گرین بلاگ – تازه‌ترین مطالب وبلاگستان محیط زیست

رعایت کرامت انسانی در مدیریت شهری ضروری است

Normal
0

false
false
false

EN-US
X-NONE
AR-SA

/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:”Table Normal”;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-priority:99;
mso-style-qformat:yes;
mso-style-parent:””;
mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
mso-para-margin-top:0cm;
mso-para-margin-right:0cm;
mso-para-margin-bottom:10.0pt;
mso-para-margin-left:0cm;
line-height:115%;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:11.0pt;
font-family:”Calibri”,”sans-serif”;
mso-ascii-font-family:Calibri;
mso-ascii-theme-font:minor-latin;
mso-fareast-font-family:”Times New Roman”;
mso-fareast-theme-font:minor-fareast;
mso-hansi-font-family:Calibri;
mso-hansi-theme-font:minor-latin;}


در کشورهای توسعه یافته شهر به مفهوم فعلی پدیده ای است
مدرن و پس از فروپاشی نظام فئودالیسم و تشکیل نظام سرمایه داری شکل گرفته است. در
این کشورها شهرنشینی مترادف با صنعتی شدن و آن هم مترادف با مدیریت علمی می باشد.

در کشورهای درحال توسعه رشد شهرنشینی  را نمی توان به صنعتی شدن و مدیریت علمی تعبیر
کرد. نگاهی به افزایش شدید جمعیت شهر نشین جهان در دهه های اخیر بیانگر افزایش
روند شهرنشینی در کل جهان و افزایش بسیار شدید آن در کشورهای در حال توسعه می
باشد.

براساس گزارش سازمان ملل در سال 2011، کمتر از 30 درصد از
جمعیت 2.53 میلیارد نفری جهان در سال 1950 در شهرها زندگی می کردند که این نسبت در
سال 2011 به به 52 درصد  (از مجموع 6.97
میلیارد نفر)رسید و پیش بینی می شود میزان شهرنشینی جهان در سال 2050 به 67 درصد
(از مجموع9.31 میلیارد نفر) بالغ گردد.

جمعیت شهرنشین کشورهای توسعه یافته در سال 1950 برابر 54
درصد، در سال 2011، معادل 77 درصد بوده و در سال 2050 به 86 درصد می رسد.

میزان شهرنشینی در کشورهای در حال توسعه از 17 درصد در سال
1950 به 47 درصد در سال 2011 رسیده و در سال 2050 به 64 درصد بالغ خواهد شد.

به طور کلی در دورۀ صد سالۀ 1950- 2050 کل حمعیت جهان 3.68
برابر می شود در حالی که جمعیت شهرنشین 8.33 برابر می گردد. یعنی میزان افزایش
جمعیت شهرنشین به مراتب بیشتر از کل جمعیت می باشد. در همین دوره، جمعیت شهرنشین
کشورهای توسعه یافته 2.57 برابر می شود لکن شهرنشینی در کشورهای در حال توسعه 17.1
برابر می گردد.

به مانند بسیاری از کشورهای در حال
توسعه، در ایران نیز رشد شهرنشینی با صنعتی شدن و توسعۀ مدیریت علمی هماهنگ نبوده
است. مثلاً میزان شهرنشینی در دورۀ 1335-1390 از 30 درصد به 70 درصد افزایش یافته
لکن ساختار تولید و اشتغال جامعه به همین نسبت متحول نشده است.

رشد شهرنشینی در ایران بیش از آن که
به معنی صنعتی شدن باشد به معنی وجود مشکلات اساسی در روستاها می باشد. در تاریخ
معاصر اصلاحات ارضی تشدید کنندۀ مهاجرت از روستا به شهر بوده است. دلیل آن ورود
“پول” به عنوان وسیلۀ مبادله به روستا در
اصلاحات ارضی بوده است. وقتی پول وارد روستا شد روستایی برای خرید کالا می بایست
پول می پرداخت اما در روستا پولی به دست روستایی نمی رسید لذا این عامل روستایی را
وادار می کرد برای به دست آوردن پول به شهر برود که چنین شد.

سیاست های اقتصادی و اجتماعی بعد از
انقلاب آهنگ مهاجرت را افزون تر کرد چرا که اگر کسی از روستا به شهر می رفت می
توانست برای ساخت مسکن، زمین (تقریباً مجانی) بگیرد و از انواع یارانه های کالایی
برخوردار شود.

به لحاظ آن که روستایی مهاجر از لحاظ
درآمد قادر به ورود به داخل شهر نمی باشد لذا در حاشیۀ آن سکنی می گزیند و برای همین
است که معضل حاشیه نشینی گریبانگیر اکثر شهرهای کشور می باشد.

در تبریز، مدیریت شهری با دو مشکل
اساسی روبروست یکی حاشیه نشینی و دیگری رشد بی رویۀ ساخت وسازهای درون شهری که هر
دوی آن ها از عدم مدیریت علمی شهری ناشی می شود.

