گرین بلاگ – تازه‌ترین مطالب وبلاگستان محیط زیست

SURFIRAN is an Iranian tour operator and Iran travel agency in offers Iran tour packages | Iran Tours - Iran DestinationsEvents

محیط زیست، سفر و رییس سازمان

عباس محمدی- سبزپرس

سفر در شکل‌های گوناگون خود، از جابجایی‌های درون‌شهری تا سفرهای بین‌شهری و خارجی، به قصد گردش یا کار و جز آن، یکی از مهم‌ترین عامل‌ها – و شاید مهم‌ترین عامل- در مصرف سوخت و در نتیجه بسیار موثر در فشار بر منابع زمین و تولید گازهای آلاینده و گرم شدن زمین است. به این دلیل، یکی از راهکارهای اصلی برای حفظ محیط زیست، کاستن از سفرها، و انجام سفرهای ضروری با روش‌های کم‌اثر تر (مثلا: قطار به جای خودروی شخصی و هواپیما، «هم‌پیمایی» به جای سفر با خودروی تک سرنشین، دوچرخه سواری به جای ماشین سواری) است. در مجموع، خودداری از سفر نالازم همچون خودداری از کاربرد خودروی شخصی، یکی از شاخصه‌های شناسایی افرادی است که به راستی و در عمل مدافع محیط زیست هستند.

در خبرها آمده بود که محمدی زاده رییس سازمان حفاظت محیط زیست، فقط از مهر 1388 تا اسفند 1390 (30 ماه) 97 سفر خارجی انجام داده است(1). یعنی جناب رییس، هر 9 روز یک بار به سفری خارجی رفته‌اند!

 

 نخست این پرسش به ذهن می‌آید که ایشان کی به کارهای سازمان می‌رسیده‌اند؟! هر فرد عادی با مسوولیت‌های اندک (مثلا فقط با مسوولیت اداره‌ی خانواده) هم اگر بخواهد سفری چند روزه انجام دهد، تا حد زیادی برنامه‌های روزانه‌اش به هم می‌خورد، چرا که دست‌کم باید یکی دو روز پیش و پس از سفر را به تنظیم برنامه‌ی سفر یا تطبیق یافتن با شرایط زمانی پس از یک سفر طولانی، اختصاص دهد. به این ترتیب، هر سفر خارجی که حتی فقط سه روز به طول انجامد، دست‌کم یک هفته‌ی کاری یا پنج روز کامل را اتلاف می‌کند. حال، چگونه در تصور می‌گنجد که فردی با مسوولیت سنگین مدیریت محیط زیست یک کشور، برای یک گفتگوی چند ساعته که در جهان امروز با انواع وسایل ارتباطی موجود، از محل کار یا خانه هم قابل انجام است، یک هفته را از دست بدهد و در عین حال بتواند کار خود را به درستی انجام دهد؟! در واقع، محمدی زاده فقط در حدود یک سوم از وقت قابل استفاده‌ی خویش را صرف امور درون کشور کرده، و دو سوم دیگر را لابد به حل معضلات جهانی (مانند ایجاد کریدور عبور ببر در مسیر ایران- روسیه- هند!) پرداخته است.

