گرین بلاگ – تازه‌ترین مطالب وبلاگستان محیط زیست

SURFIRAN is an Iranian tour operator and Iran travel agency in offers Iran tour packages | Iran Tours - Iran DestinationsEvents

رعایت کرامت انسانی در مدیریت شهری ضروری است

Normal
0

false
false
false

EN-US
X-NONE
AR-SA













/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:”Table Normal”;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-priority:99;
mso-style-qformat:yes;
mso-style-parent:””;
mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
mso-para-margin-top:0cm;
mso-para-margin-right:0cm;
mso-para-margin-bottom:10.0pt;
mso-para-margin-left:0cm;
line-height:115%;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:11.0pt;
font-family:”Calibri”,”sans-serif”;
mso-ascii-font-family:Calibri;
mso-ascii-theme-font:minor-latin;
mso-fareast-font-family:”Times New Roman”;
mso-fareast-theme-font:minor-fareast;
mso-hansi-font-family:Calibri;
mso-hansi-theme-font:minor-latin;}


در کشورهای توسعه یافته شهر به مفهوم فعلی پدیده ای است
مدرن و پس از فروپاشی نظام فئودالیسم و تشکیل نظام سرمایه داری شکل گرفته است. در
این کشورها شهرنشینی مترادف با صنعتی شدن و آن هم مترادف با مدیریت علمی می باشد.

در کشورهای درحال توسعه رشد شهرنشینی  را نمی توان به صنعتی شدن و مدیریت علمی تعبیر
کرد. نگاهی به افزایش شدید جمعیت شهر نشین جهان در دهه های اخیر بیانگر افزایش
روند شهرنشینی در کل جهان و افزایش بسیار شدید آن در کشورهای در حال توسعه می
باشد.

براساس گزارش سازمان ملل در سال 2011، کمتر از 30 درصد از
جمعیت 2.53 میلیارد نفری جهان در سال 1950 در شهرها زندگی می کردند که این نسبت در
سال 2011 به به 52 درصد  (از مجموع 6.97
میلیارد نفر)رسید و پیش بینی می شود میزان شهرنشینی جهان در سال 2050 به 67 درصد
(از مجموع9.31 میلیارد نفر) بالغ گردد.

جمعیت شهرنشین کشورهای توسعه یافته در سال 1950 برابر 54
درصد، در سال 2011، معادل 77 درصد بوده و در سال 2050 به 86 درصد می رسد.

میزان شهرنشینی در کشورهای در حال توسعه از 17 درصد در سال
1950 به 47 درصد در سال 2011 رسیده و در سال 2050 به 64 درصد بالغ خواهد شد.

به طور کلی در دورۀ صد سالۀ 1950- 2050 کل حمعیت جهان 3.68
برابر می شود در حالی که جمعیت شهرنشین 8.33 برابر می گردد. یعنی میزان افزایش
جمعیت شهرنشین به مراتب بیشتر از کل جمعیت می باشد. در همین دوره، جمعیت شهرنشین
کشورهای توسعه یافته 2.57 برابر می شود لکن شهرنشینی در کشورهای در حال توسعه 17.1
برابر می گردد.

به مانند بسیاری از کشورهای در حال
توسعه، در ایران نیز رشد شهرنشینی با صنعتی شدن و توسعۀ مدیریت علمی هماهنگ نبوده
است. مثلاً میزان شهرنشینی در دورۀ 1335-1390 از 30 درصد به 70 درصد افزایش یافته
لکن ساختار تولید و اشتغال جامعه به همین نسبت متحول نشده است.

رشد شهرنشینی در ایران بیش از آن که
به معنی صنعتی شدن باشد به معنی وجود مشکلات اساسی در روستاها می باشد. در تاریخ
معاصر اصلاحات ارضی تشدید کنندۀ مهاجرت از روستا به شهر بوده است. دلیل آن ورود
“پول” به عنوان وسیلۀ مبادله به روستا در
اصلاحات ارضی بوده است. وقتی پول وارد روستا شد روستایی برای خرید کالا می بایست
پول می پرداخت اما در روستا پولی به دست روستایی نمی رسید لذا این عامل روستایی را
وادار می کرد برای به دست آوردن پول به شهر برود که چنین شد.