حاشیه نشینی تبریز با دو نوع معضل مواجه
است. دوگانگی رفتار حاشیه نشینی با رفتار شهرنشینی و استقرار اغلب حاشیه نشینان در
روی گسل.

در ساخت و سازهای درون شهری آنچه
فراموش شده تأمین امنیت و رفاه شهروندان است. فضاهای شهری به فرصت های کسب درآمد
شهرداری تبدیل شده  به طوری که منظر مناطق
مختلف شهری  نه فقط آلودگی دید ایجاد می
کند بلکه روح انسان را می آزارد.

توسعۀ شهر تبریز به جای آن که در
چارچوب یک چشم انداز مثلاً 50 ساله صورت گیرد و یا حداقل در قالب طرح های جامع و
تفصیلی مصوب، بیشتر بر اساس سلیقۀ کوتاه مدت مدیران و کسب درآمد انجام می شود که
برای همین است آنچه در مدیریت فعلی شهری فراموش شده جایگاه انسان در آن است. که
بررسی طراحی معابر شهری برای تردد وسایط نقلیه، عدم طراحی مناسب پیاده روها، عدم
شبکۀ حمل و نقل عمومی مناسب، نامگذاری ناقص مکان ها و ناقص بودن تابلوهای راهنما و
غیره از مصادیق آن می باشند.

شورای شهر به عنوان نهاد توسعه، نهاد
مبارکی است که از زمان استقرارش مجموعاً عملکرد مثبتی داشته است. شورای شهر با دو
مشکل مهم روبروست. یکی ناهماهنگی نام با اختیارات. چرا که نام آن شورای اسلامی شهر
است در حالی که اختیارات آن بسیار محدود می باشد. به نظر می رسد اگر اعضای شورای
شهر از توانایی بالایی برخوردار باشند و در عمل نشان دهند که قادرند مدیریت واحد
شهری ایجاد کنند در این صورت می توانند مقامات کشوری را تشویق کنند تا محدودۀ
اختیارات شورها را به مدیریت واحد شهری گسترش دهند.

مشکل دوم که اعضای شورا با آن درگیر
هستند عمل زدگی و فعالیت بدون برنامه ریزی است. شورا باید هم براساس برنامه به
فعالیت بپردازد و هم نظام نظارت بر محدودۀ مسؤلیت های خود داشته باشد.

اگر شورای چهارم می خواهد عملکرد
ماندگار مثبت داشته باشد باید ابتدا عملکرد سه دورۀ شورا را واقع بینانه ارزیابی
کند و براساس حذف نقاط ضعف و تقویت نقاط قوت به برنامه ریزی 4 ساله اقدام کند و
دراین برنامه تهیۀ چشم انداز 50 ساله، تهیۀ طرح تفصیلی در راستای آن  را در اولویت قرار دهد. داشتن تفکر برنامه ای،
اعضای شورا را از بررسی لوایح و طرح های فوریت دار دور خواهد کرد و افراد رانت
خوار دستشان از صحن شورا وشهرداری کوتاه خواهد شد.

امید این که شهروندان تبریزی با صرف
وقت از بین کاندیداها به کسانی رأی دهند که مفهوم شهر، شهرنشینی، شهروندی، منافع
عمومی، توسعه و توسعۀ پایدار شهری را بهتر بشناسند و بتوانند در مسیر استقرار
مدیریت شهری با رعایت کرامت انسانی گام های مفید و مؤثر بردارند.


 

Read More →

آدرس جدید

 

آدرس تارنمای شخصی اینجانب « آوای محیط زیست ایران » به آدرس زیر منتقل شد ؛

http://mtizhoosh.ir/


همچنین وبسایت دیده بان زاگرس نیز به زودی بازگشایی خواهد شد

با تشکر / محسن تیزهوش


Read More →

درد دل گربه مادر با پسـرش

 پسـرم .. تو رو بخـدا ببین چقــدر تعداد آدم ها در این شهـر زیاد شده..

اونوقت 3 تا گربه که تو کوچه میبینند هوار راه میاندازند که جمعیت گـربـه ها باید کنترل بشه؟  

یکی نیست بگه جمعیت شما آدمها را چه کسی باید کنتــرل کنه که دارید شهر را میترکونید؟!

 

Read More →

(بدون عنوان)

 پسـرم .. تو رو بخـدا ببین چقــدر تعداد آدم ها در این شهـر زیاد شده..

اونوقت 3 تا گربه که تو کوچه میبینند هوار راه میاندازند که جمعیت گـربـه ها باید کنترل بشه؟  

یکی نیست بگه جمعیت شما آدمها را چه کسی باید کنتــرل کنه که دارید شهر را میترکونید؟!

 

Read More →

وضعیت دریاچه ارومیه همچنان بحرانی است !