ای کاش، با این همه سفر، اندکی هم وجهه‌ی جهانی محیط زیست ما بهتر می‌شد! اما، نه تنها رتبه‌ی زیست محیطی کشور ما در میان 132 کشور جهان، از رتبه‌ی 68 در سال 2008 به 114 در سال 2012 تنزل یافته، بلکه همچنین نتوانسته‌ایم با نزدیک‌ترین کشورهای همسایه‌ی خود نیز به یک دستاورد ملموس برسیم. چند مثال در این زمینه: در حادترین موضوع زیست‌محیطی کشور یعنی آلودگی هوا به ریزگردها، هیچ کاری در ارتباط با کشورهای عراق و ترکیه انجام نشده است. در موضوع حفظ تالاب‌های جنوب غربی کشور (مشترک با عراق) نه تنها نتوانسته‌ایم با ترکیه به توافقی در جلوگیری از سد سازی‌های بی رویه در سرشاخه‌های دجله و فرات برسیم، بلکه خودمان هم با ساختن سد یا با طرح‌های انتقال آب در حوزه‌ی رودخانه‌هایی که وارد عراق می‌شود (مانند سیروان و الوند) به تخریب بیشتر این تالاب‌ها کمک کرده‌ایم و به روابط کشورمان با عراق نیز آسیب‌ رسانده‌ایم. در موضوع رودخانه‌ی هیرمند، به هیچ روی نتوانسته‌ایم حتی همان میزان آب توافق شده در  رژیم گذشته را بگیریم، و تالاب هامون همچنان خشک است. در موضوع آب‌های خلیج فارس، نه تنها کمترین تاثیری بر سیاست جزیره‌سازی‌ کشور امارات نداشته‌ایم، خودمان هم برای عقب نیفتادن از قافله، پروژه‌ی‌ جزیره سازی در آب‌های ایران را مطرح کرده‌ایم. در موضوع ثبت جهانی جنگل‌های هیرکانی، نه با کشور آذربایجان به توافقی رسیدیم و نه خودمان کاری کردیم.

مثال دیگر این که در حدود دو سال پیش، ما (گروه دیده‌بان کوهستان) و موسسه‌ی سنستا به سازمان حفاظت محیط زیست پیشنهاد دادیم که منطقه‌ی کپه داغ در خراسان شمالی که بخشی از آن به عنوان منطقه‌ی حفاظت شده‌ی گلول و سرانی زیر مدیریت سازمان است، به انضمام منطقه‌ی حفاظت شده‌ی کپه داغ ترکمنستان، در گفتگو با دولت این کشور، با عنوان “پارک صلح” یا پارک حفاظت شده‌ی بین‌المللی تعریف و مدیریت شود. پس از ماه‌ها پی‌گیری، سرانجام به ما گفتند که این کار به خاطر روابط نه چندان خوب ما با ترکمنستان، اجراشدنی نیست. و امروز که این سطرها را می‌خوانید، در این منطقه‌ی حفاظت شده که محیط‌بان جوان «سعید پرهام» در سال 89 جان خود را در راه حفظ آن از دست داد، علاوه بر ساخت یک سد بی‌توجیه و ساخت ده‌ها کیلومتر جاده‌ی دسترسی آن، طرح‌های پردامنه‌ای برای جاده‌سازی‌های دیگر هم آغاز شده است.

سفرهای محمدی زاده، از دیدگاه دیگری هم در خور بررسی است؛ سازمان محیط زیست پیوسته ادعا دارد که بودجه‌ی لازم را برای استخدام تعداد بیشتری محیط‌بان ندارد. اگر افراد حاضر در هر یک از 97 سفر آقای رییس را پنج نفر، و هزینه‌ی سفر هر نفر را، فقط 10 میلیون تومان (معادل یک سفر خارجی چند روزه‌ی اشخاص عادی) بگیریم، جمع هزینه‌های این تعداد سفر، دست‌کم حدود پنج میلیارد تومان می‌شود. حال، فرض بگیریم که این مبلغ را در بانک سپرده کنیم؛ با سود بیست درصد، سالانه یک میلیارد تومان به دست خواهیم آورد. با این سود، می‌توان 120 نفر محیط‌بان جدید استخدام کرد و به هر یک از آنان ماهانه 700 هزار تومان حقوق داد!

در تاریخ معاصر کشور ما، دولت‌مردی هست که در دوران زمامداری‌اش فقط یکی دو سفر خارجی رفت و هزینه‌ی آن را هم با آن که سفر جنبه‌ی ملی داشت، از جیب خود پرداخت. آن مرد، نزد ملت ایران از محبوب‌ترین سیاستمداران است؛ تاریخ درباره‌ی دولت‌مردان امروز چگونه داوری خواهد کرد؟!


پی‌نوشت

*مدیر گروه دیده‌بان کوهستان

1) روزنامه‌ی شرق، 9/5/1392

Tagged →

SURFIRAN is an Iranian tour operator and Iran travel agency in offers Iran tour packages | Iran Tours - Iran DestinationsEvents

پاسخی بگذارید