب زاینده رود هستیم. به عنوان یک دوستدار محیط زیست و کسی که در 12 سال گذشته پیگیر مسائل زیست محیطی بوده است، توجه و حساسیت عمومی نسبت به یک مساله زیست محیطی برایم بسیار خوشایند است. در این سالها هر وقت همایش، تجمع، جلسه و برنامه ای بوده آرزو می کردیم که ای کاش شهروندانمان نسبت به مسائل محیط زیستی توجه می کردند.
در بحث اخیر نکته مهم این است که نباید مسائل تخصصی و علمی فدای برخوردهای احساسی شود. زاینده رود بزرگترین قربانی انتقال آب است. ضمن اینکه اگر انتقال آب از کارون درمانگر دردهای زاینده بود، تونل های کوهرنگ 1 و 2 باعث نجات این رود می شدند. برای نجات زنده رود باید به فکر علاج دائمی بود، روشهای موقتی و زود گذر تنها باعث عمیق تر زخم های زاینده رود می شود.
بر اساس آنچه که کارشناسان دراین سالها گفته اند، مدیریت نادرست آب زاینده رود یکی از دلایل خشک شدن آن است. باید در خصوص صنایعی نظیر فولاد و ذوب آهن که حجم زیادی از آب را مورد استفاده قرار می دهند  چاره اندیشی کرد. اصفهان باید با کاشت چمن در پارک ها خداحافظی کند. باید جلوی انتقال آب اصفهان برای ایجاد صنایعی نظیر فولاد در استانهای مجاور را گرفت. باید با کشت برنج و محصولاتی که نیاز زیادی به آب دارند خداحافظی کرد. باید صرفه جویی در مصرف منابع آبی را به شهروندان اصفهانی آموخت. باید مانع برداشت آب زاینده رود توسط ویلاهای مجاور رودخانه در بالا دست شد.
آب زاینده رود در خانه است، نیازی نیست گرد جهان بگردیم. زاینده رود نه تنها یک میراث ملی که یک میراث طبیعی جهانی است. زاینده رود زنده و با طراوت حق همه جهانیان است و باید نجات زاینده رود را از مسئولان و مدیران کشوری مطالبه کرد اما در این راه باید مراقب بود که مبادا درگیر اختلافات منطقه ای و استانی نشویم. محیط زیست مرز ندارد، از دیدگاه زیست محیطی هیچ فرقی بین آمازون و گنگ و کارون و زاینده رود نیست. نابودی هر کدام از اینها دیر یا زود می تواند بر دیگری اثر بگذارد. زاینده رود بزرگترین قربانی تصمیمات غیرکارشناسی و لابی های سیاسی بوده است و برای نجات آن راهی جز تن دادن به منطق طبیعت و استفاده از نظرات کارشناسان و متخصصان وجود ندارد.

مطالب مرتبط:

مروری بر راهکارهای کاهش بحران خشکی زاینده رود
مردم در مصرف آب صرفه جویی کنند، سازمانها چه کنند؟/ از وبلاگ زمین ما
پرونده «زاینده رود» در این وبلاگ
پرونده «خشکی زاینده رود» در این وبلاگ
پرونده «اصفهان» در این وبلاگ

Read More →

کنفرانس ملی مخاطرات محیط زیست زاگرس

كنفرانس ملي و همايش مجازي مخاطرات محيط زيست زاگرس، يكم اسفند ماه سال جاري در مركز استان لرستان برگزار خواهد شد.

این کنفرانس توسط اداره كل مديريت بحران استانداري لرستان و
انجمن مهندسين محيط زيست زاگرس به منظور فراهم كردن بستري مناسب براي
افزايش تعامل و همفكري اساتيد، محققان، مديران، كارشناسان و كليه افراد
درگير و مسئول در حوزه محيط زيست و منابع طبيعي و در راستاي دستيابي به
اهداف و سياست‌گذاري‌هاي مناسب در جهت رسيدن به حفظ پارامترهاي شاخص محيط
زيست و حركت به سمت توسعه پايدار برگزار می‌شود.

در
معرفی این کنفرانس اینگونه آمده است که «در سال‌های اخیر محیط زیست و
منابع طبیعی حوزه زاگرس با مخاطرات بسیاری دست به گریبان بوده است؛ ورود
ذرات ریز معلق به منطقه و تاثیرات منفی آن بر روی محیط زیست انسانی و
همچنین محیط زیست طبیعی به یکی از چالش‌های اصلی این سرزمین تبدیل شده که
خسارات بی‌شماری را به مردم و طبیعت استان‌های زاگرس نشین تحمیل کرده است.»

این
در حالی است که به دلیل بی‌توجهی به شاخص‌ها و استانداردهای موجود، اسباب
از بین رفتن سرمایه‌های اکولوژیکی زاگرس فراهم شده تا امروز شاهد سقوط
منابع آب و خاک در کنار به خطر افتادن گونه‌های اندمیکی همچون سمندر
لرستانی و… باشیم.

از
سوی دیگر مدیریت ناکارآمد در حوزه‌های حساسی همچون مدیریت پسماند، استفاده
از روش‌های منسوخ در جمع‌آوری، انتقال و دفن بهداشتی زباله‌های شهری شرایط
را برای بروز مخاطرات جدی در حوزه محیط زیست انسانی به وجود آورده که به
خطر افتادن آب‌های سطی و زیرزمینی و همچنین از بین رفتن پایداری خاک از این
دسته مخاطرات هستند.

در
این بین عقب نشینی گسترده جنگل‌های بلوط به دلایلی مختلفی همچون گسترش
کشاورزی ناپایدار، بروز انواع آفات، زوال و خشکیدگی و ذغال‌گیری در ابعاد
وسیع در کنار فعالیت‌های عمرانی،صنعتی و معدنی به یکی از چالش‌های ملی
تبدیل شده است، زیرا از بین رفتن پوشش جنگلی زاگرس در نهایت به پیکره زیستی
تمام کشور آسیب خواهد زد.

این
کنفراس در سه پانل تخصصی با حضور کارشناسان و اساتید حوزه محیط زیست و
منابع طبیعی به بررسی مخاطرات محیط زیست انسانی، طبیعی و راهکارهای مدیریتی
خواهد پرداخت.

همچنین کمیته علمی این کنفرانس در محورهای زیر مقاله می پذیرد:

– آلودگی های محیط زیست ( آب، خاک و هوا و…)

– پسماند و مخاطرات ناشی از آن

– تنوع زیستی ( گونه های آندمیک، اکوسیستم های خشکی و آبی )

– ارزیابی و آمایش سرزمین

– منابع طبیعی ( جنگلها و مراتع / زوال و خشکیدگی گونه بلوط )

– مدیریت، برنامه ریزی و آموزش محیط زیست

– ایمنی، بهداشت و محیط زیست ( HSE )

– راهبردهای نوین برای مقابله با بیابان زایی

– فناوری های نوین و محیط زیست

– اقتصاد و محیط زیست

– تغییرات اقلیمی و گرمایش جهانی

– حفاظت از منابع آب و خاک

– توسعه پایدار

– انرژی و محیط زیست

– حقوق محیط زیست و منابع طبیعی

– امنیت، دیپلماسی و محیط زیست

– گردشگری پایدار

– کشاورزی و محیط زیست

– خشکسالی و بحران آب

– محیط زیست شهری و راهبردهای نوین

علاقه‌مندان برای کسب اطلاعات بیشتر می‌توانند به نشانی مجازی این کنفرانس مراجعه کنند.

Read More →

Page 3 of 1512345...10...Last »