کارشناسان
بخش های مختلف از جمله آب در استان معتقدند بارندگی ماه های اخیر چندان
تاثیری در بهبود وضعیت آب دریاچه ارمیه نداشته و همچنان وضعیت دریاچه
بحرانی و رو به خشک شدن است.در ماه های اخیر با افزایش میزان بارندگی ها،
امیدهای زیادی برای مردم و مسئولان در زمینه بهبود شرایط بحرانی دریاچه
ارومیه ایجاد شد ولی کارشناسان با اعلام اینکه این بارندگی ها تاثیری در
وضعیت دریاچه ندارد آب پاکی را روی دست همه ریختند تا نگرانی ها همچنان به
قوت خود باقی بمانند.

کارشناسان حوزه آب استان نسبت به بالا بودن مصرف آب در حوضه آبریز دریاچه
ارومیه نیز هشدار داده و اعلام کردند اگر برای این امر چاره اندیشی نشود با
بی تاثیر بودن میزان بارندگی ها باید منتظر فاجعه خشک شدن بیشتر دریاچه
نیز باشیم./منبع

Read More →

“گاوخونی” سرگردان میان طرح ها و برنامه ها

کاهش نزولات آسمانی وخشک شدن طولانی مدت رودخانه زاینده رود، سال گذشته
مدیران استان اصفهان را برآن داشت تا برای حفظ آنچه از تالاب گاوخونی به
عنوان یک تالاب بین المللی باقی مانده، دست به کار شوند اما اکنون
روایت‌های چندگانه‌ای برای این احیاء به گوش می‌رسد.

پس از این عزم استانی جلسات متعددی با عنوان “احیای تالاب ” به مدیریت ستاد
بحران استان برگزار شد. جلساتی که نمایندگانی از سازمان حفاظت محیط زیست،
شرکت آب منطقه ای، شرکت آب و فاضلاب و تعدادی از اساتید وکارشناسان زیست
محیطی درآن حضور داشتند و ماحصل جلسات بنا به گفته مدیرکل ستاد بحران
استانداری اصفهان ارائه طرحی تحت عنوان “استفاده از پساب تصفیه شده فاضلاب”
برای مرطوب نگه داشتن بستر تالاب بود، طرحی که قرار شد سازمان حفاظت محیط
زیست استان به عنوان متولی تالاب مطالعات کار را انجام داده و در صورت مثبت
بودن نتیجه مطالعات روند اجرای طرح را پیگیری نماید./منبع

Read More →

اولین همایش ملی و نمایشگاه تخصصی محیط زیست انرژی و صنعت پاک: آذرماه 1392

 

Read More →

افزایش بی‌سابقه غلظت گاز دی اکسید کربن در کره زمین

غلظت گاز دی‌اکسید کربن در اتمسفر به بی‌سابقه‌ترین حد خود رسیده است. گاز
دی اکسید کربن که علت اصلی ایجاد اثر گلخانه‌ای و پدیده گرمایش زمین است،
یکی از مهم‌ترین مخرب‌های محیط زیست است.

پژوهندگان آمریکا روز جمعه (۲۰ اردیبهشت) اعلام کردند که غلظت دی‌اکسید کربن در اتمسفر به مرز ۴۰۰ (ppm) رسیده است.این پژوهشگرن در ایستگاه تحقیقاتی خود در ماونا لوآ در ایالت هاوایی حد
غلظت دی‌اکسید کربن را ۰۳/ ۴۰۰ (ppm) اندازه‌گیری کردند. گفته می‌شود این
غلظت در تاریخ بشر بی‌سابقه بوده است.رسیدن غلظت دی‌اکسید کربن در اتمسفر به مرز ۴۰۰ (ppm) در حالی است که در
انستیتوی اقیانوس‌شناسی در سان دیگو، در ایالت کالیفرنیای آمریکا نیز این
غلظت با ۰۸/ ۴۰۰ (ppm) اندازه‌گیری شده است.

پژوهشگران نگران افزایش غلظت دی‌اکسید کربن هستند

مایکل من، رئیس “مرکز علمی سامانه کره زمین” در دانشگاه پنسیلوانیای آمریکا
نگرانی شدید خود را از روند سریع افزایش غلظت دی‌اکسید کربن در اتمسفر
اعلام کرد و گفت در تاریخ کره زمین چنین افزایشی بی‌سابقه بوده است.

بر اساس گزارش “سازمان جهانی هواشناسان” به کنفرانس دوحه که ۲۶ نوامبر تا
هفتم دسامبر سال ۲۰۱۲ میلادی در دوحه تشکیل شد، غلظت گازهای گلخانه‌ای در
اتمسفر، مانند گاز دی اکسید کربن، از سال ۲۰۰۰ تاکنون بیست درصد افزایش
یافته است.موجودات زنده در شرایط معمولی قادرند خود را با تغییرت کند در شرایط جوی
عادت دهند. اما قدرت تطبیق در شرایط تغییر شدید در غلظت گاز دی اکسید کربن
را ندارند.