سیاست های اقتصادی و اجتماعی بعد از
انقلاب آهنگ مهاجرت را افزون تر کرد چرا که اگر کسی از روستا به شهر می رفت می
توانست برای ساخت مسکن، زمین (تقریباً مجانی) بگیرد و از انواع یارانه های کالایی
برخوردار شود.

به لحاظ آن که روستایی مهاجر از لحاظ
درآمد قادر به ورود به داخل شهر نمی باشد لذا در حاشیۀ آن سکنی می گزیند و برای همین
است که معضل حاشیه نشینی گریبانگیر اکثر شهرهای کشور می باشد.

در تبریز، مدیریت شهری با دو مشکل
اساسی روبروست یکی حاشیه نشینی و دیگری رشد بی رویۀ ساخت وسازهای درون شهری که هر
دوی آن ها از عدم مدیریت علمی شهری ناشی می شود.

حاشیه نشینی تبریز با دو نوع معضل مواجه
است. دوگانگی رفتار حاشیه نشینی با رفتار شهرنشینی و استقرار اغلب حاشیه نشینان در
روی گسل.

در ساخت و سازهای درون شهری آنچه
فراموش شده تأمین امنیت و رفاه شهروندان است. فضاهای شهری به فرصت های کسب درآمد
شهرداری تبدیل شده  به طوری که منظر مناطق
مختلف شهری  نه فقط آلودگی دید ایجاد می
کند بلکه روح انسان را می آزارد.

توسعۀ شهر تبریز به جای آن که در
چارچوب یک چشم انداز مثلاً 50 ساله صورت گیرد و یا حداقل در قالب طرح های جامع و
تفصیلی مصوب، بیشتر بر اساس سلیقۀ کوتاه مدت مدیران و کسب درآمد انجام می شود که
برای همین است آنچه در مدیریت فعلی شهری فراموش شده جایگاه انسان در آن است. که
بررسی طراحی معابر شهری برای تردد وسایط نقلیه، عدم طراحی مناسب پیاده روها، عدم
شبکۀ حمل و نقل عمومی مناسب، نامگذاری ناقص مکان ها و ناقص بودن تابلوهای راهنما و
غیره از مصادیق آن می باشند.

شورای شهر به عنوان نهاد توسعه، نهاد
مبارکی است که از زمان استقرارش مجموعاً عملکرد مثبتی داشته است. شورای شهر با دو
مشکل مهم روبروست. یکی ناهماهنگی نام با اختیارات. چرا که نام آن شورای اسلامی شهر
است در حالی که اختیارات آن بسیار محدود می باشد. به نظر می رسد اگر اعضای شورای
شهر از توانایی بالایی برخوردار باشند و در عمل نشان دهند که قادرند مدیریت واحد
شهری ایجاد کنند در این صورت می توانند مقامات کشوری را تشویق کنند تا محدودۀ
اختیارات شورها را به مدیریت واحد شهری گسترش دهند.

مشکل دوم که اعضای شورا با آن درگیر
هستند عمل زدگی و فعالیت بدون برنامه ریزی است. شورا باید هم براساس برنامه به
فعالیت بپردازد و هم نظام نظارت بر محدودۀ مسؤلیت های خود داشته باشد.

اگر شورای چهارم می خواهد عملکرد
ماندگار مثبت داشته باشد باید ابتدا عملکرد سه دورۀ شورا را واقع بینانه ارزیابی
کند و براساس حذف نقاط ضعف و تقویت نقاط قوت به برنامه ریزی 4 ساله اقدام کند و
دراین برنامه تهیۀ چشم انداز 50 ساله، تهیۀ طرح تفصیلی در راستای آن  را در اولویت قرار دهد. داشتن تفکر برنامه ای،
اعضای شورا را از بررسی لوایح و طرح های فوریت دار دور خواهد کرد و افراد رانت
خوار دستشان از صحن شورا وشهرداری کوتاه خواهد شد.

امید این که شهروندان تبریزی با صرف
وقت از بین کاندیداها به کسانی رأی دهند که مفهوم شهر، شهرنشینی، شهروندی، منافع
عمومی، توسعه و توسعۀ پایدار شهری را بهتر بشناسند و بتوانند در مسیر استقرار
مدیریت شهری با رعایت کرامت انسانی گام های مفید و مؤثر بردارند.



 

Tagged →

SURFIRAN is an Iranian tour operator and Iran travel agency in offers Iran tour packages | Iran Tours - Iran DestinationsEvents

پاسخی بگذارید