مایکل من، رئیس “مرکز علمی سامانه کره زمین” در دانشگاه پنسیلوانیای
آمریکا، همچنین اعلام کرده است که غلظت کنونی گاز دی اکسید کربن در جو بیش
از میزانی است که ۱۰ میلیون سال پیش در جو کره زمین موجود بوده است.گفته می‌شود در آن زمان گرمای کره زمین بیشتر بوده و سطح آب اقیانوس‌ها
ده‌ها متر بیشتر از سطح کنونی آب اقیانوس‌ها در جهان بوده است./منبع

باب وارد، رئیس بخش تحقیقات اقلیمی در مدرسه علوم اقتصادی و سیاسی در لندن،
در باره خطرات افزایش غلظت گاز دی اکسید کربن در جو کره زمین و خطرات
احتمالی آن می‌گوید: «بشریت در حال به‌وجود آوردن شرایط اقلیمی جدیدی در
کره زمین است که سبب می‌شود کشورها با خطرات فاجعه‌آمیز جدیدی روبرو شوند.»

کربن دی‌اکسید، دی‌اکسید کربن یا گاز کربنیک با فرمول شیمیایی CO2
از جمله از ترکیب کربن با اکسیژن بر اثر احتراق زغال و مواد آلی در مجاورت
اکسیژن، تخمیر مایعات، تنفس حیوانات و گیاهان به دست می‌آید.گازکربنیک گازی است بی‌رنگ، بی‌بو که سنگین‌تر از هواست. این گاز در آتمسفر
زمین در نقش یک سپر حرارتی عمل می‌کند و با اثر گلخانه‌ای طبیعی خود، باعث
افزایش دمای کره زمین می‌شود.

Read More →

درخواست یک سازمان غیر دولتی: با مدیریت یکپارچه و درست، زاینده رود را نجات دهیم

ایران نامه: جمعیت زنان مبارزه با آلودگی محیط زیست شاخه اصفهان با انتشار نامه سرگشاده‌ای خطاب به نمایندگان مجلس که رونوشت آن را برای مسئولان اجرایی و حکومتی کشور فرستاده‌اند خواستار اصلاح روش‌های مدیریتی منابع آب به ویژه زاینده‌رود شده اند و تاکید کرده اند که برای رسیدن به این هدف «مدیریت یکپارچه حوضه­های آبخیز و طرح جامع منابع آب باید در اولویت اول برنامه­های ملی قرار گیرد.»
جمعیت زنان، در این نامه، ریشه اصلی بحران آب زاینده رود را مربوط به اعمال روش غلط مدیریت استانی منابع آب دانسته و آورده اند: « از سال 1384 و به دنبال استانی شدن و تفکیک مدیریت آب از حالت حوضه آبخیز به مرزهای سیاسی و استانی مشکلات به شدت افزایش یافته است و منجر به نتایج تلخ و فاجعه بار شده است.»
این سازمان مردم نهاد فعال زیست محیطی کشور، در ادامه خواستار شده‌ است: «از نمایندگان محترم مجلس می‌خواهیم برای منافع ملی کشور و حفظ یکپارچگی آن جلوی رفتارهای غیر قانونی، غیر علمی، غیر عادلانه و غیرمیهنی را گرفته و اجازه ندهند بر اساس منافع گروهی و قبیله­ای این تغییر مرزی داده شود، همچنین عامل تنش و تخریب در مسائل آب کشور که بی تردید تأثیرات سیاسی، اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و زیست محیطی به دنبال دارد، یعنی قانون استانی شدن آب را با رویکرد به منافع ملی و حوضه­های آبخیز اصلاح کرده و از نظریات علمی ، کارشناسی و تخصصی استفاده نمایند.
متن کامل این نامه سرگشاده را در ادامه بخوانید:

نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی
با سلام
احتراماً، همان گونه که مطلع هستید چندین سال است که بخش اعظمی از رودخانه زاینده رود خشک شده است و فقط برای کشت محدود کشاورزان یک بار در سال و به مدت کوتاهی آب در آن جاری می شود . به دنبال این مسئله همایش­های گوناگونی جهت بررسی علل بحران و خشک شدن زاینده رود توسط کارشناسان و محققین، بهره وران و مسئولین اجرایی برگزار شده است.
در بین علل گوناگون اصلی­ ترین مسئله عدم توجه به مدیریت آب به شکل علمی عنوان گردیده است. از آنجا که آب مهمترین عامل توسعه می باشد، مدیریت یکپارچه حوضه­های آبخیز و طرح جامع منابع آب باید در اولویت اول برنامه­های ملی قرار گیرد. ولی متأسفانه طی سالها اقدامات گوناگونی بدون جامع نگری و بررسی پایداری انجام گرفته است که از سال 1384 و به دنبال استانی شدن و تفکیک مدیریت آب از حالت حوضه آبخیز به مرزهای سیاسی و استانی مشکلات به شدت افزایش یافته است و منجر به نتایج تلخ و فاجعه بار شده است. از جمله در حوزه آبخیز زاینده رود که شاهد عوارضی مانند خشک شدن تالاب بسیار ارزشمند گاوخونی هستیم که بنابر ارزیابی های جهانی ارزش هر هکتار تالاب بیش از 200 برابر ارزش خدماتی است که بطور متوسط از یک هکتار زمین زراعتی به دست می­آید.
همچنین افت شدید آبهای زیرزمینی و به هم خوردن اکوسیستم منطقه ایجاد شده است ، و بدنبال آن بیکار شدن کشاورزان شرق اصفهان بوده که مشکلات اجتماعی ، اقتصادی ، فرهنگی و سیاسی زیادی را در پی داشته است و این در حالی است که این افراد طبق قانون توزیع عادلانه آب دارای حق آب هستند. ولی حتی نمایندگان محترم مجلس که صیانت اجرای قانون اساسی را به عهده دارند تاکنون توجهی به این امر نشان نداده­اند.
در این شرایط آب زاینده رود را فراتر از نیاز و به طور غیر قانونی استان چهارمحال و بختیاری به دلیل اینکه برخی از سرچشمه­های زاینده رود در این استان است ، برداشت می کند. در حالیکه سرانه آب در چهارمحال و بختیاری در حدود 16 برابر سرانه آب رودخانه در حوضه زاینده رود است و این آب در آنجا صرف باغداری و کشاورزی و ویلا سازی در مناطق شیب دار که مناسب مرتع باشد می شود .
 در واقع پوشش گیاهی و مرتع که به عبارتی (آب سبز) هستند را از بین  می برند و آب رودخانه را با پمپاژ و با صرف انرژی زیاد و تولید آلودگی به بالای کوه می برند و در ضمن باعث فرسایش خاک با ارزش و کمیاب منطقه می‌شوند و به این طریق تا کنون آسیب شدیدی به اقتصاد ملی و مسائل زیست محیطی کشور وارد شده است، متأسفانه به این مقدار هم اکتفا نشده است و استان چهارمحال و بختیاری موفق شده است طی دو مرحله خط مرزی بین دو استان را که طبق اصول علمی و تجربی و منطقی در خط الرأس ارتفاعات کوه­های شیدا بوده تغییر داده و آن را به خط القعر دریاچه زاینده رود تغییر دهد و از سال 1388 تلاش زیادی دارد که مجدداً این مرز را با توجه به حمایت دولت فعلی تغییر دهد تا کنترل بیشتری بر آب 6 میلیون نفری که در خارج استان چهار محال و بختیاری در 90.1%  باقیمانده حوضه زاینده رود ساکن هستند داشته باشد.با توجه به اینکه تغییر مرز استان­ها بدون مصوبه استانداری غیر قانونی است و با توجه به آثار مخربی که تاکنون ایجاد شده است، این تغییرات شائبه ای ایجاد اختلافات قومی قبیله ای را ایجاد می‌کند که با توجه به مسائلی که در خاورمیانه می‌گذرد امر بسیار نگران کننده­ای می‌باشد. لذا از نمایندگان محترم مجلس می‌خواهیم برای منافع ملی کشور و حفظ یکپارچگی آن جلو رفتارهای غیر قانونی، غیر علمی، غیرعادلانه و غیرمیهنی را گرفته و اجازه ندهند بر اساس منافع گروهی و قبیله­ای این تغییر مرزی داده شود، همچنین عامل تنش و تخریب در مسائل آب کشور که بی تردید تأثیرات سیاسی، اجتماعی ، اقتصادی ، فرهنگی و زیست محیطی به دنبال دارد ، یعنی قانون استانی شدن آب را با رویکرد به منافع ملی و حوضه­های آبخیز اصلاح کرده و از نظریات علمی ، کارشناسی و تخصصی استفاده نمایند.

                                                   با احترام فراوان
                                                   جمعیت زنان مبارزه با آلودگی محیط زیست
                                                   شاخه اصفهان

Read More →

میثاق‌ کوشندگان مدنی اصفهان در آستانه انتخابات شواری شهر

در آستانه انتخابات شوراهای اسلامی شهر و روستا، جمعی از استادان دانشگاه، حامیان میراث فرهنگی و محیط زیست، فعالان مدنی ـ فرهنگی و روزنامه نگاران اصفهانی با امضای میثاق نامه‌ای با عنوان ‘میثاق با شهر و مردم اصفهان’ ضمن بیان اولویت‌های آینده شهر اصفهان که باید مورد توجه شورای شهر چهارم قرار گیرد، مطالبات خود را از شورای جدید اصفهان، نامزدهای انتخاباتی شورا شهر اصفهان مطرح کردند.
در این میثاق نامه آمده است:

در آستانه انتخابات شوراهای اسلامی شهر و روستا، فعالان مدنی و چهره های فرهنگی و دانشگاهی امضاء کننده این میثاق، همه کسانی را که می خواهند در راه توسعه پایدار و همه جانبه استان اصفهان سهمی داشته باشند، فرا میخوانند تا با یکدیگر هم اندیش و هم توان شوند.

در این راستا، آنچه را که برای رسیدن به این آرمان مشترک، شایسته توجه می دانیم در چهارچوب این میثاق به اشتراک می‌گذاریم، به آن امید که عموم مردم و به ویژه کسانی که توانایی عضویت در مهم ترین نهاد مردمی تصمیم‌گیری شهر را در خود دیده‌اند و نامزد عضویت در آن شدهاند، با پذیرش آن، نخستین گام را در تحقق این آرمان های مشترک بردارند و پایبندی خود را به این میثاق اعلام کنند:

1-با شهر و مردم پیمان می بندم که با اعتقاد راسخ بر این که جاذبههای سرشار میراث طبیعی و فرهنگی شهر اصفهان و دیگر شهرها و روستاهای تاریخی این استان، بزرگترین سرمایه مردم استان برای توسعه است، بکوشم تا با برنامه ریزی همه جانبه و معرفی این جاذبه ها به گردشگران داخلی و خارجی، توسعه این استان را بر محور گردشگری پیش برم و باور داشته باشم که «گردشگری محور توسعه استان اصفهان» است.

2-با شهر و مردم اصفهان پیمان می بندم که به پشتوانه تاریخ چند هزارساله شهر کهنسال اصفهان و توانمندیهای مردم فرهنگ دوست و هنرپرور این شهر، هماره از هویت فرهنگی آن که آوازه ای جهانی دارد دفاع کنم و بکوشم تا ضمن حفظ این هویت، با رویکردهای نوین بر غنای فرهنگی شهر بیافزایم و بستری مناسب را برای آن که اصفهان به جایگاه درخور به عنوان یک شهر مطرح فرهنگی، و گردشگری در سطح جهانی دست یابد، فراهم آورم.

3-با شهر و مردم پیمان می بندم که برای پاسداشت میراث طبیعی و محیط زیست ارزشمند شهرمان با برنامه ریزی دقیق و مناسب در نهادهای مختلف شهری و ارتقاء سطح فرهنگ شهروندی، بکوشم تا از حجم آلایندهای منابع خاک و آب و هوا کاسته شود، رویکردی نو به استفاده از منابع غیرآلاینده انرژی و مصرف بهینه انرژی ایجاد شود و تعادلی پایدار در محیط زیست طبیعی و شهری فراهم آید تا هم محیطی سالم و به دور از عوامل بیماری زا برای زندگی شهروندان فراهم آید و هم با رعایت استانداردهای بهداشتی و زیست محیطی جهانی، الگوی مناسبی از یک شهر مطلوب مقصد گردشگری در چهارچوب محور توسعه استان به شهروندان و گردشگران داخلی و خارجی ارائه شود.

4-با شهر و مردم پیمان میبندم که از شاهرگ حیاتی اصفهان یعنی زاینده رود که نقش بنیادین در توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی شهر دارد و حیات مردم این استان و استان های مجاور وابستگی کامل به استمرار جریان زندگی بخش آن دارد و پیوند دهنده میراث فرهنگی و طبیعی، و یکی از ارکان گردشگری استان است، محافظت کنم و در تحقق مدیریت یکپارچه زاینده رود از سرچشمه تا تالاب با در نظر گرفتن همه ضوابط زیست محیطی و حقابه همه زیستمندان حوضه آبریز زاینده رود تلاش کنم.

5-با شهر و مردم پیمان می بندم که به استان اصفهان با همه شهرها و روستاهایش به عنوان یک مجموعه یکپارچه با پتانسیل های بالای تاریخی، فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی، نگاه کنم و با توزیع عادلانه منابع، در مسیر توسعه پایدار در راستای محور توسعه استان یعنی گردشگری گام بردارم و در جهت هم افزایی و هم اندیشی برای رسیدن به اهداف مشترک، در برپایی جلسات مشترک با سایر شوراهای شهر و روستا در استان اصفهان تلاش کنم.

6-با شهر و مردم پیمان می بندم که برای دستیابی به توسعه پایدار استان اصفهان، هیچ طرح و برنامه ای را بدون تامین مناسب زیرساخت ها و توجه به اولویت ها اجرایی نکنم و پیش از ارائه هر طرحی در جهت توسعه جمعیت، توسعه شهر، توسعه واحدهای صنعتی و شهرک سازی ها، بکوشم تا دستگاه های مربوط حتما برنامه هایی برای تامین نیازهای زیر ساختی اعم از منابع آب و غذا، امکانات فرهنگی، آموزشی، بهداشتی، و شرایط لازم برای اشتغال نیروی آماده به کار را فراهم آورند و از ارائه و اجرای طرح هایی که در تضاد و تقابل با محور توسعه اصفهان قرار دارند، بپرهیزم.

7-با شهر و مردم پیمان می بندم که باور داشته باشم، حفظ و نگهداری میراث فرهنگی شهر اصفهان و دیگر شهرها و روستاهای تاریخی استان، تنها در گرو مدیریت یکپارچه، علمی و روزآمد همراه با تخصیص بودجه مناسب و تامین نیروی انسانی کارآمد است. لذا برای تحقق این مدیریت یکپارچه، باید از یک طرف با همکاری های بین بخشی برای همسویی نهادهایی همچون سازمان میراث فرهنگی، اداره اوقاف، شهرداری ها و هیات های امنای اماکن مذهبی تلاش شود و از سوی دیگر با تفکیک تخصصی مسئولیت ها، از تداخل و موازی کاری در انجام وظایف پرهیز شود.

8-با شهر و مردم پیمان می بندم تا شوراهای شهر و روستا خود را موظف بدانند که در تصمیم گیری های کلان شهر و روستا حتما از نظر مشاوره ای و کارشناسی سازمان های مردم نهاد و کارشناسان دانشگاهی مستقل استفاده نمایند و با دعوت و حضور مداوم آنها در جلسات شورای شهر و به هنگام تصمیم گیری ها در عمل جایگاه مشاوره ای و کارشناسی سازمان های مردم نهاد و نقش مشارکتی آنها در مدیریت کلان شهر را به رسمیت بشناسند.

9-با شهر و مردم پیمان می بندم که به حفظ سیمای شهر، منظر فرهنگی و هویت شهر بیش از پیش توجه و دقت نظر داشته باشم و از اجرای پروژهای به ظاهر عمرانی که به این مهم خدشه وارد می کنند، جلوگیری کنم.

10-با شهر و مرم پیمان می بندم که در انتخاب مدیران، ترجیجا از بکارگیری افراد بومی، متخصص، و با تجربه علمی و عملی کافی پشتیبانی نمایم تا شرایطی فراهم آید که در شورای شهر و سایر نهادهای شهری، مدیران و تصمیم گیران بتوانند به دور از علائق و سلائق جناحی خاص به وظایف ذاتی خود به درستی عمل کنند و در راستای مسئولیت ها و وظایف خود به شهر و مردم پاسخو بوده و با ارزیابی مداوم عملکرد خود و پذیرش نقاط ضعف و کاستی در اعتلای عملکرد خود بکوشند و در صورت اثبات ناتوانی در انجام وظایف برای پرهیز از خیانت در امانتی که مردم به دست مدیران سپرده اند و جلوگیری از تضییع حق الناس، ضمن پذیرش سوء عملکرد و جبران آن، در اولین فرصت از جایگاه خود استعفا و راه را برای فعالیت نیروهای کارآمدتر فراهم آورند.

11-با شهر و مردم پیمان می بندم که در هنگام انتخاب شهردار به عنوان راس هرم مدیریت شهری، از انتخاب فردی حمایت کنم که ضمن برخورداری از تجربه و دانش کافی و تعهد به شهر و مردم ، به اصول و موازین اخلاقی ، قانون و عرف نیز به شدت پایبند باشد و مصلحت شهر را هرگز قربانی منافع شخصی و گروهی نکرده و با پرهیز از گروهگرایی و رانت جویی به مقاومت در برابر درخواست گروههای همسودی که حقوق مردم را از راه دور زدن قانون و از طریق چانه زنی با مدیران شهری یا نهاد شورا ضایع می کنند، به شدت مقابله کند.

12-با شهر و مردم پیمان می بندم که با رسانه ها و افکار عمومی، ارتباطی مستمر، صادقانه و شفاف داشته باشم و در پاسخگویی به آنها دقیق، کوشا و مسئول باشم و همچنین در صورت عضویت در شورای شهر، افزون بر این که به عنوان یک عضو مسئول وظایف خطیر خود را به درستی پیگیری نمایم، در مقام یک شهروند نیز برای رای خود و جایگاهی که در آن حضور دارم اهمیت قائل بوده و فراموش نکنم که حضور فعال در هر جلسه به دور از عادت و تکرار همراه با اظهارنظر و اعلام رای آگاهانه، می تواند نقشی تعیین کننده و سرنوشت ساز برای شهر و شهروندانش داشته باشد.

امضا کنندگان میثاق نامه به ترتیب حروف الفبا:

1-مظفر احمدی (عضو انجمن دوستداران اصفهان)
2-نسرین اریسیان (فعال فرهنگی)
3-آسیه اسدپور (روزنامه نگار)
4-دکتر اسماعیلی (استاد جامعه شناسی و معاون فرهنگی دانشگاه خوراسگان)
5-حشمت الله انتخابی (پژوهشگر تاریخ و فعال میراث فرهنگی و محیط زیست)
6-محمد رضا آذین (کارشناس ارشد جامعه شناسی)
7-دکتر آقابابایی (جامعه شناس)
8-مهندس محمد آقاجانی (عضو هیات علمی دانشگاه و هیات مدیره انجمن دوستداران اصفهان)
9-لیلا آقایی (عضو انجمن مثنوی پژوهان ایران)
10-دکتر بصیری (استاد منابع طبیعی دانشگاه صنعتی اصفهان)
11-محمد بندرعباسی (روزنامه نگار)
12-مهندس مهرداد بهمنی (آرشیتکت و عضو هیات مدیره انجمن دوستداران اصفهان)
13-مهدی تمیزی (هنرمند کارتونیست)
14-دکتر علیرضا جعفری زند (باستان شناس، عضو هیات علمی دانشگاه و مولف کتاب اصفهان پیش از اسلام)
15-آریا جعفری (عکاس خبری)
16-لطف الله حاج هاشمی (عضو انجمن دوستداران اصفهان)
17-مهرداد حاج هاشمی (عضو انجمن غارنوردان و غارشناسان ایران)
18-نفیسه حاجاتی (روزنامه نگار)
19-ایمان حجتی (روزنامه نگار و فعال مدنی)
20-دکتر خاتون آبادی (استاد محیط زیست دانشگاه صنعتی اصفهان)
21-امید خاتون آبادی (روزنامه نگار)
22-سمیرا دردشتی (فعال میراث فرهنگی)
23-دکتر جلیل دوستخواه (استاد پیشین دانشگاه اصفهان)
24-علی راعی (روزنامه نگار)
25-احسان رعنایی (عضو انجمن طبیعت یاران)
26-علیرضا روحانی (فعال میراث فرهنگی و روزنامه نگار)
27-دکتر شاهین سپنتا (فعال میراث فرهنگی و روزنامه نگار)
28-مهرداد سپهر (هنرمند عکاس)
29-آزیتا سرلک (فرهنگی)
30-فرشته سعیدی (عضو انجمن دوستداران اصفهان)
31-محمد سلطان الکتابی (هنرمند عکاس)
32-نسرین سلطانی (عضو جمعیت زنان مبارزه با آلودگی محیط زیست)
33-دکتر محمود سلطانی (استاد منابع طبیعی دانشگاه صنعتی اصفهان و کارشناس محیط زیست)
34-سپهر سلیمی (فعال حوزه محیط زیست)
35-آرشیده شاهنگی (عکاس خبری)
36-مصطفی شاهین (هنرمند طراح)
37-بلقیس شاهین (دوستدار اصفهان)
38-دکتر سیروس شفقی (رئیس انجمن دوستداران اصفهان)
39-محمد شکل آبادی (کارشناس سینما)
40-لیلا شکوه فر (روزنامه نگار)
41-معصومه شهباز (روزنامه نگار)
42-کامران شیرزادی (روزنامه نگار)
43-پیمان صادقی (فعال میراث فرهنگی)
44-علی صالحی (فعال میراث فرهنگی)
45-مهندس رابین صدیق پور (آرشیتکت)
46-احمد صرامی (فعال میراث فرهنگی)
47-دکتر ضرابی (استاد برنامه ریزی شهری دانشگاه اصفهان)
48-احمد عابدی (روزنامه نگار)
49-پروانه عبدالهی (روزنامه نگار)
50-علی عربیان (رئیس انجمن مثنوی پژوهان ایران)
51-میترا عربیان (عضو انجمن مثنوی پژوهان ایران)
52-محمد مهدی علوی (فعال رسانه ای)
53-صنم فارسی (روزنامه نگار)
54-مهدی فقیهی (فعال میراث فرهنگی)
55-محمد قاسمی (روزنامه نگار)
56-مهدی قانونی (روزنامه نگار)
57-نفیسه قانیان (روزنامه نگار)
58-سمیه قنبری (روزنامه نگار)
59-دکتر علیرضا قهاری (رئیس انجمن مفاخر معماری ایران)
60-مجتبی کنعانی (فعال میراث فرهنگی و محیط زیست)
61-زهرا محمدی (روزنامه نگار)
62-شهناز مشفق ضرغام (عضو جمعیت طبیعت یاران)
63-مریم مصدق (عضو انجمن دوستداران اصفهان)
64-محمد معماریان (کارگردان و مستند نگار)
65-امین ناطقی (عضو انجمن دوستداران اصفهان)
66-علی ناظم زاده (فعال مدنی)
67-حسام الدین نبوی نژاد (وکیل دادگستری و روزنامه نگار)
68-مجتبی ندیمی (روزنامه نگار)
69-شیما واعظی نژاد (فعال میراث فرهنگی)
70-حبیب الله وکیل زاده (روزنامه نگار)

Read More →